Sandman. Teatr tajemnic. Księga trzecia

Poznanie korzeni Sandmana, tak określiłabym tę historię, ponieważ oprócz swoistej dekonstrukcji bohatera autor pokazuje tutaj, jak kiedyś postrzegana była maska, a była ona niczym innym niż symbolem sprzeciwu, a wszystko to odbywa się w znakomitym klimacie noir.

Nowy Jork lat trzydziestych bezsprzecznie ma swój unikatowy klimat, a społeczne napięcia są mocno odczuwalne, a kryzys, panosząca się korupcja i rozwarstwienie społeczne napędzają fabułę. Wesley Dodds jako człowiek głęboko rozczarowany światem, a widok ,,demokratycznego snu", który przeistacza się w koszmar i nadaje ciężaru emocjonalnego. Wyprawy Bohatera jako Sandmana nie są spektakularne, są ciche, nieco mistyczne, emocjonalne. Lekko klaustrofobiczne i duszne. To właśnie te dziwne sny nadają klimat niepokoju i noirowej grozy z pogranicza racjonalności i takiego nieodgadnionego mroku.

Graficznie plansze bardzo dobrze współgrają z samą historią, rysunki są surowe, mroczne i ,,ciasne", a gra cieniem stoi na bardzo wysokim poziomie. Jest w tym wszystkim coś z labiryntu pełnego tajemnic i stopniowego budowania historii także za sprawą grafik.

,,Teatr Tajemnic" to komiks dla cierpliwych, próżno tutaj szukać dynamiki i nagłych twistów. Tu wszystko budowane jest spokojnie niczym kontemplowanie nad snami, co sprawia, że w historie można wejść jeszcze głębiej. Ten album niesamowicie uczłowiecza superbohatera, który opowiada o moralnych kompromisach i systemowej niesprawiedliwości.

To był trochę powrót do korzeni Sandmana, a fani klimatu noir i psychologicznej głębi powinni docenić ten album.