Złe decyzje

Piątka znajomych ze studiów przyjeżdża na islandzkie Wyspy Westmana, by wziąć udział w pogrzebie koleżanki. Okoliczność ta okazuje się niezbyt odpowiednią okazją do odnowienia znajomości, zwłaszcza że pomiędzy dawnymi przyjaciółmi jest coś, co wpływa na zaufanie i swobodę relacji. To, co lata temu wydarzyło się w reykiawickim akademiku, a na co piątka przyjaciół spuściła zasłonę milczenia, wypływa na powierzchnię, zamieniając ich kilkudniowy pobyt w koszmar.

,,(...) dużo rzeczy powinni byli zrobić inaczej. Teraz, ale i dawniej".

Od początku wszystko idzie źle. Niekończące się pasmo złych decyzji sprawia, że mroczna historia sprzed lat otwiera się na nowo i pięć osób musi zmierzyć się z sekretem, który miał nigdy nie zostać odkryty. Śmierć jest blisko.

Yrsa stworzyła niesamowitą sekwencję zdarzeń, w której przeszłość rezonuje na teraźniejszość, obnażając wszystko, co w człowieku najgorsze. Grzech zaniechania popełniony przed laty mści się na grupie przyjaciół w sposób najokrutniejszy z możliwych. Za późno na przyzwoitość, za późno na prawdę, za późno, by zapobiec nieuniknionemu. Brak zaufania, podejrzliwość wobec siebie nawzajem i morze alkoholu uniemożliwiają podejmowanie rozsądnych decyzji.

Yrsa jest mistrzynią w budowaniu mrocznego klimatu swoich thrillerów. Słowa, środki stylistyczne, wrażenia zmysłowe i opisy mocno oddziałują na wyobraźnię, budują niesamowite, złowieszcze tło historii. Niespieszna, wręcz leniwa akcja, powolne odkrywanie kolejnych elementów historii, postępowania i motywacji bohaterów zmuszają do maksymalnego zanurzenia się w wydarzenia i samodzielnego ich interpretowania. Nikt tak jak Yrsa nie potrafi pokazać najmroczniejszych zakamarków ludzkiego sumienia, człowieczej duszy i mentalności, zestawiając to wszystko z surowością Islandii, małomiasteczkową atmosferą okolicznych wysepek, chłodnym, północnym klimatem i aurą pogodową. Śnieżyca, odcięcie Wysp od stałego lądu, odgłosy, ślady, tablica ouija, makabryczne znaleziska, itp., doskonale łączą się z diaboliczną wręcz intrygą kryminalną, podkręcając atmosferę niepokoju i wzmagając poczucie czającego się zagrożenia.

Zachowania bohaterów, ich emocjonalne zdystansowanie, zawoalowane intencje, brak szczerości, granie na siebie i walka z czasem pogłębiają tylko ciężką, przygnębiającą atmosferę wokół rozgrywającej się zdarzeń. A finalnie prawda uderza między oczy. Boleśnie. Dla niektórych śmiertelnie. Obnażając okrucieństwo bohaterów oraz niestabilność i nieszczerość przyjaźni.

Oczywiście na boku kadru, na społeczno-obyczajowym tle Islandii, snują się nitki osobistych historii głównych postaci. Nieco więcej dowiadujemy się na temat patolożki Idunn oraz poznajemy kolejne elementy przeszłości policjanta Týra. Yrsa doskonale wczuwa się w zachowania i emocje bohaterów, sprawiając, że są oni prawdziwi. Tacy, jak my. Niedoskonali i słabi, a jednak kurczowo trzymający się ułudy normalności. Ciekawie zaczyna się wątek Idunn i Alexandry. Bardzo jestem ciekawa, czy ta siostrzana relacja ma szansę się udać... Mimo początkowej niechęci, kibicuję paniom... no ale zobaczymy...