Tam, gdzie gaśnie świt

„Tam, gdzie gaśnie świt” autorstwa Magdaleny Kawki to pierwszy tom epickiej sagi Opowieści Żmudzi, osadzony w dramatycznych realiach końca XIV wieku, tuż po śmierci królowej Jadwigi. Główna bohaterka, Sonka, która jest sierotą wychowaną na dworze królowej w Krakowie, wyrusza na ojcowiznę w surowe ziemie Żmudzi. To kraina dręczona atakami Krzyżaków, ale również przepełniona pradawnymi wierzeniami i tajemniczymi mrocznymi rytuałami.

Autorka umiejętnie kreśli kontrast między sakralną polityką chrześcijańskiej władzy a dziką magią ludową. Trzy wiedźmy, mieszkające w cieniu góry Prawężycy, znają ziołolecznictwo i rytuały, które przerażają agresywnych najeźdźców, ale dają nadzieję lokalnej ludności. Nie jest to zwykła przygodowa opowieść, a podróż sięgająca do korzeni, przynosząca refleksję nad pochodzeniem, tożsamością i odwagą w obliczu nieznanego. Sonka, pomimo arystokratycznego wychowania, okazuje się gotowa stawić czoło zarówno fizycznemu zagrożeniu, jak i własnym lękom, wykazując się przy tym odwagą i dojrzałością.

W tle powieści mamy mroczne bagna, lasy i mgły, które budują  atmosferę powieści.

W opowieści autorka dba o realizm historyczny, czuć chłód średniowiecznej rzeczywistości. Postać Sonki jest wiarygodna i pełna emocji. To bohaterka, z którą łatwo się utożsamić, każdy odnajdzie w niej cząstkę własnego poszukiwania korzeni i tożsamości.

„Tam, gdzie gaśnie świt” to książka, która łączy historyczną precyzję, epicką przygodę i nutę słowiańskiej magii. To lektura dla miłośników powieści historyczno-fantasy, którzy docenią zarówno bogaty świat, jak również emocjonalną podróż bohaterki. Polecam!

Akcja książki dzieje się na ziemiach polsko- litewskich w roku 1399r, więc mamy średniowiecze, Krzyżacy łupią i grabią w imię Boga mieszkańców zarówno Polski jak i Litwy.

Główną bohaterką jest młodziutka sierota- Sonka, wychowana w Krakowie jako dwórka królowej Jadwigi dziedziczka żmudzkich ziem. Po śmierci swojej Pani dziewczyna otrzymuje możliwość wrócenia na ojcowiznę, poznania miejsca z którego pochodzi i dowiedzenia się czegoś o swoich rodzicach. Wyrusza więc w daleką i trudną podróż, gdzie na gościńcach grasują nie tylko drużyny krzyżackie, ale i bandy rzezimieszków, lecz Zofia Korszowska, ma wielką odwagę i niezłomność w sercu, mimo wychowania wśród panien, haftowanie było dla niej katorgą, za to prawdziwą przyjemnością była nauka fechtunku i jazda konna.

Na kartach tej historii spotkamy też trzy wiedźmy, inaczej nazywane babami lub wilczymi kobietami, mieszkają w głębi lasu, posiadają wiedzę o ziołolecznictwie ale też mają niezwykłe magiczne umiejętności od lat pomagają okolicznym mieszkańcom.. co nie koniecznie podoba się panoszącym się krzyżakom.

Oczywiście jest wiele drugoplanowych postaci, które dodają tej historii wyrazistości i niezwykłego klimatu, który wciąga w niesamowity wir epickiej przygody.

Autorka wspaniale potrafi oddać klimat jaki panował na dworach i gościńcach w ówczesnych czasach. Pokazuje cały wachlarz ludzkich charakterów, od naiwności, butności, po męstwo i dobroć. Jest to historia z którą chce się spędzić każą wolną chwilę, a jednocześnie nie chce jej kończyć.