Saga łowicka (#1). Ziemia okryta zielenią. Saga łowicka, tom 1

„Taki nasz los. Pożenić się, ziemię obrabiać, dzieci wychować…”

Druga połowa XVII wieku, barwne krajobrazy Ziemi Łowickiej — rodzi się historia, która na długie lata odciśnie swój ślad na losach dwóch rodów. Dorota i Andrzej wchodzą w dorosłość w świecie surowych zasad i niepodważalnej hierarchii — świecie, w którym uczucia często trzeba ukrywać głęboko w sercu, a niesprawiedliwość jest na porządku dziennym. Młodzi kochają się, jednak czasem miłość to za mało. Bezwzględny zarządca majątku upodobał sobie dziewczynę, a jej ojciec robi wszystko, by zapobiec złu, które może ją spotkać z jego rąk. Postanawia wydać ją za mąż za kogoś z odległej wioski.

Moje kolejne, bardzo udane spotkanie z twórczością Magdaleny Kołosowskiej. Opowieść, która toczy się swoim rytme, każdy szczegół, od krajobrazu po najskrytsze myśli bohaterów, tworzy namacalny klimat oraz oddaje ducha minionych czasów. To przede wszystkim historia o ludziach — o przeżywanych dramatach, skomplikowanych relacjach i wzajemnych zależnościach. Zajmująco utkana fabuła rozpoczyna się w 1665 roku i przenosi nas do Stępowa oraz jego okolic. Wciąga, intryguje i niesie ze sobą sprzeczne emocje. Styl autorki jest barwny i lekki, a jednocześnie pełen naturalnej pasji. Język — specyficzny, wyraźnie dostosowany do realiów epoki — sprawia, że czytanie staje się prawdziwą przyjemnością. Bohaterowie są złożeni, autentyczni, pełni sprzeczności — nie zawsze budzą sympatię.

Opowieść o ludziach żyjących pod ciężarem cudzej woli, pod pręgierzem pana, którego słowo było prawem. Ich codzienność wypełniała niekończąca się praca, zmęczenie i milczenie. Musieli być posłuszni, cisi, pokorni. A jednak w sercach niektórych tliło się coś, czego nie dało się zdusić, pragnienie godności, bliskości i choćby odrobiny własnego losu. Wszechobecny strach — przed panem, karą boską, ludzkim złym słowem. Zazdrość, chciwość, ale i bezinteresowna dobroć oraz gotowość niesienia pomocy. Kobiety i ich rola — nadana im z urodzenia, bez prawa głosu, bez możliwości decydowania o sobie. Musiały być posłuszne w każdym aspekcie życia. Ciche, a jednocześnie niezwykle silne. Często bite, wykorzystywane, traktowane jak służące. To również opowieść o miłości, wzajemnym szacunku i nieuchronnym przemijaniu. O rodzinach, które wśród chaosu i trudnych wyborów próbują odnaleźć ocalenie w tym, co najprostsze w bliskości i miłości. O inności, która — niezrozumiana — nie ma prawa bytu. O przeszłości, która wciąż upomina się o swoje. I o nadziei, która nawet w najtrudniejszych chwilach potrafi odnaleźć drogę do serca.

Wciągająca, emocjonująca opowieść. Ukazuje czasy, które już przeminęły i ludzką mentalność, która pozostała bez zmian. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Ziemia okryta zielenią" to pierwszy tom wspaniale zapowiadającej się sagi Łowieckiej.

 

Jest to opowieść, która przenosi w czasie, by ukazać siłę kobiet, o ranach przekazywanych z pokolenia na pokolenie i o odwadze.

 

W takich czasach przyszło żyć Andrzejowi i Dorocie, którzy powali wchodzą w dorosłość. Między młodymi rodzi się uczucie, które niestety szybko okazuje się, że nie będzie łatwym uczuciem.

