Wszystkie wiersze

Nawet nie pamiętam kiedy po raz pierwszy miałam do czynienia z Haliną Poświatowską a raczej z jej utworami. Z pewnością było to bardzo dawno, jeszcze byłam w szkole podstawowej. Od tamtej pory na zawsze zagościła w moim domu jej poezja, wracam co jakiś czas, gdy jest mi źle i tak sobie otwieram książkę w dowolnym miejscu... i rzucam się w wir słów poetki. Te wiersze nie są do przeczytania i odłożenia czy zapomnienia, wraca się do nich ciągle, wielokrotnie, potrafią poruszyć niemal każdą strunę w sercu. Żeby to opisać to po prostu brakuje mi słów. Myślę, że Poezji Haliny Poświatowskiej nawet nie trzeba zbytnio reklamować, kto przeczyta kilka jej wierszy, z pewnością na tym nie poprzestanie, będzie chciał więcej i więcej.
Ja na półce w domu mam tylko dwa tomiki, ale to wielkie tomiszcze, które pożyczyłam od znajomej, zawierające wszystkie wiersze poetki, mam obiecane na urodziny. Nie mogę się już doczekać, kiedy będzie moje..., tylko moje.
Myślę, że to bardzo świetny pomysł na zebranie całej poezji w jednej książce, zwłaszcza że akurat te wiersze czyta się bardzo dobrze, tak jakby same się czytały. Sposób, w jaki autorka skład swoje wersy jest tak subtelny, poruszający wszystkie emocje, jest pełen bólu i miłości. Myślę, że poetka swoimi wierszami potrafi nauczyć nas zmysłowości oraz pokazuje jak smakować najpiękniejsze uczucie - miłość.

"zastygnę w kształt niepowtarzalny
tym kształtem będę wabić
bezwstydnymi ramionami
obiecywać rozkosz aż do dna niczego
dawać - oddawać
i będę tym doskonałym pustym ciałem

kobietą"
"Wszystkie wiersze" to najpełniejszy chyba zbiór poezji Haliny Poświatowskiej w jednym tomie (652 str.) pozwalający ogarnąć czytelnikowi całą twórczość przedwcześnie zmarłej poetki, która jak nikt potrafiła słowami jakby grać melodie, które ociekają liryką i erotyzmem. Być może niektórym czytelnikom przeszkadza właśnie ta erotyka, ale ja uważam, że jest tak poetycko przedstawiona, że nie powinna nikogo razić.
Poezja ta jest jakby odbiciem kobiecej wrażliwości, która pokazuje całą gamę uczuć, i chociaż dawno temu zakochałam się w wierszach Poświatowskiej, to myślę, że nie da się o niej zapomnieć, "wyrosnąć" z tej poezji, gdyż ciągle mi się jeszcze nie znudziła. I za każdym razem znajduję w niej coś nowego, coś na co nie zwróciłam wcześniej uwagi. Poezja ta jest po prostu niesamowita. Mimo upływu czasu zupełnie nie traci na aktualności. A czytając te wiersze można znaleźć w nich spokój, odprężenie i rozbudzić w sobie radość ze smakowania życia.
Polecam ją nie tylko osobom zakochanym w poezji, ale namawiam wszystkich, żeby chociaż spróbowali...

Krótkie życie naznaczone śmiercią już od młodych lat; choroba serca jak bomba w klatce piersiowej - im więcej zaleceń, by uważać, unikać wielkich emocji, dbać o nadwątlone zdrowia, tym większa potrzeba życia na całego, z siłą gwałtownego, lecz krótkotrwałego monsunu. Halina Poświatowska żyła zaledwie 32 lata, a jednak swój czas wypełniła po brzegi, tak, że mogłaby doświadczeniami obdzielić kilka osób. Ta intensywność odbija się w jej wierszach wyraźnie, a jej twórczość i biografia zapewniły jej miejsce w sercach czytelników.

Zbiorcze wydanie wszystkich wierszy Poświatowskiej (a także kilku niewielkich próz poetyckich) pozwala odbiorcy na długie i dokładne spojrzenie na całość twórczości poetki. Pozwala to dostrzec, jak wielka była jej świadomość śmierci, która towarzyszyła jej od dziewiątego roku życia - autorka nauczyła się z nią koegzystować, tolerować ją, trzymać blisko, a nawet żartować z niej. W wierszach śmierć jest obecna - do niej często Poświatowska się zwracała, czasem została tylko wspomniana, innym razem aktywnie wpływała na to, co pojawiało się w utworach.

Obok Tanatosa pojawia się Eros - im pierwszy bliższy, realniejszy, tym ten drugi mocniej próbuje go zakryć swoim działaniem. O miłościach, związkach i romansach Poświatowskiej pisano już wiele, a ślad tego uczucia można odnaleźć - i nie trzeba szukać głęboko - w jej poezji. Lektura całego zbioru przypomina dzięki temu długie spotkanie kochanków, dla których namiętność sprawia, że życie staje się pełniejsze, ma sens i odpowiedni rytm, dopóki "miss wykidajło" nie upomni się o swoje.

Nowe wydanie "Wszystkich wierszy" wraz z "Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych" zostało dobrze przygotowane edytorsko. Przyjemny w dotyku papier i matowa okładka, czcionka utrzymana w kolorze bardzo ciemnej zieleni i roślinne fotografie zrobione na makrozbliżeniu dają spójny i elegancki efekt, który dobrze współgra z poezją Poświatowskiej.