W cieniu starych cyprysów

„W cieniu starych cyprusów” autorstwa Mara Carollo to powieść, która zostaje w czytelniku na długo po zamknięciu ostatniej strony. To historia całego życia, pełna wyrzeczeń, niespełnionych pragnień i cichej, upartej walki o własne miejsce w świecie.

Caterina, zwana Niną, jest córką rolników i dorasta w górskiej wiosce w Wenecji Euganejskiej. Od najmłodszych lat wie, czym jest ciężka praca i bieda. W jej świecie życie oznacza pastwiska, las i obowiązki, które nie pozostawiają przestrzeni na marzenia. A jednak w niej to marzenie dojrzewa bardzo wcześnie. Chce się uczyć, zdobyć wykształcenie i stworzyć sobie przyszłość inną niż ta, która została jej narzucona. To pragnienie dzieli z przyjacielem z dzieciństwa, Mario. Jemu jednak los sprzyja bardziej. Rodzina pozwala mu kontynuować naukę i wyjechać do miasta. Caterina musi zrezygnować ze szkoły i pomagać w gospodarstwie.

Ich więź, silna i pełna młodzieńczej nadziei, zostaje poddana wielu próbom. Wojny, odległość i kolejne etapy życia sprawiają, że uczucie zmienia się, dojrzewa i boli. Relacja z Mario jest jednym z najbardziej przejmujących elementów tej powieści. To nie jest prosta historia miłosna. To uczucie, które staje się obsesją, wspomnieniem, wyobrażeniem szczęścia, które nigdy nie jest w pełni osiągalne. Mario potrafi irytować swoją postawą, co tylko wzmacnia realizm tej opowieści.

Najbardziej poruszyła mnie jednak sama Caterina. Od pierwszego spotkania z kilkuletnią dziewczynką w 1918 roku aż po lata osiemdziesiąte obserwujemy jej długą, wewnętrzną i zewnętrzną drogę. Przez głód, faszyzm, wojnę i powojenny rozwój gospodarczy przechodzi z uporem, który staje się osią całej historii. Bywa zgorzkniała, surowa, momentami zamknięta w sobie. Jednocześnie jest niezwykle silna. Każdą porażkę przyjmuje jak cios, ale potrafi się podnieść i iść dalej z nową determinacją.

Tło historyczne nie jest jedynie dekoracją. Przemiany XX wieku bezpośrednio wpływają na losy bohaterów i kształtują ich wybory. Życie Cateriny staje się zwierciadłem całego stulecia pełnego napięć, zmian społecznych i walki o niezależność. To opowieść o tożsamości, o uporczywej miłości, o pragnieniu ucieczki i o kobiecej wytrwałości w świecie, który nie sprzyja marzycielkom.

Styl autorki jest intensywny i dopracowany. Widać inspirację klasyką XX wieku, ale jednocześnie narracja ma współczesną wrażliwość. To książka wymagająca skupienia i emocjonalnego zaangażowania. Nie czyta się jej w pośpiechu. Każdy etap życia bohaterki zostawia ślad.

Dla mnie to przede wszystkim historia o odporności i sile charakteru. O kobiecie, która mimo rozczarowań nie przestaje pragnąć czegoś więcej. To bardzo udany debiut i powieść, która naprawdę potrafi poruszyć.

Każdy człowiek podąża swoją ścieżką wytyczoną przez los pragnąc odrobiny szczęścia. Z biegiem czasu, nabierając kolejnych życiowych doświadczeń zaczynamy dostrzegać to co jest w życiu najważniejsze, jednak pomimo prawdy, która nas otacza jest wiele chwil zwątpienia i niepewności, przeszkadzają one w podejmowaniu ważnych decyzji. Gdy przyjaźń przeradza się w uczucie, może zawrócić w głowie na długi czas. Nierozerwalna więź łączy dwa spragnione serca, powinna trwać jak najdłużej, lecz życie często jest przeciwnikiem, z którym trzeba się zmierzyć. Czy tym razem doprowadzi do szczęśliwego zakończenia?

