O miłości i innych demonach

Są książki i autorzy, którzy bezsprzecznie zapadają w pamięć. W moim przypadku takim pisarzem jest Gabriel Garcia Márquez. Wiele lat temu czytałam "Sto lat samotności" jego autorstwa. Książka obudziła we mnie mnóstwo nieokiełznanych uczuć. Pamiętam o tej książce do dziś, dlatego chętnie sięgnęłam po kolejne dzieło twórcy. Tym razem padło na emocjonującą pozycję pod tytułem "O miłości i innych demonach". 

Kilka słów o fabule...

W 1949 roku sam pisarz był młodym dziennikarzem. Dostał on polecenie by udać się do klasztoru, by udokumentować likwidację krypt powstałych przeszło dwieście lat temu. Podczas takiego likwidacyjnego działania z jednej z krypt wypływa bo mierząca dwadzieścia dwa metry jedenaście centymetrów, kaskada rudych "żywych" włosów. Márquez postanawia odkryć do kogo owe włosy należą i na podstawie zebranych wiadomości piszę powieść o miłości i śmierci.

Włosy należały do Siervy Marii de Todos los Angeles. Sierve poznajemy na początku książki, gdy wraca wraz ze służącą do domu i zostaje pogryziona przez psa. Dziewczynka jest córką bogatego człowieka. Mimo że jest ona wysoko urodzonym dzieckiem częściej przebywa z niewolnikami niż z rodzicami. Matka dziewczynki to zapatrzona w siebie hipochondryczka, która posiada swojego bardzo urodziwego niewolnika. Pominę fakt czemu-wiadomo. Z początku nic nie wskazuje na fakt, żeby ugryzienie Siervy miało nieść jakiekolwiek konsekwencje. Jednakże dzieje się inaczej. Zaniepokojony ojciec prosi o radę biskupa, który stwierdza, że choroba dziewczynki to ewidentne nawiedzenie przez demony. Dziewczynka zostaje oddana do klasztoru, by tam przeprowadzić zabiegi czyli egzorcyzmy.Dominga de Adviento- gospodyni z domu rodzinnego dziewczynki modli się do świętych, że jeśli pozwolą żyć temu dziecku to Sierva nie zetnie włosów do dnia nocy poślubnej.

Zadanie egzorcyzmów powierzono ojcu Cayetanowi Delaura. I nagle na ojca Cavetana spada uczucie miłości do dziewczynki. Miłości zakazanej, erotycznej i nieprzyzwoitej...

Uprzedzam, że nie jest to książka łatwa i prosta, choć jej objętość i język taki jest. Jest to lektura dziwna, smutna i poruszająca do głębi. NIe znajdziemy tu wysublimowanych i rozbudowanych dialogów. Nie znajdziemy zawirowań i szybkiej zmiany tempa. Jest to spokojna liryczna opowieść, która wymaga chwili refleksji i zastanowienia. Taki jest właśnie Gabriel Garcia Márquez. Taka jest jego klasyczna i wyważona wersja legendy, którą opowiadała mu babka. Polecam