 

Autorka zabrała mnie do XVII wieku. Do świata tak bardzo innego niż mamy dzisiaj. I osobiście uwielbiam przenosić się w czasie i poznawać poprzez takie powieści chociaż trochę to jak kiedyś wyglądało życie. Jakimi wartościami kierowali się ludzie i ile musiały mieć w sobie siły kobiety, które były poniżane.

 

Książka ta wywoła u mnie nie małe emocje. Nie jeden raz wstrząsnęła. Sprawiała również, że zatrzymałam się na chwilę, by pomyśleć o tym co tak naprawdę jest ważne w życiu.

 

Pani Magdalena przepięknie oddała klimat ziemi łowieckiej. Opisy przyrody i strojów bohaterów pobudziły moją wyobraźnię i sprawiły, że dosłownie przeniosłam się w czasie.

 

Jeśli i Wy szukacie ciekawych, poruszających opowieści o życiu chłopów w XVII to bardzo polecam ,,Ziemia okryta zielenią".

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Ziemia okryta zielenią" to pierwszy tom Sagi Łowickiej, który przenosi nas do XVII-wiecznej Polski, gdzie chłop był zależny od pana. Już od pierwszych stron czuć, że to nie będzie sielanka o życiu na wsi, tylko opowieść o świecie pełnym strachu, głodu i brutalnej niesprawiedliwości.
Główną bohaterką jest Dorota, szesnastoletnia dziewczyna ze wsi Stępowo. Jej życie zmienia się, gdy wpada w oko brutalnemu zarządcy majątku człowiekowi, który bezkarnie wykorzystuje chłopów i kobiety, a przemoc jest dla niego codziennością. Strata którą ponosi Dorota za jego sprawą jest tak dotkliwa, że ojciec podejmuje desperacką decyzję. Jedynym ratunkiem jest jak najszybsze wydanie córki za mąż i ucieczka z miejsca, gdzie nie ma dla niej bezpieczeństwa.

To jednak dopiero początek trudnej drogi. Pojawia się pierwsze zauroczenie, pierwsze emocje, pierwszy dotyk i to gorzkie poczucie, że serce chce czegoś innego niż życie.

Autorka świetnie pokazuje codzienność chłopów: lęk o plony, przednówek, pogodę, stojącą wodę na polach i strach, że jeden zły rok oznacza głód. To życie zależne od ziemi, ale też od kaprysów pana i jego ludzi. Szczególnie mocno wybrzmiewa różnica między wsiami należącymi do szlachty a tymi, które podlegały pod biskupstwo, bo choć wszędzie chłop płacił i harował, to czasem... traktowano go choć odrobinę bardziej po ludzku.

Ogromnym i trudnym tematem tej książki jest przemoc wobec kobiet, które były traktowane jak własność, jak łatwo odbierano im godność i jak bezsilni byli ci, którzy chcieli je chronić..

W książce pojawia się też sporo scen intymnych, ale są one napisane ze smakiem i wyczuciem bardziej jako obraz emocji i tego, że w brutalnej codzienności bliskość bywała jedyną formą ukojenia.