Mała Caterina dzięki ogromnej ambicji i uporowi, stara się osiągnąć więcej niż inni. Nie chce się podporządkować ustalonym przez pokolenia prawdom o życiu rodzinnym, cały czas pragnie więcej i więcej, marzy by wyjechać z rodzinnej wioski...

Cudowna historia, bardzo uczuciowa, poruszająca przenosi do odległych czasów, w okolice włoskich lasów i pól, gdzie mieszka Caterina. Dziewczynka od najmłodszych lat chce czytać książki, uczyć się, jest głodna wiedzy. W dzieciństwie jej najlepszym przyjacielem był Mario, mały, szczupły chłopiec z głową pełną myśli i planów. Dziewczynka bardzo się starała by mu choć trochę dorównać wiedzą. Jednak ubóstwo, niespokojne i niebezpieczne czasy, wojna, to ciągłe przeszkody na drodze do spełnienia marzeń. Dorosła Caterina to silna kobieta, wszystkie wcześniejsze pragnienia odsuwa na bok, wykonując ciężką pracę. Przez wiele lat dba o rodzinę pomimo ogromnej niesprawiedliwości i cierpienia. Obciążenia fizyczne i psychiczne, traumatyczne, wojenne wydarzenia, oraz ciągłe przeciwności losu wystawiają kobietę na kolejną życiową próbę.

Mijają lata, upływa czas, świat wokół się zmienia, lecz głęboko w sercu ukryta jest maleńka, ciągle żywa cząsteczka miłości...

Rewelacyjna, wyjątkowa powieść, niesamowicie wciąga porusza do głębi, skłania do refleksji nad tym co w życiu jest najważniejsze. Piękna opowieść o przyjaźni, miłości i marzeniach, oraz niegasnącej nadziei pomimo wielu wyrządzonych krzywd. Fabuła książki pokazuje jak los splata ze sobą zaskakujące, nieprzewidywalne sytuacje, tworząc poruszający scenariusz. Przepiękny włoski klimat dopełnia całości tej urzekającej, zapadającej w pamięć historii.

Wielkie emocje towarzyszyły mi podczas czytania tej przepięknej opowieści, z całego serca polecam

,,(...) nie wiedziała, że życie nie oferuje taryfy ulgowej. Nie istniała prosta droga do szczęścia".

Wydawałoby się, że górska wioska na północy Włoch, naznaczona biedą i ciężarem codziennej pracy na pastwiskach, pozostanie poza zasięgiem wojny. A jednak nawet tutaj bezlitośnie wślizguje się w życie mieszkańców. Pięcioletnia Caterina dorasta w czasach, w których wojna stała się czymś zwyczajnym, dlatego nie potrafi uwierzyć w jej zakończenie. Powrót ojca odbiera jako przybycie obcego człowieka, w oczach którego już dawno zgasło światło. Ucieczką od ponurej codzienności jest Mario, towarzysz zabaw, najbliższy przyjaciel, jedyny jasny promyk w tej niepewnej rzeczywistości. Gdy chłopiec wyjeżdża, dorastająca dziewczyna stara się zrealizować dawne marzenia. Chce zapracować na wymarzone życie, ale jednocześnie nie potrafi uwolnić się od przeszłości.

To niezwykle piękna i dojrzała opowieść, skupiona na emocjach i wewnętrznych przeżyciach bohaterów, napisana spokojnym, wyważonym tonem. Rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu pierwszej wojny światowej i rozciąga na przestrzeni wielu lat. Caterinę poznajemy jako małą dziewczynkę i to właśnie ten dziecięcy punkt widzenia robi największe wrażenie. Świat, który dla dorosłych jest oczywisty w swojej grozie, dla niej pozostaje czymś naturalnym. W miarę dorastania, wraz z nią dojrzewa jej rozumienie rzeczywistości, staje się coraz bardziej świadome, a jednocześnie coraz mniej niewinne. Obserwujemy zmiany w sposobie przeżywania emocji oraz w reakcjach na to, co kiedyś było niezauważalne.

