Morderstwo o zapachu kawy

Jaki kryminał lubicie bardziej? Taki ciężki, gdzie krew leje się strumieniami, a autor nie oszczędza czytelnika, pokazując każdą ranę i każdy szczegół zbrodni? Czy może wręcz przeciwnie, stawiacie na coś lżejszego, gdzie tajemnica jest równie intrygująca, ale podana w bardziej subtelny sposób, bez drastycznych opisów, za to z nutą humoru i przyjemną atmosferą?

„Morderstwo o zapachu kawy” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To kryminał, który wciąga czytelnika klimatem, zamiast go przytłaczać. I powiem szczerze, że właśnie tego było mi trzeba.

To już drugie spotkanie z Martą (Misią) Kuleczką i przyznam, że po pierwszym tomie miałam ogromną ochotę na więcej. Tamta historia zostawiła mnie z poczuciem niedosytu... nie dlatego, że czegoś brakowało, ale dlatego, że bardzo polubiłam bohaterów i ten specyficzny klimat. Chciałam wrócić do tego świata, sprawdzić, co dalej wydarzy się w życiu Misi… i absolutnie się nie zawiodłam.

Tym razem akcja przenosi nas do środowiska akademickiego, które, jak się okazuje, wcale nie jest tak poukładane, jak mogłoby się wydawać. Misia rozpoczyna studia, wiążąc z nimi ogromne nadzieje na przyszłość, poczucie sensu i sprawczości. Jednak bardzo szybko przekonuje się, że nawet w elitarnym świecie nie brakuje tajemnic, niedopowiedzeń i… ludzi, którzy mają coś do ukrycia.

Śmierć jednego z profesorów staje się punktem zapalnym całej historii. I właśnie tutaj zaczyna się coś, co w tej książce podobało mi się najbardziej. Chodzi o nieformalne śledztwo prowadzone przez grupę młodych ludzi. To nie są zawodowi detektywi, nie ma tu chłodnej analizy ani policyjnych procedur. Jest za to ciekawość, emocje, niepewność i… ogromna chęć poznania prawdy.

Najciekawsze w tej historii jest to, że zagadka kryminalna nie dominuje wszystkiego. Ona jest ważna, owszem, ale równie istotne są relacje między bohaterami. Każdy z nich jest inny, każdy niesie swój bagaż doświadczeń i swoje sekrety. I w pewnym momencie zaczynasz się zastanawiać… czy na pewno wszyscy są wobec siebie szczerzy?
Czy ktoś nie ukrywa czegoś, co może mieć kluczowe znaczenie?
I czy prawda, do której dążą, na pewno będzie dla nich bezpieczna?

Misia jako bohaterka bardzo zyskuje w tym tomie. Widać jej wewnętrzną walkę z przeszłością, z własnymi ograniczeniami, z potrzebą odnalezienia swojego miejsca. To nie jest postać idealna, ale właśnie dzięki temu tak prawdziwa. Obserwowanie, jak próbuje zaufać innym i jednocześnie chronić siebie, było dla mnie jednym z najbardziej poruszających elementów tej książki.

Ogromnym atutem jest też klimat. Ta historia ma w sobie coś wyjątkowego. Poczujesz zapach kawy, usłyszysz rozmowy, napięcie wiszące gdzieś w tle i to uczucie, że coś jest nie tak, choć na pierwszy rzut oka wszystko wygląda
normalnie. To nie jest książka, którą się „połyka” dla samej akcji. To książka, w której się jest razem z bohaterami.

Emocje? Jest ich naprawdę sporo, choć nie są krzykliwe. To raczej subtelne napięcie, ciekawość, momentami niepokój, ale też ciepło wynikające z budujących się relacji. I właśnie ta zachowana równowaga bardzo mi się podobała. Równowaga między tajemnicą a codziennością, między zagadką a życiem.

Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka pokazała, że śledztwo może być tylko tłem do czegoś znacznie głębszego. Tłem do opowieści o ludziach, ich wyborach, lękach i potrzebie bliskości. To nie jest historia o samej zbrodni. To historia o tym, co ta zbrodnia uruchamia w innych.

Czy polecam? Ale... Jeśli szukacie krwawego, brutalnego thrillera, to nie ten adres. Ale jeśli macie ochotę na kryminał z klimatem, emocjami i bohaterami, których naprawdę da się polubić, to „Morderstwo o zapachu kawy” może Was bardzo pozytywnie zaskoczyć.

A ja? Już wiem, że z przyjemnością sięgnę po kolejny tom. Bo z tą historią naprawdę nie chce się jeszcze żegnać.

Informacje dodatkowe o Morderstwo o zapachu kawy:

Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 2026-02-18
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788384410264
Liczba stron: 384
Dodał/a opinię: Poczytajzemna

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna