Świat Akwilonu. Elfy. Tom 20. Miasto smoków

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W przypadku serii Świat Akwilonu trudno mówić o klasycznej ciągłości. Poszczególne historie często przenoszą uwagę na inne miejsca i postacie, dlatego każdy powrót znanego bohatera powinien ucieszyć fanów. Tak jest w przypadku dwudziestej odsłony, w której ponownie spotykamy Gaw’yna, jednego z najbardziej charakterystycznych przedstawicieli mrocznych elfów.

Fabuła Świat Akwilonu: Elfy tom 20 rzuca nas wprost w wir wydarzeń, gdzie znane postacie próbują odnaleźć odrobinę normalności w odległej, egzotycznej lokacji. Scenarzysta doskonale wie, jak budować tu napięcie bez uciekania się do tanich chwytów. Czuć tutaj specyficzną duszność, klaustrofobię ucieczki oraz nieustanny oddech śmierci na karku bohaterów. Gaw’yn musi zmierzyć się nie tylko z zewnętrznym zagrożeniem ze strony nasłanych przez Slurce oprawców, ale przede wszystkim z własną naturą. Nadal pozostaje on niebezpieczny, sprytny i bezwzględny, kiedy wymaga tego sytuacja. Różnica polega na tym, że teraz ma również coś, czego wcześniej nie posiadał. Ma osobę, o którą chce walczyć. Dyfeline nie jest więc wyłącznie dodatkiem do jego historii. Jej obecność zmienia sposób funkcjonowania Gaw’yna. Kobieta próbuje przekonać go, że może żyć inaczej, bez zabijania, kradzieży i ciągłego podporządkowania się regułom świata, z którego uciekł. I właśnie ten konflikt jego przeszłości i teraźniejszości stanowi jeden z najmocniejszych elementów dwudziestego tomu.

Gaw’yn przybywa do Akrahyng z konkretnym celem. Potrzebuje kwiatu Thnen, który pozwala mu kontrolować coraz silniejsze impulsy związane z jego dziedzictwem. Kwiat staje się dla niego jednocześnie czymś znacznie ważniejszym. Jest on symbolem kontroli, którą bohater próbuje zachować nad samym sobą. To bardzo dobrze współgra z charakterem tej historii. Gaw’yn uciekł bowiem od swojego dawnego życia, ale nie może uciec od tego, kim jest.

Plusem powieści jest również sama twierdza. Nowe miejsce akcji to ciekawe i potrzebne urozmaicenie uniwersum. Miasto smoków daje scenarzyście możliwość odejścia od typowego obrazu elfiego świata. Jest to miejsce, w którym funkcjonuje określony system zależności, hierarchii i interesów. Gaw’yn i Dyfeline trafiają na sam dół hierarchicznej drabiny. Muszą pracować, żeby przeżyć, a codzienność przy smokach okazuje się wymagająca i niebezpieczna. Gaw’yn zamiast bezmyślnie wykonywać powierzone obowiązki, próbuje zrozumieć, jak działa otaczający go świat. Wie, że informacja może być cenniejsza od złota, a tym samym świat ten lepiej poznaje sam czytelnik.

Kolejnym ciekawym elementem historii jest wątek pościgu ze strony elfów z Slurce. Gaw’yn nie ucieka przed grupą ludzi, którzy po prostu chcą go złapać. Ucieka przed osobami, które rozumieją jego sposób działania. W dodatku jego sytuacja jest coraz trudniejsza, ponieważ musi jednocześnie troszczyć się o Dyfeline, zdobywać środek pozwalający mu kontrolować własne impulsy i znaleźć sposób na opuszczenie miasta. Wpływa to na tempo opowieści, które nie pozwala odbiorcy na nudę. Przez większą część tomu autor nie pozwala bohaterom zbyt długo odpoczywać. Nawet kiedy pojawia się moment względnego spokoju, czytelnik wie, że gdzieś poza kadrem zaciska się pętla. Informacje o Gaw’ynie w końcu trafiają do odpowiednich osób, a ich przeciwnicy zaczynają działać. Dzięki temu napięcie nie wynika wyłącznie z czyste akcji. Znacznie ważniejsza jest świadomość, że czas działa przeciwko bohaterom....