Zemsta

„Zemsta” Igora Brejdyganta jest kolejnym dowodem na to, że autor ma wyjątkowy talent do tworzenia takich historii, które się nie tylko czyta ,ale wręcz jakby „ogląda”.
Zresztą kilka jego powieści zostało już zekranizowanych, co właśnie potwierdza to, co wyżej i przyciąga nie tylko uwagę czytelników, ale też filmowców i widzów.
Fabuła tej książki tak bardzo wciąga, że czyta się niemal jednym tchem, ja nie odpuściłam nawet lektury w nocy.
I chociaż początkowo może się wydawać, że to będzie taka powolna opowieść, to gdy już się akcja rozkręci, nie ma szans na nudę i względny spokój.

Komisarz Anna Kłodowska prowadzi niecodzienne dochodzenie. Gdy nagle umiera wpływowy biznesmen, początkowo okazuje się, że to zgon raczej z przyczyn naturalnych. Gdy jednak jego żona upiera się, że mąż był całkowicie zdrowy, na nic się nie uskarżał, więc nie mógł tak nagle umrzeć bez istotnej przyczyny. Coś tu nie pasuje. Po szczegółowej sekcji zwłok okazuje się, że faktycznie biznesmen został zamordowany. Podano mu tajemniczą substancję...
Wkrótce pojawiają się kolejne ofiary, które na pozór w żaden sposób się nie łączą. I również nie zginęły przypadkowo, lecz także u nich występowały ślady substancji bardzo toksycznej podobnej do znanych neurotoksyn. Zapowiada się trudne śledztwo. Tym bardziej trudne, że świadkowie kłamią lub nie mówią całej prawdy.

"Ludzie kłamią, bo muszą, bo mogą, czasem robią to odruchowo i zapytani, nie wiedzieliby nawet, dlaczego skłamali."
Pojawiające się co jakiś czas nowe tropy tak naprawdę nie wskazują na nic. Coraz więcej niewiadomych i coraz więcej pytań, ale odpowiedzi brak...
Kto stworzył tak groźny specyfik? Dlaczego akurat te osoby zostały zaatakowane?
Policja musi szybko rozwikłać tę intrygującą zagadkę, żeby powstrzymać działania szaleńca przed następnymi atakami.
Czy uda się komisarz Annie znaleźć sprawcę (lub sprawców)? Na szczęście pani komisarz ma dobrych współpracowników, więc może liczyć na szczęście...

Autor jakby prowadzi z czytelnikiem swego rodzaju grę, żeby odkryć sprawcę i przyczynę jego działania musimy zabawić się niemal w psychologa lub policyjnego profilera.
Lecz warto to zrobić, tym bardziej, gdy odkryjemy motywy działania w imię sprawiedliwości...

My, jako czytelnicy znamy sprawcę od początku, dlatego kibicujemy policji, żeby jak najszybciej wpadli na jego ślad.

Polecam, to jak intrygujący i zaskakujący film sensacyjny.

Wciąga, fabuła szybko się rozwija, ale jest trochę przewidywalna. Pochłonąłem książkę w jeden wieczór. 

Podobno zemsta jest rozkoszą bogów... nie tylko, jak się okazuje...

,,Wydawało mu się, że ma przed sobą własny cel, którym jest zemsta. Nie do końca nawet wiadomo, na kim i za co, ale zemsta". To nieprawda. On dobrze wiedział, i na kim, i za co. Nienawiść i frustracja rozsadzały go od środka. Zapłacić miał każdy. Ten, który w jego mniemaniu zawinił, a także ci, którzy nawet jeśli nie zawinili, to i tak byli winni. Elity, uprzywilejowani, lepsi, miastowi... Dla niego najgorszy sort. Śledczy Anna Kłodowska i Bogdan Rumień wiedzą, że szalejący po Warszawie psychopata i socjopata w jednym, rozgrywa swoją śmiertelną grę, a kilka ofiar otrutych nieznaną neurotoksyną, to dopiero początek koszmaru.

Początkowo myślałam,, że Igor Brejdygant zrobił coś, za czym nie przepadam w kryminałach, czyli podał mi sprawcę już na początku. Wniosek z tego, że ja kobieta małej wiary jestem, bo, jak się przekonałam, aż tak proste to to nie było. Pozornie banalna intryga okazała się skomplikowaną historią zbudowaną na motywie zemsty. Zemsty trochę niezwykłej, bo opartej o wręcz nieprawdopodobną motywację. Takiej jeszcze nie znał świat. Zasiana trzy dekady temu w Długim Rogu na Lubelszczyźnie, podlewana poniżeniem, nawożona złością i niespełnionymi pragnieniami, kiełkująca nienawiścią, wzrastająca pychą i pogardą. Wydająca owoce trująca jak neurotoksyna. Mająca się dokonać w Warszawie.

To właśnie lubię u Brejdyganta. Motyw stary jak Troja, a ubrany we współczesne szaty, doprawiony szczyptą nowoczesności i aktualnego przekazu. Brzmi, jak historia, która naprawdę mogła się zdarzyć, bo pewne zjawiska umieszczone w fabule dzieją się w świecie na naszych oczach. Wartka akcja, skondensowana fabuła skupiająca się na tym, co ważne dla historii i pokryta mgiełką niepokoju, a nawet grozy, tworzą wyborny klimat thrillera. Do tego szorstki, nasączony ironią język, wypowiedzi o podwójnym lub ukrytym znaczeniu oraz sarkastyczne, cięte riposty śledczych, szczególnie Kłodowskiej.

"Zemsta" z pewnością spodoba się amatorom kryminałów z pazurem, w których popularne motywy zyskują nową, ciekawą fabularyzację. Tu przeszłość atakuje bez opamiętania, chore i spaczone umysły zawiązują makabryczny sojusz przeciwko wszystkim i wszystkiemu, a piekielnie inteligentna i dzika bestia trzyma w garści życie tysięcy ludzi

Brejdygant z pewnością ma smykałkę do kobiecych bohaterek. Udaje mu się połączyć kobiecą kruchość z wewnętrzną siłą i wychodzi mu całkiem fajna kreacja kobiety twardej, a jednocześnie subtelnej. Autentycznej i nieprzerysowanej. Normalnej. Taka jest komisarz Kłodowska.

I te Brejdygantowe relacje "ona i on" - to nie to, co w większości: dużo, szybko, płasko, powierzchownie, aż do kolejnego "next, please"... Tu sprawa buduje się powoli, dojrzewa i wzrasta na powłóczystych spojrzeniach, nieśmiałych słowach i niedopowiedzeniach. I sobie czeka na odpowiedni moment. Jest w tej uczuciowej oszczędności jakaś emocjonalna dojrzałość i intensywność...

No ale Boguś to mi jednak zaimponował... nie spodziewałam się, że ten pozornie ofermowaty podkomisarz będzie zdolny do takiej akcji ze zdradzieckim Piotrem. Sztos! I jak tu nie wierzyć w damsko-męską przyjaźń bez podtekstów...