Ukojenie

Z debiutami jest tak, że zawsze budzą ciekawość - podszytą lekkim dreszczykiem emocji i tą cichą ekscytacją, która sprawia, że sięgasz po książkę z pytaniem: czy mnie zaskoczy?
To wrażenie towarzyszy czytelnikowi, ale wyobrażam sobie, że po drugiej stronie - po stronie autora - jest ono zwielokrotnione. Niepewność, strach, oczekiwanie... Kalina, przyznaj się - było trochę nerwów?
Niepotrzebnie. Bo ,,Ukojenie" to debiut, który nie tylko nie zawiódł, ale i wyraźnie pokazał, że masz talent do budowania atmosfery, postaci i napięcia.

Stefa Zarzycka - policjantka z przeszłością i charakterem, która wraca w rodzinne strony - natychmiast zdobyła moją sympatię. Samotny okręt na wzburzonym morzu wspomnień, w który od czasu do czasu tchnie ciepły wiatr w postaci Roberta. Ich relacja to cudownie naturalna chemia - bez sztuczności, bez przesady, z tym czymś, co sprawia, że czytelnik uśmiecha się w trakcie lektury. Dialogi między nimi błyszczą autentycznością - jakbyśmy podsłuchiwali rozmowę dwojga ludzi, którzy znają się od lat i potrafią rozbroić ciszę jednym zdaniem.

Stefa to kobieta z prawdziwego świata - nieidealna, ale autentyczna w każdym geście. Ma w sobie twardość, którą daje doświadczenie, i delikatność, która pozwala dostrzec to, co umyka innym. Kompetentna, skuteczna, a jednocześnie pełna empatii - łączy w sobie siłę z wrażliwością w sposób, który budzi szacunek i sympatię. Robert z kolei to ciepło i cierpliwość w ludzkiej postaci - taki typ, który nie wchodzi z butami, ale zawsze jest tam, gdzie trzeba.

Wątek obyczajowy nie dominuje - jest subtelnym tłem dla fabuły, w której pierwsze skrzypce gra zbrodnia. Zagadkowa śmierć pięciu osób bez śladów i motywu to dopiero początek. Każdy trop, każdy zwrot akcji prowadzi w stronę, której nie sposób przewidzieć, a zakończenie... no cóż, zaskoczy nawet najbardziej czujnych.

Czuć, że Kalina Jaszczur pisała o swoim terenie - Wschowa żyje tu nie tylko w nazwach ulic, ale w klimacie, w aurze, w ludziach. To tło ma znaczenie, dodaje historii autentyczności i surowego uroku małego miasta, w którym każdy coś wie, ale nikt nie mówi.

I na koniec - dedykacja, którą warto przeczytać więcej niż raz:

,,Dla wszystkich wysoko wrażliwych - nieście światło swojej delikatności wśród cieni niezrozumienia."

To o mnie. I może też o Tobie, czytelniku.
Kalina, dziękuję za tę historię - za emocje, za światło wśród cieni.
Czekam na więcej.