Wiosna, by Cię poznać

Wierzycie w przeznaczenie ? 

"Pory roku" Morgane Moncomble to seria romansów, która niby jest bardzo emocjonalna i wciągająca ale pod spodem... dotyka naprawdę ciężkich tematów - relacji rodzinnych i społecznych oraz poczucia, że całe życie trzeba zasługiwać na miłość. 

W "Wiosna, by cię poznać" najbardziej chyba czuć, że bohaterowie wciąż są rozdarci pomiędzy tym, kim chcą być, a tym kim być powinni wg innych. 

Liczycie tu na cukierkowy romans ? Nie, on taki nie jest. Ale głeboko w nas zostanie wiele kwestii, które tu autorka porusza, dając do myślenia.

Tu głównymi bohaterami są : 

Nolia, kolejna z grona przyjaciółek z "kwitnącymi" imionami. Hinduska, samotna matka, która prawie uwolniła się od toksycznego eks, ale wciąż się obawia tego jakiego może on narobić w jej życiu bałaganu i potrzebuje zwykłego poczucia bezpieczeństwa. 

Camille, mężczyzna sukcesu i zarazem playboy / skandalista. Ale tak sądzą ludzie, którzy go naprawdę nie znają. Musi naprawić swój wizerunek i Nolia może mu w tym pomóc.

W sumie mogą pomóc sobie nawzajem i nie są tylko świadomi, jak bardzo. 

Jakie ważne kwestie i trudne tematy podejmuje tu autorka?

Sexworking. Od razu zapewne kojarzy Wam się negatywnie. A Morgane podchodzi do tematu bardzo empatycznie. Pokazuje mechanizm tego jak człowiek zostaje przez życie zepchnięty do sytuacji, w której ciało staje się narzędziem do przetrwania, czy odzyskania kontroli nad życiem. Widzimy tu poczucie odczłowieczenia, potrzebę bezpieczeństwa , próbę zachowania godności. Ta książka pokazuje, że ludziom z tej branży są bardzo pochopnie i negatywnie oceniani przez społeczeństwo, które nie bierze pod uwagę okoliczności jakie do tego doprowadzają.

Zarówno z tej pięknej strony jak i z brutalnej wręcz, poznajemy kulturę hindi. Widać tu napięcie, konieczność wyboru między lojalnością wobec rodziny, a własnym "ja", potrzebą samodzielnego decydowania o sobie. Nolia żyje pod ciągłym ciężarem oczekiwań ze strony rodziny, nie spełnia się w roli "dobrej córki". Tym bardziej jest to bolesne i odczuwalne, bo to rozczarowanie nie idzie ze strony obcych, a najbliższych. Wyraźnie widać to na przykładzie toksycznej relacji z Enzo - byłym Nolii. To mimo wszystko on pasuje do standardów jej rodziny, niezależnie od tego jak jego zachowanie było dla niej krzywdzące. Jej rodzina nie jest nawet zainteresowana powodem rozstania i nie bacząc na jej uczucia, próbuje wymusić powrót Nolii do Enzo i ich małżeństwo, bo ten związek był "bezpieczny społecznie" choć patrząc na ich relacje, bezpieczeństwo to ostatnie co przychodzi do głowy. A Camille... z nim relacja jest chaotyczna i z perspektywy społecznej - niewygodna. Ale przeznaczenie nie daje tym argumentom dojść do słowa... na szczęście. 

Camille to bohater, którego z miejsca pokochałam. Ale też został  bardzo skrzywdzony, z tym, że ból Nolii wręcz tu słychać wyraźnie, a Camilla szepcze w tle. Zbyt łatwo go przeoczyć. Jego toksyczna relacja z matką to nie wielka przemoc ale manipulacja, codzienne podcinanie skrzydeł, wzbudzanie poczucia winy, uzależnienie. Najbardziej  boli, to że Camille uznał to za normę i dlatego to tak mocno uderza w czytelnika. My widzimy jakie to krzywdzące, on się przyzwyczaił i żyje w tym toksycznym związku. W efekcie ma trudność w budowaniu zdrowej i normalnej relacji, nie wierzy w miłość, nawet jak ta ukradkiem go otacza, panicznie boi się odrzucenia i jest po prostu zagubiony. Morgane tworzy męskich bohaterów, takich pokiereszowanych i nieidealnych, a zarazem stworzonych do kochania. 

Nie mogę pominąć tu też wątku samotnego macierzyństwa. Ono też nie zostało wyidealizowane. Jest to chyba jeden z najbardziej dojrzałych elementów tej książki. Nie widzimy tu Nolii jako silnej bohaterki, która ze wszystkim sobie poradzi. Widzimy jej strach, zmęczenie, lęk o przyszłość, poczucie, że jest w tym wszystkim sama i jak wielka odpowiedzialność na niej ciąży. Ale zarazem nie pokazano nam macierzyństwa jak brzemienia czy kary, tylko może...wyzwanie?

"Wiosna, by cię poznać" to książka, w której wyraźnie widzimy, że czasem ludzie pojawiają się w naszym życiu nie po to, żeby nas ratować, ale byśmy skonfrontowali się z własnymi traumami i bólem. Gdy już dojdziemy do porządku sami z sobą i tym co nas dręczyło, możemy spokojnie być szczęśliwi i zakochani do szaleństwa. A przecież wiosna jest do tego idealna. 

Ta książka też jest idealna i dlatego serdecznie Wam ją polecam jak całą serię. I dziękuję za egzemplarz do recenzji.