Styl autorki jest bardzo przystępny i obrazowy.
książka, która budzi złość, smutek i współczucie, ale jednocześnie wciąga i zostawia ogromną ciekawość, co wydarzy się dalej.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Nie było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Magdaleny Kołosowskiej. Ze wszystkich książek autorki, które do tej pory przeczytałam, ,,Ziemia okryta zielenią" wywarła na mnie najpotężniejsze wrażenie. To jedna z tych powieści, które zachwycają czytelnika do ostatka. Książka, która nie tylko opowiada wciągającą i poruszającą historię. Książka, która sprawia, że czujemy ją wszystkimi zmysłami. Już od samego początku widać, że Magdalena Kołosowska buduje przedstawiony świat z ogromną wiedzą, rzetelnością i wrażliwością. Akcja powieści osadzona jest w Stępowie i jego okolicach, w roku 1665. Czytelnik natychmiast zostaje wciągnięty w rzeczywistość surową i niezwykle sugestywną. Autorka dba o każdy, nawet najdrobniejszy detal fabuły. Począwszy od opisów krajobrazu, aż po najskrytsze uczucia, emocje i myśli bohaterów. Sprawnie i z wielką starannością tworzy namacalny klimat i oddaje ducha epoki. Jej styl, jest przy tym barwny, lekki, pełen pasji. Uwagę zwraca również język, który autorka dopasowała do realiów XVII wieku. Dzięki temu powieść jest autentyczna, a jej czytanie jest dla czytelnika prawdziwą przyjemnością. ,,Ziemia okryta zielenią" to nie tylko powieść historyczna. To przede wszystkim historia o ludziach. O ich trudnych wyborach, niespełnionych pragnieniach, dramatach, skomplikowanych relacjach i powinnościach, które często są silniejsze od ludzkich uczuć i marzeń. Bohaterowie powieści nie są jednowymiarowi. Autorka tworzy postaci pełne sprzeczności, chwilami irytujące, innym razem budzące głębokie współczucie. Ich największą wartością jest to, że w swoich zachowaniach i myślach są prawdziwi. Losy każdego z nich, splatają się w zachwycającą i wzruszającą fabułę, która wciąga, intryguje i budzi ogromne emocje. Moją szczególną uwagę zwróciła w powieści bezlitośnie ukazna codzienność tamtych czasów. Ludzie, którzy musieli żyć pod ciężarem cudzej woli, podporządkowani panu, którego słowo było prawem. Ich życie było niekończącą się pracą zmęczeniem i posłuszeństwem. Musieli żyć cicho, pokornie, pochylać głowy przed niesprawiedliwością. Ta codzienność pełna była kontrastów, w której człowieczeństwo musiało przetrwać nawet w najtrudniejszych warunkach. To właśnie w tej codzinności niezwykle mocno wybrzmiewa rola kobiet. Rola, która została im narzucona już od chwili urodzenia. Brak prawa głosu, brak możliwości decydowania o sobie, absolutne posłuszeństwo. Obserwujemy na kartach książki kobiety, które musiały znosić przemoc i upokorzenia. Traktowane były przedmiotowo i w sposób bardzo zaborczy. Jednak wbrew wszystkiemu, to właśnie w nich kryje się największa, niezwykła siła. Niewidoczna na pierwszy rzut oka, ale niezwykle niezłomna. Śledząc losy powieściowych bohaterek, miałam wrażenie, że to ona niosą tę powieść na płaszczyźnie emocjonalnej. Swoim bólem, nadzieją i wytrwałością. ,,Ziemia okryta zielenią" to również piękna przestrzeń na miłość. Często trudną, nieidealną, wystawianą na próbę. Jednocześnie prawdziwą i na wskroś przeszywającą. To przestrzeń na szacunek, budowany wbrew przeciwnościom. Obok miłości i szacunku, refleksyjnie wybrzmiewa tu również temat przemijania i przeszłości, o której trudno jest zapomnieć. Autorka porusza również temat inności. Mimo wszystkich trudnych tematów jakie porusza powieść Magdaleny Kołosowskiej, ciężaru jaki niosą na swoich barkach bohaterowie, z kart książki delikatnie wybrzmiewa również nadzieja. Ledwo uchwytna, jednak naprawdę obecna. W prostocie gestów, ludzkiej bliskości i próbach ocalenia tego, co w życiu najważniejsze. Właśnie dlatego ta książka jest tak emocjonująca. Dotykająca serca i uświadamiająca złożoność ludzkiej natury, która mimo upływu lat, wcale się nie zmieniła. To historia, która zmusza do refleksji i osiada na stałe w pamięci. Wielowarstwowa, autentyczna, wzruszająca. Przepiękna. Z niecierpliwością czekam na kontynuację!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)