Vesper (#5). Gracz

Antysymbiont, z którego watykańscy byli tak dumni, ma nieoczekiwane dla wszystkich skutki uboczne, bowiem poza zmianą wampira w człowieka (najczęściej bez jego zgody) dostaje się też niemal stuprocentową gwarancję zachorowania na raka... Jedną z jego ofiar jest dawna znajoma Vespera, Icta, u której zdiagnozowano glejaka w stadium dającym niemal zerowe szanse na wyzdrowienie przy zastosowaniu konwencjonalnej medycyny. Jest jednak alternatywna, choć mocno ryzykowna opcja, czyli powrót w szeregi nieśmiertelnych, sęk w tym, że ani Icta, ani Echis, jej partner nie mają na to ochoty. Jednak oboje, po namyśle zmieniają zdanie... Niestety nigdy nie jest tak, że kłopoty występują pojedynczo, bowiem do Vespera dociera informacja o ucieczce Siewcy oraz o zniknięciu pewnego zwampiryzowanego dwunastolatka. Jakby tego było mało Ukryty znienacka oznajmia, że odchodzi ze stanowiska, a co za tym idzie, trzeba wybrać jego następcę. Tę nowinę wieńczy informacja, że przestają obowiązywać wszystkie reguły, poza: jedyna reguła to brak reguł. To sprawia, że każdy Lord zaczyna myśleć wyłącznie o swoim Rodzie, a co za tym idzie Wojownik zabiera ochronę pozostałym członkom Kapituły, Bankier blokuje dostęp do kont, a Żywieniowiec oznajmia, że każdy musi sam zadbać o dostawy krwi dla siebie i podwładnych. Rozpoczyna się walka o przetrwanie i rywalizacja o władzę. Jest bowiem czymś niemal oczywistym, że nowy Ukryty w pierwszej kolejności wyeliminuje swoich wrogów. Pozostaje więc usunięcie osoby, która tych wrogów ma najwięcej, czyli pani Winorośli, paradoksalnie mającej największe szanse na awans na Ukrytego... To wymaga starannie opracowanego planu, tak by na nikogo nie padł nawet cień podejrzenia... Czy to się uda? W jaki sposób uciekł Siewca? Czy uda się złapać zbiegów? Czy Lordom uda się dojść do porozumienia? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce... Trudno mi uwierzyć, że to ostatnia część historii Vespera i jego ludzi... Zaprzyjaźniłam się z nimi wszystkimi, ich poczuciem humoru (i horroru) oraz porównaniami, przy których nie raz i nie dwa chichrałam tak, że na dłuższą chwilę musiałam odłożyć książkę. Mam jednak nadzieję, że Autorka zlituje się nad Czytelnikami i napisze kolejny tom tej serii, zwłaszcza że otwarte zakończenie stwarza ku temu sporo możliwości... Wracając jednak do ,,Gracza", a raczej do całej serii. Mamy możliwość obserwacji jak ewoluują poszczególne postaci, wliczając w to również Vespera, który mimo tego, iż stał się istotą nocy, stara się robić jak najwięcej dobrego dla ludzkości. Bo przecież pistolet jako taki nie jest zły, to człowiek decyduje w jakim celu zostanie użyty. Tę samą analogię można zastosować w dowolnym innym przypadku, bo to od nas zależy, jak wykorzystamy nasze umiejętności. Vesper już wybrał. A Ty? Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Gracz" to piąta część cyklu "Nocarz" i była niestety dla mnie sporym rozczarowaniem.

 

Ta część miała w sobie wiele z chaosu i nie wiem, absurdu? Postacie się zmieniły, a przynajmniej zmieniło się ich przedstawienie. Było tu trochę elementów na siłę. Od początku nie lubiłam Aranei, jednak tutaj była tak irytująca i męcząca...

 

W tej części wszyscy walczą przeciwko wszystkim. Jedyna reguła to brak reguł. Jest wojna.

 

Na plus jest to, że dowiadujemy się tutaj trochę więcej o wampirach, o ich świecie. Jednak całościowo ta historia zrobiła na mnie o wiele mniejsze wrażenie jak poprzednie części. W porównaniu do nich wypada dosyć słabo.

 

Ciężko mi się ją czytało, trochę się męczyłam podczas lektury. Chociaż muszę przyznać, że jestem ciekawa co może być dalej. 

 

Na pewno jest tutaj pełno intryg i zwrotów akcji, ale w sumie we wszystkich książkach z tego cyklu tak było. Powiem jedno, spodziewajcie się niespodziewanego.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)