Zadyma w dzikim sadzie

Powieść Koran Desai niejako pachnie indyjskimi przyprawami, owocami i daniami. Dużo uwagi poświęcono w niej właśnie jedzeniu, przez co z jednak strony ślinka do ust napływała, a z drugiej ciężko było skupić się na fabule przez częste odnośniki do przypisów.

Historia młodego poszukującego swojej drogi mężczyzny jest zabawna, choć momentami w niezbyt oczywisty sposób. Autorka ma lekkie pióro i kwiecisty język, jednak kluczowa wydaje mi się być znajomość kultury indyjskiej, ażeby dobrze zrozumieć przesłanie tej książki.

Niestety w moim przypadku ta znajomość jest znikoma; może właśnie z tej przyczyny powieść mnie nie porwała.

Coś mnie ostatnio ciągnie na Wschód, więc literatura, którą wybieram do czytania też ociera się o tamte rejony. I to jest genialne, przynajmniej spoglądając na tę książkę. Po pierwsze, nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że autorka zainspirowała się "Baronem drzewołazem" Italo Calvino. Po drugie, klimat tej książki, smaki, kolory, kultura, zrobiły na mnie ogromne wrażenie. "Barona..." czytałam niespełna sześć lat temu i pamiętam, że zrobiła na mnie dobre wrażenie. "Zadyma..." chyba jeszcze lepsze. Pani Desai pokazuje w swojej książce potrzebę wolności, bycia sobą, choć to bardzo wyświechtane sformułowanie. A jednak, pokazuje ból i cenę wolności, pokazuje rozterki i walkę z sobą samym. Pyta kim jesteśmy? Czy możemy być tym, kim chcemy? Czy musimy spełniać oczekiwania innych za cenę życia w zgodzie ze sobą? I gdzie jest granica wolności, w którym momencie ktoś uzna nas za wariata, bo nie spełniamy jego oczekiwań? Niech każdy odpowie sobie sam. Czytajmy, rozmyślajmy, wyciągajmy wnioski. I delektujmy się smakami, zapachami, obrazami i dźwiękami. Wspaniała lektura.