Zmowa byłych żon

Po dość sporej, bo kilkuletniej przerwie znowu wylądowałam z książką pani Grażyny Jeromin-Gałuszki w ręku i muszę przyznać, że nie mogę jednoznacznie powiedzieć, czy mi się ona podobała, czy nie za bardzo. Moje odczucia były jak sinusoida, dość pofalowane. Na początku, wiadomo, byłam zaciekawiona. Trzy kobitki o tym samym nazwisku, po mężu rzecz jasna ?, który to mężulek je wszystkie bezceremonialnie porzucił. Ciekawiło mnie, jak to się stało, że spotkały się wszystkie trzy i że uknuły tytułową zmowę.

Później te ich przekomarzanki, kłótnie i opowieści, najpierw trochę były zabawne, następnie mnie znużyły i znudziły. Stały się jakieś takie infantylne, nieżyciowe, jakieś takie "od czapy". Później kiedy już trafiły na ulicę Świętego Antoniego, znowu zrobiło się ciekawie. Nawet im lekko pozazdrościłam i pomyślałam, że też kiedyś chciałabym taką specyficzną ulicę odnaleźć. 

Tak więc początek tak, środek średnio i zakończenie, znowu tak ?. Wyszło mi więc cztery gwiazdki.? 

Historia trzech bylych zon ktore najpierw sie nienawidza a potem zaprzyjazniaja i ich bylego meza ktorego chca pomscic za kzywdy im wyzadzone.Zamysl fajny ale pisanie juz kiepskie.Przyznam ,ze juz gdzies spotkalam sie z taka fabola wiec nie jest zbyt nowatorski pomysl na ksiazke.Kiepskie nudne i nijakie opisy, bezsensowne dialogi i topornie rozwijajacy sie watek.

Nieco zaskoczona jestem treścią, bo nie do końca tego się spodziewałam. Ale jest to pozytywne zaskoczenie! Książka napisana z humorem ale zmusza do zastanowienia nad kwestią "dziś jesteś, jutro Cię nie ma..."