Więcej dzieci nie pamiętam

Więcej dzieci nie pamiętam to mroczna, gęsta od napięcia powieść, która łączy w sobie elementy thrillera psychologicznego, dramatu społecznego i opowieści o odkrywaniu trudnej, często niewygodnej prawdy. Wiktoria Łoboda buduje historię, która wciąga stopniowo, ale konsekwentnie, odsłaniając kolejne warstwy tajemnic i emocji skrywanych za fasadą pozornie uporządkowanego świata.

Fabuła koncentruje się na Elizie – studentce dziennikarstwa, która podejmuje nietypową decyzję: zatrudnia się jako pomoc domowa w rezydencji zamożnej rodziny Alencynowiczów. Jej celem nie jest jednak tylko praca zarobkowa – dziewczyna planuje napisać reportaż o przemocy wobec służby i mechanizmach ukrywania takich nadużyć przez uprzywilejowane środowiska. Już od pierwszych chwil w nowym miejscu wyczuwalne jest napięcie – atmosfera domu wydaje się ciężka, a jego mieszkańcy skrywają więcej, niż chcieliby ujawnić.

W miarę rozwoju wydarzeń Eliza zaczyna odkrywać powiązania między swoją rodziną a Alencynowiczami. Okazuje się, że jej dziadkowie również byli związani z tym domem, co nadaje całej historii dodatkowy, bardzo osobisty wymiar. Dziewczyna nie tylko prowadzi dziennikarskie śledztwo, ale także próbuje zrozumieć własną przeszłość i to, jak bardzo może być ona spleciona z historią tej wpływowej rodziny. Jednocześnie nawiązuje relację z Arkadiuszem – wnukiem seniorki rodu, Aleksandry. Ich znajomość wprowadza do fabuły element niepewności: trudno jednoznacznie ocenić jego intencje, a granica między zaufaniem a podejrzeniem staje się coraz bardziej rozmyta.

Bohaterowie powieści są wielowymiarowi i niejednoznaczni. Eliza to postać zdeterminowana, odważna, ale też momentami zbyt ufna, co czyni ją bardzo ludzką i wiarygodną. Jej ciekawość świata i potrzeba odkrywania prawdy stają się zarówno jej siłą, jak i słabością. Aleksandra, seniorka rodu, to postać chłodna, enigmatyczna, budząca jednocześnie respekt i niepokój. Arkadiusz natomiast balansuje gdzieś pomiędzy tymi światami – trudno go jednoznacznie sklasyfikować, co dodatkowo podsyca napięcie.

Emocje w książce są intensywne i często niepokojące. Dominuje poczucie zagrożenia, które narasta wraz z kolejnymi odkryciami Elizy. Pojawia się także strach, niepewność i napięcie wynikające z życia w miejscu, gdzie nic nie jest do końca jasne. Nie brakuje również momentów refleksji, smutku i złości – szczególnie gdy na jaw wychodzą kolejne przejawy niesprawiedliwości i przemocy. Autorka bardzo sprawnie operuje atmosferą, budując ją poprzez niedopowiedzenia i subtelne sygnały, które stopniowo układają się w coraz bardziej przerażający obraz.

Wśród motywów dominujących w książce szczególnie wyróżnia się motyw tajemnicy – zarówno tej rodzinnej, jak i społecznej. Istotny jest także motyw władzy i jej nadużywania, pokazany w kontekście relacji między bogatymi pracodawcami a ich pracownikami. Pojawia się również motyw dziedzictwa – nie tylko majątku, ale przede wszystkim win, sekretów i traum przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Ważną rolę odgrywa też motyw prawdy i ceny, jaką trzeba zapłacić za jej odkrycie.

Styl Wiktorii Łobody jest sugestywny, momentami surowy, ale bardzo wciągający. Autorka potrafi budować napięcie bez uciekania się do tanich efektów – zamiast tego stawia na atmosferę, psychologię postaci i stopniowe odkrywanie faktów. Jej język jest precyzyjny, a narracja prowadzona w sposób, który zmusza czytelnika do ciągłego zadawania pytań. Książkę czyta się szybko, mimo że nie jest to lekka lektura – raczej taka, która angażuje i nie pozwala pozostać obojętnym.

To powieść skierowana głównie do dorosłych czytelników, którzy lubią historie z pogranicza thrillera i literatury obyczajowej, a jednocześnie cenią sobie głębszy kontekst społeczny. Sprawdzi się u osób zainteresowanych tematyką nierówności, przemocy ukrytej za fasadą luksusu oraz psychologicznymi aspektami relacji międzyludzkich.

