Zatrute pióro

Jerry Burton po paskudnym wypadku dostaje zalecenie od lekarza, aby odpocząć na świeżym, wiejskim powietrzu. Dlatego wraz z siostrą Joanną przybywa do Lymestock. Jak się okaże, miejsce to nie należy jednak do spokojnych mieścin. Tajemnica osoba zadręcza mieszkańców anonimowymi listami. Kiedy policja się poddaje, do pomocy wkracza Jane Marple., która jest specjalistką od ludzkich charakterów. Czytając książkę trochę się zdziwiłem, gdyż byłem przekonany, że jest ona z cyklu przygód Jane Marple, tymczasem tu jej nie było! Pojawiła się na końcu i jej rola naprawdę była nie wielka. Oczywiście pomaga w schwytaniu sprawcy, ale brakuje tutaj jej plotek, herbatki i całej tej atmosfery, którą wokół siebie stwarzała. O tym, że anonimy od zawsze przysparzają wielu problemy wie każdy z nas. "Zatrute pióro" jest opowiada właśnie o tym zagadnieniu, skupia się tu na ludzkich charakterach, przekonaniach i słabościach. Jest to świetny kryminał połączony z psychologią postaci. Książka nie obejmuje nawet dwustu stron, ale czytając ją ma się wrażenie, że wszystko co najważniejsze zostało tu napisane. Trzeba przyznać, że sprawcy anonimów udało się bardzo dobrze zakamuflować. Po czytaniu tak dobrych książek nie umiem odpowiedzieć na pytanie, którego detektywa bardziej lubię. Poirot jest jest dokładnym geniuszem, który analizuje wszelkie poszlaki i niezgodności. Panna Marple jest detektywem amatorem, która często pomaga oficerom. Każde z nich wprowadza inną atmosferę. Ten kryminał polecam każdemu. Czyta się go szybko i przyjemnie. Jest to także krótka i zajmująca zagadka do przeczytania w jedno popołudnie. Kto przeczyta, na pewno nie będzie żałował.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Całkiem przyjemny kryminalik. Jerry Burton przyjeżdża z siostrą do wsi Lymstock, aby dochodzić do siebie po wypadku. W spokojnej z pozoru miejscowości zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Niemal wszyscy mieszkańcy zaczynają dostawać anonimy. Jerry chce rozwikłać zagadkę tajemniczych listów. Niestety, nie odgadłam mordercy.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Klimatu książek Agaty Christie nie muszę chyba wychwalać, każdy ma o nich jako takie pojęcie. Istotną informacją może być natomiast fakt, że długo nie mogłam wpaść na właściwy trop i gubiłam się w domysłach. Intryga ciekawa, plotkarska, można by powiedzieć "lekka" gdyby nie zaowocowała morderstwem. Dobry kryminał.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Zawiodłam się trochę na tej powieści Agaty Christie i chociaż prawie w końcówce książki zjawiła się moja ulubiona panna Marple, to uważam tę powieść za niezbyt ciekawą. Bardziej zakwalifikowała bym ją do powieści obyczajowych niż kryminału. Ktoś wysyła mieszkańcom małego miasteczka ordynarne i wulgarne anonimy, i po jednym z takich listów kobieta odbiera sobie życie. Potem znajdują kolejną martwa osobę, ale wszystko jest tak jakoś dziwnie spowolnione. Ale to, że ja się zawiodłam na tej powieści nie oznacza, że komuś innemu też się nie spodoba, dlatego zachęcam do sięgnięcia po tę nieco nietypowa powieść królowej kryminału.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jeden z ciekawszych kryminałów Christie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kolejny tom z serii z panną Marple ale właściwie bez niej samej. Młody lotnik, Jerry Burton dla podreperowania zdrowia, wraz z siostrą przyjeżdża do niewielkiej spokojnej miejscowości. Okazuje się jednak, że nie jest tu tak spokojnie jakby się wydawało. Mieszkańcy są nękani paskudnymi anonimami. Gdy dochodzi do tragedii, Burtonowie postanawiają odnaleźć winnego. I to oni są głównymi bohaterami. Panna Marple pojawia się na samym końcu.  

W książce nie ma gwałtownych zwrotów akcji. Mimo to czyta się naprawdę dobrze. Jest klimatycznie, intryga jest skonstruowana ciekawie. Agatha Christie jest naprawdę mistrzynią pióra.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czytając książki Agathy Christie, dochodzi się do wniosku, że nie ma miejsca tak tchnącego zbrodnią jak angielska prowincja. Do tej pory myślałam, że to tylko w St, Mary Mead zbrodnie zdarzają się kilka razy w tygodniu, jednak okazuje się, że i w Lymstock nie jest lepiej. Gdy młody lotnik Burton trafia tam po wypadku, by pod opieką swojej siostry złapać psychiczną i fizyczną równowagę, dostaje od lekarza polecenie, by zająć swój umysł lokalnymi ploteczkami. Biorąc tą wskazówkę do serca zanurza się w miejscowy światek, który bynajmniej nie jest tak niewinny...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Zatrute pióro" Agathy Christie jest moją drugą powieścią z panną Marple w roli głównej, lecz trochę jestem zawiedziona, ponieważ samej panny Marple było jak na lekarstwo, pojawiła się dopiero pod koniec książki i nie zrobiła prawie nic. Mimo to lektura upłynęła mi szybko i przyjemnie.

 

Całą sprawę widzimy z perspektywy Jerry'ego, który po wypadku lotniczym przyjechał razem z siostrą Joanną do małego miasteczka Lymestock, aby wypocząć i nabrać sił. Miasteczko nie okazuje się być jednak takie spokojne. Mieszkańcy otrzymują anonimowe listy, w których są oskarzani o okropne rzeczy. Po jednym z takich listów następuje samobójstwo, a po nim morderstwo, którymi zaczyna zajmować się policja. Jerry także prowadzi swoje małe śledztwo, co w finale bardzo pomoże pannie Marple w rozwiązaniu sprawy.

 

Mam takie delikatne poczucie, że panna Marple jest tam niepotrzebna i równie dobrze Jerry sam mógłby doprowadzić tę sprawę do finału. Jego perspektywa była naprawde interesująca i wciągnęła mnie w wir małomiasteczkowych plotek i podejrzeń. Intryga kryminalna nie była jakoś wybitnie skomplikowana, chociaż autorka sprytnie rzuca podejrzenia w zupełnie inne strony i ja także dałam sie nabrać.

 

Gdybym miała określić te książkę jednym słowem, to byłoby to ,,sympatyczna". Wątki romantyczne, które się w niej pojawiają sprawiają, ze ta pozycja okazała sie niezwykle ciepła i przyjemna, a ta sfera kryminalna była tutaj dla mnie tylko tłem.

 

Polecam, bo było to czymś zupełnie innym niż do tej pory spotykałam u Christie. Nie jest to popularna jej książka, a naprawde da sie przy niej miło spędzić czas.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)