Trzy dzikie psy i prawda

Znacie twórczość Markusa Zusaka? Ja po debiutanckiej ,,Złodziejce książek", którą przeczytałam w 2014 roku, ogromnie wyczekuję na każdy kolejny tytuł spod jego pióra.

Każda z jego książek jest zupełnie inna niż poprzednie, ale muszę Wam powiedzieć, że na żadnej pozycji się nie zawiodłam i mogę je śmiało polecić.

Tym razem, po 6 latach przerwy od poprzedniej publikacji, autor oddał w ręce czytelników wspomnienia, które dotyczą jego dwóch czworonożnych, psich przyjaciół - Reubena i Archiego, którzy odeszli już za tęczowy most. W opowieści tej pojawiają się również 2 koty oraz Frosty, psi mieszaniec, który aktualnie już jako jedyny z ww. pupili towarzyszy rodzinie Zusaków.

,,Trzy dzikie psy..." to wspomnieniowa opowieść złożona niczym misterna mozaika z wielu różnorodnych fragmentów. Jest to także swego rodzaju hołd dla Reubena i Archiego, którzy na zawsze zmienili życie rodziny i pozostaną w ich pamięci pomimo upływającego czasu.

Jest to historia z jednej strony nostalgiczna i chwilami zabawna, ale z drugiej strony są w niej także momenty mrożące czytelnikowi krew w żyłach, ponieważ autor opisuje otwarcie trudy okiełznania instynktu i niełatwego charakteru swych psich kompanów.

Książka ta nie jest jednak skierowana wyłącznie do miłośników psów, choć tym z pewnością się spodoba, autor zawarł w niej bowiem całe spektrum różnorodnych emocji, które towarzyszą rodzinie we współistnieniu ze zwierzętami.

Rozpoczynając od córki, a potem syna, których życie było nierozerwalnie związane z domowymi adopciakami. Obecność dziewczynki, a następnie dwojga dzieci, momentami zaskakująco mocno łagodziła psie charaktery.

Pan Markus i jego żona Mika równie mocno (i z wzajemnością) przywiązali się do swoich czworonogów zatem jest to opowieść o trudnej, a często także upartej miłości i życiu w stadzie.

Na kartach niniejszych wspomnień znajdują się również bolesne wspomnienia o chorobie, odchodzeniu i poczucie straty po psich przyjaciołach.

Pozycja dosyć krótka, ale bardzo mocno emocjonalna i rzucająca wiele światła na relacje, które nawiązują się między zwierzęciem a człowiekiem i choć bywają one niełatwe, podobnie jak te międzyludzkie, to wnoszą one w nasze życie zupełnie nową jakość i inną optykę patrzenia na otaczający świat.

Zatem według mnie ,,Trzy dzikie psy i prawda" to ciekawa i warta uwagi lektura. 

* https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta *

https://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2026/01/psy-nie-sa-caym-naszym-zyciem-ale.html 

Czasem psy są jak lustra -- nie kłamią. Pokazują ci dokładnie to, co w sobie ukrywasz."

,,Każdy bałagan opowiada jakąś historię. A każda historia, jeśli pozwolisz jej wybrzmieć, uczy cię, jak zostać."

 ,,Miłość nie zawsze przychodzi w czystym futerku i z merdającym ogonem. Czasem szczeka, gryzie i łamie ci serce -- ale to wciąż miłość."

Bo po co bierzesz psa, jeśli nie po to, by zaprosić do swojego życia odrobinę anarchii?"

? Czasem chaos to jedyne, co przypomina nam, że naprawdę żyjemy.

Niewielu ludzi nie lubi zwierząt. W zasadzie na widok zwierzaka pod warunkiem ,że nie jest to pająk czy coś równie paskudnego większość z nas po prostu się uśmiecha.  

Biorąc do ręki najnowszą książkę Markusa Zusaka nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. 

Wcześniej jak urzeczona zatopiłam się w Złodziejce książek i do tej pory uważam, że od tego tytułu zaczęła się moja miłość do powieści wojennych , lecz tym razem odnoszę wrażenie, że poznałam nie tyle samą opowieść ile autora jako człowieka. Co więcej sądzę, że bardzo bym go polubiła. 

Markus opowiada o swoich trzech psach - Reubenie , Frostym i Archerze. 

Nie robi jednak tego tak jakby przedstawiał suche fakty.  

Każdy z tych psów był dla rodziny Zusaków niczym członek rodziny - owszem niekiedy bardzo denerwujący- bo na przykład zeżarł surowego kurczaka, który miał być bazą do obiadu z teściami pisarza, albo co jeszcze lepsze porwał egzemplarze autorskie Złodziejki książek i to w bardzo widowiskowy sposób ?.

Nie mniej wszyscy domownicy bardzo kochali zwierzęta, choć zaczęło się to wszystko od.. kotów.

Nie potrafilam przestać się śmiać czytając o Reubenie, który staranował swego właściciela podczas spaceru w parku , a potem spojrzał na niego z miną mówiącą, ale to przecież tylko zabawa..

Oczywiście nie zabrakło momentów wzruszenia i.. płaczu, gdy czworonogi chorowały czy umierały. 

Przeżyłam utratę mojej piętnastoletniej psiej przyjaciółki Lucy i przez tydzień płakałam jak dziecko, a potem przez pół roku nie miałam w domu psa.

Teraz mam małego bo zaledwie dwuletniego ancymona i naprawdę emocji nie brakuje. :)

Ksiazka pokazuje, że życie z czworonogami to nie tylko zabawne anegdoty, rozrzucone buty i zjedzone obiady, ale przede wszystkim niezwykle szczere, pełne ciepła i wdzięczności spojrzenie na relację człowieka ze zwierzęciem. Autor -- znany dotąd z poruszających opowieści o ludzkich emocjach i wojennych tragediach -- tym razem uchyla drzwi do swojego domu i serca, opowiadając o Reubenie, Frostym i Archerze tak, jak mówi się o bliskich przyjaciołach.

Książka bawi, wzrusza i przypomina, że psy potrafią być naszym lustrem -- pokazują, kim naprawdę jesteśmy, gdy nikt nie patrzy. Nie są idealne, tak jak i my nie jesteśmy, ale w tym właśnie tkwi ich piękno. W prostych codziennych historiach Zusak ukazuje całą prawdę o miłości -- tej, która potrafi szczekać, gryźć, a jednak zawsze wraca, merdając ogonem.

To lektura dla każdego, kto kiedykolwiek kochał zwierzę. Dla tych, którzy wiedzą, że po stracie futrzanego przyjaciela dom wydaje się zbyt cichy... i dla tych, którzy mimo wszystko znowu decydują się otworzyć serce.