To historia, która zostaje w głowie na długo – nie tylko przez swoją fabułę, ale przede wszystkim przez pytania, jakie stawia. Pokazuje, że za zamkniętymi drzwiami eleganckich domów mogą kryć się rzeczy, których nikt nie chce zobaczyć, a dociekliwość i odwaga w dążeniu do prawdy mogą mieć swoją wysoką cenę. To mocna, wciągająca i niepokojąca opowieść, po którą zdecydowanie warto sięgnąć, jeśli szuka się książki, która angażuje emocjonalnie i zmusza do refleksji.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czy można wejść do czyjegoś domu z czystą ciekawością… i wyjść z niego już zupełnie innym człowiekiem? A jeśli za eleganckimi ścianami kryje się coś, czego lepiej nigdy nie odkrywać?

Po tę książkę sięgnęłam z ciekawości, czując, że ta historia będzie dotyczyć czegoś mocniejszego. Choć to moje pierwsze spotkanie z twórczością Wiktori Łobody, wiedziałam, że autorka nie jest debiutantką, więc liczyłam na dojrzałą, przemyślaną historię. Już sam tytuł mnie zatrzymał, jest niepokojący, intrygujący, taki, który aż prosi się o interpretację. A okładka? Idealnie współgra z tym klimatem, sugerując coś mrocznego, coś ukrytego, coś, co dopiero czeka, by wyjść na światło dzienne.

To, co dostajemy w środku, to historia Elizy – studentki dziennikarstwa, która nie chce pisać o rzeczach błahych. Ona chce dotknąć prawdy. I właśnie dlatego trafia do rezydencji Alencynowiczów jako pomoc domowa. Początkowo jej cel wydaje się jasny, chce napisać reportaż o przemocy wobec służby. Ale im dalej wchodzi w ten świat, tym bardziej wszystko zaczyna się komplikować. Bo czy da się pozostać tylko obserwatorem, kiedy stajesz się częścią tej rzeczywistości?

Najbardziej wciągnęły mnie momenty, w których przeszłość zaczynała przeciekać do teraźniejszości. Odkrycie, że dziadkowie Elizy również byli związani z tą rodziną, to punkt, który naprawdę rozpala ciekawość. I wtedy pojawia się pytanie, czy to przypadek… czy coś znacznie bardziej przerażającego? Do tego dochodzi relacja z Arkadiuszem, która jest niby subtelna, ale podszyta napięciem i niepewnością. Czy można zaufać komuś, kto jest częścią tej samej rodziny, której sekrety próbujesz odkryć?

Eliza jako bohaterka bardzo do mnie przemówiła. Jest odważna, zdeterminowana, ale jednocześnie momentami krucha, szczególnie wtedy, gdy zaczyna rozumieć, że to nie jest tylko „materiał na reportaż”. To coś znacznie głębszego. Coś, co dotyka jej samej. I właśnie to sprawiło, że naprawdę jej kibicowałam. Były momenty, kiedy chciałam ją zatrzymać i powiedzieć: „Nie idź dalej…”.

Emocje? Tu nie ma miejsca na obojętność. To książka, która buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Najpierw pojawia się ciekawość, potem niepokój, a z czasem wręcz uczucie osaczenia. Są momenty, kiedy czułam się tak, jakby ściany tej rezydencji się zamykały. I to jest ogromny plus, bo czuć tą dusznę, ciężką atmosferę, która nie odpuszcza aż do samego końca.

Najbardziej podobało mi się to, jak autorka połączyła wątek śledztwa z historią rodzinną i społecznym tłem. To nie jest tylko thriller. To opowieść o władzy, o nierównościach, o tym, jak łatwo można ukryć prawdę, mając odpowiednie nazwisko i pieniądze. I o tym, jak wysoką cenę trzeba zapłacić, żeby tę prawdę wydobyć.

Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią thrillery psychologiczne z cięższym klimatem. Książki, które nie tylko trzymają w napięciu, ale też zmuszają do myślenia.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Lubicie sięgać po debiuty książkowe? Powiem Wam, że dawno nie czytałam książki początkującego twórcy (choć autorka ma na koncie jedną publikację wydaną kilka lat wcześniej). Sięgnęłam po tytuł Więcej dzieci nie pamiętam autorstwa Wiktoria Łoboda, wydawnictwa Novae Res.   Poznajemy Elizę - studentkę dziennikarstwa, która, chcąc napisać reportaż o przemocy wobec służby, zatrudnia się w domu Alencynowiczów. Wkrótce odkrywa, że jej dziadkowie również pracowali u tej rodziny. Zaczyna podążać śladami przeszłości, jednocześnie nawiązując bliższą znajomość z wnukiem pracodawczyni, Aleksandrem. Jakie sekrety skrywa rodzina? Czy Eliza odkryje prawdę?   Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony. Pomimo sporej objętości ani przez moment się nie nudziłam. Dzieje się naprawdę dużo - od fragmentów, które wywołują uśmiech, po ciężki klimat thrillera psychologicznego. Z pozoru dobra, ciesząca się szacunkiem rodzina, jednak gdy przyjrzymy się jej bliżej, odkrywamy coraz więcej mrocznych sekretów i tajemnic.   Codzienność bohaterów to obrażanie, ciągłe poniżanie, notoryczne wytykanie błędów i podcinanie skrzydeł. Im głębiej jednak wchodzimy w tę historię, tym robi się mroczniej. Czytelnik trafia w miejsce, gdzie sam nie wie, kto stoi za różnymi wydarzeniami, co jest prawdą, a co kłamstwem. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem?   Poruszone zostają również trudne tematy, takie jak zmowa milczenia, krzywda dzieci poprzez molestowanie i ciche przyzwolenie na nie, anoreksja oraz zaburzenia odżywiania, a także wyparcie traum z pamięci.   Zakończenie jest powalające - gdy wszystkie elementy zaczynają do siebie pasować, okazuje się, że prawda jest jeszcze straszniejsza, a rany wciąż się sączą i nie chcą się zagoić.   Książkę polecam Wam z całego serca.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Eliza studiuje dziennikarstwo. Aby dorobić zatrudnia się w posiadłości rodziny Alencynowiczów, jako pomoc domowa. Jej marzeniem, a zarazem największym planem jest napisanie reportażu, który ukazuje prawdę, o tym jak traktowana jest służba w tego typu domostwach. Dziewczyna nie ma jednak pojęcia, że przekraczając próg tego domu otworzy puszkę Pandory z mroźnymi i brudnymi tajemnicami. 

 

Eliza wywodzi się ze specyficznej rodziny - wychowywali ją dziadkowie, którzy wiele dla niej poświęcili. Jej matka, chorująca na anoreksje, słabo interesowała się zdrowiem i dobrym rozwojem córki, zaś ojciec przypomina sobie o niej raz na jakiś czas. Okazuje się również, że dziadkowie dziewczyny również pracowali dla Alencynowiczów, jednak nie wspominają tego zbyt dobrze, a szczególnie Babcia Zdzisia, która uparcie ukrywa coś przed swoją jedyną wnuczką. 

 

Eliza, która zawziętość odziedziczyła po babci, rozpoczyna swoje prywatne śledztwo. Chce za wszelką cenę dowiedzieć się, jaka tajemnica skrywa się za znajomością jej rodziny z Alencynowiczami. Dziewczyna nie ma jednak pojęcia, jak wysoką cenę poniesie... 

 

,,NIEKTÓRE DOMU WZNOSI SIĘ NA SEKRETACH I KRWI."

 

Zacznijmy od bohaterów - rodzina Alencynowiczów już od samego początku nie wzbudza przyjaznych emocji. Bije od nich fałszywość, z jaką normalny człowiek rzadko kiedy się spotyka. Główną rolę grają u nich pieniądze, które stanowią fundament wszystkiego, co ich dotyczy. Zazdrość, zawiść, wyższość - tak w trzech słowach można ich podsumować. Aleksandra Alencynowicz, starsza pani, wzbudza jednocześnie podziw, ale też odrazę przez swoją postawę. Natomiast Arkadiusz, jej wnuk, który też odgrywa dużą rolę w tym przedstawieniu również warty jest tego, aby napisać o nim kilka słów. Jego postać wydaje się jasną stroną tej rodziny, szczególnie na początku tej historii. Zbiegiem czasu zaczyna otaczać go jednak dziwną aura, która przyprawia o ciarki na ciele. I tutaj kolejny raz czytelnik zaczyna rozumieć, jak dobrze utkane pozory potrafią zmylić człowieka... Eliza, która przypadkiem trafiła do tej wariackiej rodziny, to zwyczajna młoda dziewczyna, która po prostu chce poznać prawdę. Kto by nie chciał, prawda? Nie jest jakąś szczególną postacią, ale wzbudza u odbiorcy sympatię. Tak samo jej dziadkowie - zwyczajni starsi ludzie, którzy po prostu martwią się o wnuczkę. A że starsza pani Zdzisia ma nieco za uszami to już inna sprawa ?

 

,,Więcej dzieci nie pamiętam" to historia z ciężką atmosferą, przygniatana na każdym kroku ciężarem tajemnic. Ukazuje ona mroczną stronę bogactwa i to, do czego w stanie jest posunąć się człowiek, gdy ma na to zasoby finansowe. Z drugiej strony pokazuje też to, jak chciwość może zmienić człowieka i zabrać mu bezinteresowność...

 

Ta historia jest po prostu ŚWIETNA, przeczytałam ją na jednym wdechu. Całość wciąga w swoje sidła, porywa w najprawdziwszy mrok, snuje domyślenia... a koniec i tak zwala z nóg. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)