Wszystkie opowieści kosmikomiczne

W tym roku, z trzech książek Calvino ta była dla mnie najtrudniejsza. Myślałam, że przez nią nie przebrnę ale powolutku, opowiadanie po opowiadaniu (które są bardzo w mojej opinii nierówne). Z tyłu głowy ciągle pytanie: czy czytam to wszystko zbyt powierzchownie, żeby odnaleźć ukryte dno? Czy jest tam drugie dno, czy może to ciąg dalszy zabaw językowych? 

Podczas lektury przychodziły mi na myśl Bajki Robotów - podobny absurdalny character konfliktów między postaciami, ale bajki czytało się o wiele szybciej i przyjemniej. Z drugiej strony, po skończeniu lektury nie miałam poczucia straty czasu i powiedziałam sobie, że za jakiś czas powrócę do Opowieści. Bardzo mieszane uczucia. 

Punkty po lekturze: 

- Tragizm dwóch linii równoległych, które są uwięzione w swoim równoległym biegu. Nie mają szans się spotkać, ale marzą o tym na przekór matematyce i regułom wszechświata. Czy jest możliwe zrozumienie na linii pisarz/ czytelnik, człowiek/ człowiek, postrzeganie siebie samego/ postrzeganie siebie przez innych. 

- Jak to jest być ostatnim dinozaurem? Czuć podziw dla siebie i przodków, bronić starych wartości i nie wchodzić w polemikę z nowym, nie zawracać sobie głowy. Czy iść z biegiem czasu, zaakceptować swoją przestarzałość, pochylić głowę przed Nowym. 

- Proges jest bólem. Bez bólu i poświęcenia nie osiągnie się nic. Nie da się zmienić i pozostać tym samym sobą - w związku, w rodzinie, w świecie.