Usłane gwiazdami

Miałam dać 3, ale książka jest po prostu słaba.

Pochwalić można na pewno za pomysł. Motyw udawanego związku przeplata się z kosmiczną podróżą, do jakiej Alisa jest zmuszona. I o ile pomysł robi robotę, bo mamy obcych, podróż w kosmosie oraz ciekawe tło intrygi związanej z czystością rasy owych kosmitów, o tyle reszta leży i woła o pomstę do nieba tuż po zakończeniu intrygującego prologu. Czytając wstęp, miałam jeszcze nadzieję, że trafiłam na cudo. Mój błąd.

Akcja pędzi, a w zasadzie gna na złamanie karku. Tu bohaterka jest w śpiączce, tam się budzi, zaraz pracuje w gospodarstwie na wsi, by ledwie chwilę później przemierzać kosmos. Nie lepiej jest z końcówką, bo tam odniosłam wrażenie, że autorce zabrakło albo pomysłu, albo motywacji do pisania. Pstryknięcie palcem i - BUM! - koniec.

Główna bohaterka to osoba, którą miałam ochotę zatłuc. Naprawdę, a jestem mega wyrozumiała względem bohaterów. Jest totalnie nielogiczną postacią i tu - UWAGA SPOILER! - przykładowo rusza biegać w las, by nabrać tężyzny niezbędne do testów, ale kiedy spada deszcz, ona biegnie nad urwisko... żeby się lepiej spadało chyba z wysokości kilkudziesięciu metrów. Co więcej, zachowuje się jak niespełna rozumu małolata, by nie określić jej gorszym słownictwem. Jest wulgarna, a wręcz żenująca. I serio dziwiłam się nieraz Arrowowi, że nie kazał jej po prostu wypchnąć ze statku w kosmiczną przestrzeń.

Styl... cóż. Lekki i prosty. Za prosty. Opisów niemal nie znalazłam, więc przez książkę czytelnik pędzi trochę na czuja. Stópka tu, stópka tam, może nie wpadniemy w przepaść, choć ta o dziwo została lepiej zaprezentowana niż kosmiczna technologia i kosmici, bo ci to są po prostu piękni i mądrzy, szybcy i silni. I wierni.

Ogółem nie poleciłabym tej pozycji czytelnikom ani o wyrafinowanych upodobaniach, ani o żadnych upodobaniach, bo nawet moja córka czyta ciekawsze książki. Jednymi słowy, mocno się rozczarowałam, ale pomysłu nie można autorce odmówić.