Korony bukowych lasów

Książka "Korony bukowych lasów" jest drugim tomem "Sagi Bieszczadzkiej" i zarazem bezpośrednią kontynuacją książki "Cienie na połoninach", zatem trzeba je czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i chociaż czytałam ją już jakiś czas temu nadal pamiętam wszystkie emocje towarzyszące mi podczas lektury. Ponownie od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata głównych bohaterów - dwóch przyjaciół Andrzeja i Bogdana oraz ich rodzin. Akcja powieści rozgrywa się na przełomie tak naprawdę kilkunastu lat, więc możemy zobaczyć jak w tym czasie zmieniało się życie bohaterów, z jakimi przeciwnościami musieli się zmagać oraz jak zmieniała się sytuacja polityczno - społeczna. Uważam, że autorka w niesamowicie plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób ukazała wszystkie miejsca, wydarzenia oraz atmosferę pomiędzy ludźmi panującą w tamtym okresie. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w wielowymiarowy, niejednoznaczny i autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które często nie są krystaliczne, mają swoje wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im też popełniać błędy dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić podzielając podobne troski i dylematy moralne, nawet pomimo dzielących nas lat i okoliczności. Na kartach powieści mogłam śledzić dalsze losy Andrzeja, Bogdana, Anny i Emilii i nie ukrywam, że podczas czytania wielokrotnie miałam ochotę żeby wejść do tej książki aby przytulić, wesprzeć bohaterów, a czasem też mocno nimi potrząsnąć, ponieważ nie mogłam zrozumieć niektórych z ich decyzji. Tak jak w pierwszym tomie to Andrzej był osobą, która denerwowała mnie swoim zachowaniem, tak tutaj tą osobą stał się Bogdan. Autorka naprawdę mocno namieszała w tej części w życiu bohaterów, niejednokrotnie wystawiając na próbę ich relację i więzi. Istotną rolę w tej historii odgrywają oczywiście postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania się życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Jednych polubiłam (szczególnie mowa o dzieciach Bukowskich i Poradowskich) a inni swoją zawiścią, manipulacjami i zazdrością irytowali mnie do granic możliwości. Gosia świetnie tutaj pokazała jakie konsekwencje mogły przynieść właśnie wyżej wymienione działania stosowane przez niektóre postaci. To co bardzo mi się podobało w tej historii to pokazanie sporej ilości zwyczajów, tradycji, obrządków, a także zabobonów jakie w XIX wieku dominowały na polskich wsiach. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Gosia poraz kolejny końcowymi stronach sprawiła, że moje serce na dłuższą chwilę zgubiło rytm, a tym samym ogromnie zachęciła do sięgnięcia po kolejny tom.. Już teraz podskórnie czuje, że jeszcze mocno namiesza w życiu Bukowskich i Poradowskich. Na szczęście trzecia część - "Muzyka górskiego potoku" jest już dostępna na Legimi, a niebawem także w wersji papierowej. Polecam! 

Informacje dodatkowe o Korony bukowych lasów :

Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2026-01-28
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788368689105
Liczba stron: 360
Język oryginału: Polski
Dodał/a opinię: zakochanawksiazk