Szczególnie mocno wybrzmiewa relacja z Mariem oraz niewypowiedziane uczucia, które ich łączą. Los nie szczędzi im ciosów, ale nie zagłusza marzeń i pragnień, które kierują ich życiowymi wyborami. Autorka pięknie uchwyciła włoski klimat, nie tylko w opisach miejsc i politycznego tła, lecz przede wszystkim w sposobie przeżywania codzienności. Czuć w tej historii rytm życia, który płynie niespiesznie, a jednocześnie niesie w sobie ciężar decyzji i doświadczeń. Końcowe strony uderzają z podwójną mocą i pozostawiają z burzą myśli oraz refleksji, których długo nie potrafiłam wyciszyć.

To powieść, która rozwija się spokojnie, ale zostawia po sobie emocje na długo.

Poznajemy Caterinę w surowej, włoskiej rzeczywistości, gdzie dzieciństwo oznacza pracę, a przyszłość wydaje się z góry ustalona. Jej świat zmienia się jednak w momencie, kiedy Mario -chłopak, z którym dorasta i który jest jej szczególnie bliski wyjeżdża do Mediolanu. To właśnie ten moment staje się dla niej impulsem do myślenia, że może istnieje inne życie niż to, które zostało jej narzucone.

Relacja z Mariem jest jednym z najmocniejszych elementów tej historii. Zaczyna się niewinnie, jeszcze w dzieciństwie, ale z czasem przeradza się w coś znacznie bardziej złożonego. To uczucie nie znika wręcz przeciwnie, staje się obsesją, wspomnieniem i siłą, która wpływa na decyzje Cateriny przez całe życie. To nie jest klasyczna historia miłosna bardziej opowieść o tęsknocie i o tym, jak jedna osoba może stać się symbolem niespełnionych marzeń.

Fabuła obejmuje ogromny wycinek czasu od okresu po I wojnie światowej aż po lata 90. XX wieku. Dzięki temu śledzimy nie tylko losy jednej bohaterki, ale też zmieniający się świat i realia, które ją kształtują. To sprawia, że książka ma w sobie coś z sagi powolnej, wielowarstwowej i bardzo życiowej.

Styl autorki jest spokojny, obrazowy i mocno osadzony w emocjach. To narracja daje przestrzeń na detale, relacje i wewnętrzne przeżycia bohaterki i piękne krajobrazy Włoch.

Dla mnie to opowieść o dojrzewaniu do własnych pragnień i o tym, że czasem jedno wydarzenie z przeszłości potrafi na zawsze zmienić kierunek naszego życia.

Czy 600 stron to dość by opowiedzieć jedno życie? Jedno, zwykłe życie. Jednej, zwykłej - niezwykłej kobiety. Dziewczyny, chłopki, córki, krawcowej, żony, przedsiębiorczyni, katoliczki, Włoszki, matki, babci, sąsiadki, kuzynki, siostry, przyjaciółki, klientki z bazaru, tej pani z ławeczki w parku wystawiającej ku słońcu swe poorane zmarszczkami czasu oblicze.

Mara Carollo w swej debiutanckiej powieści nie czaruje nas pięknem minionego świata. Przedstawia go takim jakim w rzeczywistości był, z punktu widzenia Cateriny (Niny) urodzonej w chłopskim domu dziewczynki, która marzy o tym żeby wyrwać się z biedy górskiej wioski. Upór i ciężka praca, jasno postawiony cel i inspiracja losami przyjaciela z dzieciństwa, który miał lepiej, który poszedł do szkół, który poszedł na studia, który zamieszkał w mieście, który wyjechał za granicę, który stał się kimś ważnym, są siłą napędową, która pcha Ninę do przodu, podnosi ją kiedy upada. Za każdym razem. A życie rzuca jej kłody pod nogi nieustannie.

Bolesna to opowieść, naznaczona wieloma historycznymi momentami, trudnymi dla Włochów, interesującymi z punktu widzenia miłośników historii naszego kontynentu.

Bardzo ciekawa lektura, wybitny debiut emanujący autentycznością bohaterów i ich uczuć.

Już teraz mogę napisać, że "W cieniu starych cyprysów" trafia do top powieści przeczytanych przeze mnie w tym roku.

Polecam. Przeczytajcie, bo warto ???