Srzępy

Izabela Grabda w swojej książce "Strzępy" przenosi czytelników w bieszczadzkie krajobrazy, pozwalając oczami wyobraźni odwiedzać malownicze zakątki tego regionu oraz razem z bohaterem wspinać się na szczyty i obcować z przyrodą.

Historia rozpoczyna się dynamicznie, bo od razu trafiamy w sam środek wydarzeń, kiedy Karol - główny bohater, słysząc ryk niedźwiedzia, postanawia... stanąć z nim twarzą w twarz. Brzmi to irracjonalnie, ale znając całą fabułę, patrzy się na to z zupełnie innej perspektywy.

Początkowo "Strzępy" jawiły mi się jako dość spokojna historia obyczajowa z lekkim kryminalnym twistem, jednak finał zupełnie zmienił mój punkt widzenia. Zaskoczenie to mało powiedziane - to był prawdziwy szok.

Warto wspomnieć o relacjach Karola, które okazały się niezwykle skomplikowane. Zarówno jego przeszłość, jak i teraźniejszość nie należały do łatwych, jako że otaczały go osoby, którym nie powinien ufać. Ludzi najbliższych, przyjaciół i ukochaną, których intencje pozostawały nieszczere i wyrachowane. Biorąc to wszystko pod uwagę, najbardziej przykre okazało się, że Karol nie miał obok siebie ani jednego człowieka, który bezinteresownie byłby mu przychylny, nikogo, kto ze szczerego serca by na niego spojrzał, doradził mu czy wzbudził w nim czujność.

Historię bohaterów poznajemy powoli, bez pośpiechu, mocno angażując się w fabułę i próbując dopasować elementy układanki, jakie podrzuca autorka. Jest to ekscytujące, chociaż wyczekiwanie na ujawnienie całej prawdy może nieco utrudniać śledzenie bieżących wydarzeń.

W powieści zamiast rozdziałów autorka zastosowała podział osi czasu na "Wcześniej", "Obecnie" oraz "Później". Całość jest uporządkowana i nie sprawiło mi żadnej trudności odnalezienie się w niej. Styl autorki przypadł mi bardzo do gustu. Choć opisów jest tu sporo w stosunku do dialogów, akcja okazuje się na tyle ciekawa i intensywna, że po prostu się przez nią przepływa.

"Strzępy" to książka, która wywarła na mnie ogromne wrażenie, zwłaszcza sam finał, który przeczytałam ekspresowo. Liczne zwroty akcji sprawiły, że znakomicie bawiłam się podczas lektury. Wydaje mi się, że miłośnicy dusznych kryminalnych opowieści nie byliby w pełni ukontentowani, ale wszyscy ci, którzy lubią połączenie literatury obyczajowej z solidną dawką elementów thrillera, będą zadowoleni.

Byliście kiedyś w Bieszczadach?Jeśli nie to zapraszam was w podróż - literacką, chociaż autorka tak pięknie opisuje Bieszczadzkie tereny, że kto wie, może po lekturze zapragniecie poznać je osobiście i zakochacie się w tym miejscu tak jak główny bohater powieści. "Strzępy" to drugi tom serii "Bieszczadzkie tajemnice". Chociaż można czytać tomy niezależnie, łącząca obydwie części postać Irminy mnie osobiście zaintrygowała na tyle mocno, że chcę poznać również tom pierwszy. "Strzępy" to mocno wciągająca historia obyczajowa z elementami thrillera psychologicznego. Od początku nie brakuje w niej atmosfery tajemnicy. Autorka nie dzieli historii na numerowane rozdziały lecz na 3 linie czasowe - wcześniej (od poznania Marceliny, przez historię ich związku), później (losy Karola po ich rozstaniu) oraz obecnie (wątki poszukiwania głównego bohatera). Autorka każdy wątek kończy zawsze w najciekawszym momencie, co sprawia, że ciężko z książką rozstać się choć na chwilę. Główny bohater powieści, Karol Hefner, to obdarzony genialnym umysłem wynalazca urządzeń medycznych. Wciąż rozpamiętuje zakończony dawno temu romans z Marynią. Po wyjściu z załamania psychicznego, poświęca się pracy i wędrówkach po ukochanych Bieszczadach. To właśnie podczas jednej z wypraw poznaje Marcelinę, kobietę łudząco podobną do swojej poprzedniej miłości. Karol bardzo szybko i intensywnie angażuje się w związek, nie przewidując w jak niebezpieczną intrygę został wplątany. Wpatrzony w zawieszony w swoim apartamencie obraz Maryni, wierzy, że kobieta z obrazu ostrzegłaby go przed zagrożeniem. Karol, ignorując ostrzeżenia Daniela, swojego przyjaciela i wspólnika, pakuje się w historię, z której nie ma ucieczki. Bo kiedy przeszłość dogania teraźniejszość, bardzo łatwo o kłopoty. Zwłaszcza kiedy nikt nie jest taki jak nam się wydaje.