Gdy pada deszcz. Przejście

Zofia Stanecka jest jedną z moich ulubionych pisarek książeczek dla dzieci. Dotychczas wszystkie jej twory ogromnie przypadły mi i moim podopiecznym do gustu, najbardziej Basia, w której jesteśmy wręcz zakochani. Nie boję się w ciemno brać kolejnych bajeczek jej autorstwa, niezależnie od tematyki. Tym razem Zofię Stanecką poznałam w roli iście fantastycznej. 

Gdy pada deszcz. Przejście opowiada historię Gai, która nienawidzi sprzątania i deszczu. Dziewczynka uważa go za nudny i głupi, jak pewnie większość dzieci, Na domiar złego rodzice Gai nie pozwalają jej na psa, o którym marzy. Jednakże, to właśnie w okropną deszczową noc, wydarza się coś niespodziewanego, co częściowo wywraca świat dziewczynki do góry nogami oraz... odrobinkę spełnia jej marzenie. Gaja trafia do fantastycznego świata, w którym poza niesamowitymi widokami i towarzyszami, czekają na nią również niebezpieczne przygody.

W książeczce dużo się dzieje, akcja goni akcję, nie ma miejsca na nudę, a więc jest to idealna lektura dla dzieci kochających przygodę. Nie brakuje tutaj również momentów grozy, jednak nie są one rodem z horrorów - porównałabym je raczej do przyjemnego dreszczyku emocji. Moja siostrzenica ogromnie wciągnęła się w tę powieść i gdy tylko przestawałam czytać na moment, aby zaczerpnąć oddechu lub przerzucić stronę - poganiała mnie straszliwie! Bardzo spodobały nam się również zabawne dialogi oraz minimalistyczne opisy, które sprzyjały ciągowi akcji. Mam jedynie uwagę do zagranicznych nazw, między innymi imienia Feandan - dla dziecka są one ciężkie do przeczytania i bardziej polskie odpowiedniki byłyby dla dziecka atrakcyjniejsze. Podobnie nazwisko Smith - Nowak brzmiałoby równie interesujące. W Gdy pada deszcz. Przejście znajdują się również nawiązania do historii, są one jednak dla dziecka ciężkie do wyłapania - traktują je raczej jako kolejny skrawek fikcji, tło opowieści.