Zdarzyło się w Bagiennym Lesie

Czy zdarzyło Ci się kiedyś czuć obco w miejscu, które powinno być domem?

,,Zdarzyło się w Bagiennym Lesie" Małgorzaty Rogali to historia, która od pierwszych stron powoli wciąga czytelnika w coś gęstego, dusznego... momentami trudnego do nazwania. I musze przyznać, że to właśnie ten klimat zrobił na mnie największe wrażenie.

Poznajemy Julię Lemańską - kobietę, która wraca do swojej przeszłości, choć ta wcale jej nie wzywa. A może właśnie przeciwnie - próbuje ją od siebie odepchnąć. Bagienny Las nie jest miejscem, które wita ją z otwartymi ramionami. Tu pamięć ma długie życie,a ludzie nie zapominają. A jeśli już... to tylko pozornie.

I w tym wszystkim jest coś niezwykle niepokojącego - bo Julia nie pamięta. Fragmenty wspomnień, urwane obrazy, sny, które bardziej straszą niż pomagają. Od bohaterki bije dezorientacja, napięcie, które udziela się nam - czytelnikom w dodatku spotęgowane irytującym poczuciem, że coś umyka. Że odpowiedź jest gdzieś blisko, ale ktoś bardzo nie chce, żebyśmy ją poznali.

Muszę przyznać, że jeśli szukasz dynamicznej akcji, nagłych zwrotów i śledztwa prowadzonego na wysokich obrotach - możesz się zawieść. Tutaj wszystko dzieje się wolniej i bardziej ,,pomiędzy". Pomiędzy rozmowami, spojrzeniami, czy tym, co zostało powiedziane... a tym, co przemilczane. I według mnie to właśnie w tych niedopowiedzeniach tkwi siła tej książki.

Bardzo mocno wybrzmiewa tu warstwa psychologiczna. Każda postać niesie swój ciężar, swoje tajemnice, niedopowiedziane historie. Nagle okazuje się, że to nie tylko opowieść o tym, co wydarzyło się kiedyś. To historia o winie, o pamięci i o tym, jak bardzo przeszłość potrafi kształtować teraźniejszość - nawet wtedy, gdy próbujemy ją wymazać.

Bagienny Las nie jest tylko miejscem - on jest prawdziwym bohaterem.  Dusznym, zamkniętym, trochę jakby czas się w nim zatrzymał, ale emocje... emocje wciąż buzują pod powierzchnią. Ta miejscowość jest bohaterem, który patrzy, pamięta i nie pozwala zapomnieć.

Czy wszystko mnie zachwyciło? Nie do końca. Momentami brakowało mi mocniejszego napięcia, takiego uderzenia, które przyspiesza bicie serca. Finał... zostawił we mnie lekki niedosyt. Nie dlatego, że był zły - bardziej dlatego, że po tej całej emocjonalnej drodze spodziewałam się czegoś znacznie mocniejszego.

Jednak pomimo tych minusów to jedna z tych historii, które nie działają na zasadzie ,,wow, co za zwrot akcji", tylko raczej zostają z Tobą gdzieś głębiej. I łapiesz się na tym, że myślisz o niej jeszcze długo po zamknięciu książki, a to dla mnie zawsze jest duża wartość.

Ocena: 7/10