Zwyczajnie po ludzku, psiemu

Twórczość poświęcona czworonogom często wpada w pułapkę nadmiernego sentymentalizmu lub infantylności. Tymczasem w tym zbiorze mamy do czynienia z czymś znacznie głębszym - to literackie studium psiej psychiki, podane w formie lekkiej, a momentami wręcz błyskotliwej poezji. Autor z niezwykłą precyzją oddaje głos psu, czyniąc go nie tylko obserwatorem, ale i pełnoprawnym filozofem domowej codzienności.

To, co uderza od pierwszej strony, to niesamowita autentyczność. Każdy właściciel psa odnajdzie tu cząstkę swojej relacji z pupilem - od radosnych spacerów na odległe polany, przez drobne katastrofy z rozbitymi słoikami ogórków, aż po trudne momenty niepewności w poczekalni u weterynarza. Niezwykle poruszający jest wątek dynamiki gatunkowej, gdzie psia zazdrość o nowego, mruczącego „lokatora” zostaje przedstawiona z taką dozą humoru, że nie sposób się nie uśmiechnąć. Autor genialnie uchwycił ten moment, gdy początkowa niechęć ustępuje miejsca akceptacji, choć podszytej dumnym, psim dystansem.

Pod względem stylistycznym Michał Radomski stawia na klasyczną rytmikę i rym, co sprawia, że teksty są wręcz stworzone do głośnego czytania. Bardzo trafnym zabiegiem jest nadanie psu roli „filozofa codzienności”. Wiersze takie jak te o poszukiwaniu tożsamości przed lustrem (urocze zabawy słowne z „bulbulami” i „blabladorami”) pokazują świat, w którym psia logika ściera się z ludzkimi konwenansami.

Szczególne uznanie budzi warstwa autotematyczna i edukacyjna. Wiersz „Poprawność”, w którym pies poprawia błędy językowe, czy „Pies i zając” (świetny przykład wiersza lustrzanego), dowodzą, że autor posiada nie tylko wielkie serce do zwierząt, ale i sprawny warsztat literacki. Zręcznie unika infantylizacji, operując bogatym słownictwem, co sprawia, że po lekturę z przyjemnością sięgnie również dorosły czytelnik.

Mocną stroną książki jest bez wątpienia jej zdolność do budowania empatii. Teksty takie jak „Wiara”, „Sz(czekanie)” czy „List” do cioci to poezja, która chwyta za serce bez zbędnego patosu. Opis tęsknoty, nerwowego tupania pod oknem i bezgranicznego zaufania do Pana ma ogromną siłę rażenia. Autor nie boi się też poruszać tematów trudniejszych, jak poczucie winy czy lęk przed porzuceniem, co czyni bohatera postacią z krwi i kości.

Jeśli miałabym wskazać na pewne słabości, to w kilku miejscach rytmika bywa nieco zachwiana przez nadmiar sylab w wersie, co może wymusić na czytelniku „pauzę” w połowie frazy, by wrócić na odpowiednie tory. Niektóre rymy bywają też bardzo tradycyjne, wręcz piosenkowe, co jednak w kontekście całościowej, ciepłej narracji, staje się jedynie drobnym detalem, a nie wadą.

Jestem pod dużym wrażeniem tego, jak autor potrafił zamknąć w krótkich formach tak szerokie spektrum doświadczeń - od dumnego psa „jeżdżącego Lanosem”, przez malarza pokojowego, aż po psa-kuriera. To książka, która uczy cierpliwości i dystansu do stłuczonych słoików. Przypomina nam, że dla naszych czworonogów jesteśmy całym światem. To lektura-przytulenie. Obowiązkowa pozycja na półce każdego psiarza, która udowadnia, że o psach wciąż można pisać w sposób świeży, mądry i szalenie wzruszający.