Sikorka

Krótka bajka utkana z wyobraźni o historiach, które mogły zrodzić się tylko z dobrej głowy.
Bajki pana Macieja Stupery to coś więcej aniżeli tylko ładne historie. To zawsze przekaz, bądź też poznanie nowych słów, by dzieci od małego mogły rozwijać nie tylko swoją wyobraźnię, ale i konkretny światopogląd. Do tego w przekolorowym wydaniu, jakby każda kolejna bajka układała się nie tylko treścią ale i przekazem pod ten konkretny kolor, który się z tą historią kojarzy. Pomimo tego, że okładka jest niebiesko biała, to jej barwą jest właśnie biel, która sama, nie byłaby zauważona. W bieli ukryła się historia o małej sikorce, która była bardzo ciekawa wszelkich wzorów, które wciąż spadały z nieba. Przebudzona zbyt wcześnie, bo jeszcze pan Mróz maszerował po polach, chciała ujrzeć jak pięknie wygląda świat skąpany w takich wzorach. Wtedy też ujrzała chmurkę, której krople łez spadały przywołując jej córkę, zbyt zmrożoną, by powrócić do mamy. Sikorka postanowiła, że pomoże im ponownie się spotkać i dlatego wezbrała w sobie ogrom malutkich sił, by wzlecieć na tyle wysoko, by z samym mrozem porozmawiać. To od niego dowiedziała się co to jest szadź i dlaczego czasami chłód sprawia, że przedmioty zastygają w jednym miejscu. Pomimo maleńkich rozmiarów i samemu mrozowi pomogła tchnąć w niego pomysły na nowe wzory płatków śniegu. Przyznał się on, że na oknach szyb również tworzy pejzaże z czego każdy jest inny i niepowtarzalny. Miał jednak małą dezorientację, ponieważ wspaniałe pomysły zaczynały mu się kończyć. Jak uważacie, czy mała sikoreczka potrafiła mu pomóc? Czy w życiu warto być spostrzegawczym? Czy warto pomagać innym, jak choćby chmurce, by mogła ze spokojem mieć dziecko u swojego boku?
Bajka odpowie wam na te wszystkie pytania i sprawi, że nawet jeśli czytelnik nie lubił zimy z różnych względów, to jednak spojrzy na nią pod innym kontem. Zobaczy też, że prawdziwy artysta nigdy się nie poddaje, a bycie małym nigdy nie oznacza bycia mniej mądrym. Każdy z nas jest wyjątkowy, każdy potrafi coś innego i czasami nie jest złem powiedzieć komuś o swoich problemach:-)
P.S. Jest szansa, że co czytelnik, to pojmie ją inaczej i wyciągnie własne niepowtarzalne wnioski:-)

Sikorka jest następną z serii książeczek autora. I chociaż nie pojawia się tutaj żaden morał, to muszę przyznać, że czytało się całkiem przyjemnie. Jak sam tytuł wskazuje, główną bohaterką jest ptaszek sikoreczka. Zachwyca się ona pięknem mrozu, który tworzy artystyczne wzory. To prawda, że mróz potrafi tworzyć spektakularne krajobrazy, którymi sama często się zachwycam.

"- Do wiosny jeszcze daleko. To mróz zamroził wczorajszą, wieczorną mgłę. Te wszystkie cudne kwiaty to jego dzieło. Mróz to niezwykły artysta, choć dokuczliwy."

Sikoreczki to takie urocze ptaszki z żółtymi brzuszkami, które często odwiedzają również okolice mojego domu. Lubię patrzeć na nie i je podziwiać. Maciej Stupera w swojej bajce przedstawia losy właśnie takiego ptaszka, który zachwyca się otaczającą go zimą i jej efektami. Prawdę powiedziawszy nie mogę napisać nic więcej o treści, bo musiałabym opowiedzieć całość, a nie o to w tym chodzi. Powiem zatem, że to przyjemna historia, której warto poświęcić chwilę czasu.

Sikorka to króciutka historia o ptaszku ciekawym świata, który nie jest obojętny na smutek innych. Ciepła i miła bajeczka, która spodoba się każdemu malcowi. Polecam.