Kamienica pszczół

"...życie to suma przy­pad­ków..."

"...żyła w świe­cie, który na pierw­szy rzut oka był bez­piecz­ny i przy­ja­zny, ale pod spodem skry­wał struk­tu­rę, którą jesz­cze nie do końca ro­zu­mia­ła".

"Życie nie jest ka­ta­lo­giem sma­ków. Życie to de­cy­zje. Szyb­kie i osta­tecz­ne".

"Kamienica pszczół" to najnowsza historia spod pióra Nataszy Sochy, która wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie skłaniając po lekturze do refleksji ale także i do analizy mechanizmów jakie występują w naszym życiu. Po przeczytaniu opisu książka ta może wydać się czytelnikowi banalna a wręcz może i nawet lekko nudnawa, jednakże, gdy się już w nią zagłębimy... przepadniemy bez reszty! 😍

Przede wszystkim po tę powieść powinni sięgnąć czytelnicy dojrzalsi, a wręcz powiedziałabym, że po prostu starsi, aby móc ją dobrze zrozumieć. Autorka przedstawia nam jak życie sześciu różnych kobiet łączy się ze sobą za sprawą jednej wiekowej kamienicy oraz jej właścicielki Alicji. Jak odnajdują tutaj pewnego rodzaju azyl w którym mogą poczuć się bezpiecznie. Zobaczycie, że wszystkie działają niczym w symbiozie idealnie się uzupełniając i pomagając wzajemnie. Pomyśleć by się nawet mogło, że toczą z pozoru sielankowe życie, jednak nic bardziej mylnego.

"Każda z nich miała coś, przed czym ucie­ka­ła. Wła­sne błędy, lęki, po­raż­ki, wy­rzu­ty su­mie­nia, które od­bi­ja­ły się echem w gło­wie w środ­ku nocy. Tutaj od­naj­dy­wa­ły spo­kój, siłę, po­czu­cie, że nawet jeśli świat za drzwia­mi jest cha­osem, to w tych sta­rych mu­rach nic złego ich nie spo­tka. Każda z nich czuła, że ka­mie­ni­ca to coś wię­cej niż bu­dy­nek. Była czymś w ro­dza­ju or­ga­ni­zmu, który pul­so­wał wspól­nym ży­ciem, a każdy ele­ment miał tu swoje miej­sce. Ali­cja zaś czu­wa­ła nad wszyst­kim, sca­la­ła to miej­sce i nie po­zwa­la­ła, by się roz­pa­dło".

Z czasem jednak na każdej idealnej powierzchni pojawia się jakaś rysa, która może prowadzić do pęknięć a finalnie do rozpadu. Tutaj było podobnie. Autorka pokazała jak za sprawą jednej osoby, która daje innym do myślenia może się rozpaść jakaś społeczność, gdyż często wydawać by się mogło "nasze wybory" podyktowane są tym co podpowiedzą nam inni a nie tym co sami czujemy.

"Cza­sem dwoje ludzi musi się roz­stać, żeby do­ro­snąć".

„Szczę­śli­we życie to takie, w któ­rym je­steś sobą”.

Natasza Socha stworzyła opowieść w której widzimy jak zaciera się cienka granica pomiędzy wdzięcznością a poczuciem zobowiązania wobec kogoś i pomiędzy chęcią niesienia pomocy a kontrolą. Cała rozgrywająca się w kamienicy akcja porównywalna jest do ula i tego co się w nim dzieje. Jak robotnice strzegą ula oraz swojej królowej i aby wszystko mogło działać dalej, niczym dobrze naoliwiona maszyna, nie ma tam miejsca na żadnego trutnia czy też pszczołę uzurpatorkę.

Za sprawą jednej z bohaterek widzimy jak czasami chęć pomocy innym zamienić się może w chęć sprawowania nad nimi władzy, kontroli a także podejmowania za nich decyzji, robiąc taką osobę w pewnym sensie uzależnioną i ubezwłasnowolnioną.

"...wdzięcz­ność jest lekka, do­pó­ki nie za­czy­na przy­bie­rać zna­mion zo­bo­wią­za­nia. Do­pó­ki nie zmie­nia się w coś, co dławi".

"Kamienica pszczół" w mojej opinii jest bardzo ciekawą ale przede wszystkim życiowo mądrą książką z której każdy z nas "wyniesie" jakieś wnioski. Moim zdaniem zdecydowanie warto po nią sięgnąć jeżeli macie ochotę na historię spokojną, jednak pełną tajemnic i nie do końca przewidywalnych zdarzeń. Polecam 🐝

Informacje dodatkowe o Kamienica pszczół:

Wydawnictwo: Zwierciadło
Data wydania: 2025-08-27
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788381326919
Liczba stron: 304
Dodał/a opinię: CzarnoCzerwoneCC

Tagi: Klasyka prozy literackiej