Ostatni pociąg do Paryża

Na pierwszych stronach czytamy "Od autorki W roku 1937 w Paryżu niemiecki obywatel, niejaki Eugen Weidmann, uprowadził moją daleką kuzynkę. Przez ponad dwa lata w Europie, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych historia ta nie schodziła z pierwszych stron gazet. Zafascynowała mnie, więc postanowiłam napisać powieść opartą na prawdziwych wydarzeniach. Zebrałam wszystkie informacje. Pojechałam do Paryża i Berlina. Zajmowałam się już wcześniej literaturą faktu, tym razem jednak znacznie bardziej zainteresowały mnie moje fikcyjne postacie niż ,,prawdziwi" ludzie. Z wyjątkiem kilkorga osób. Prawnicy Renée Jardin i Moro-Giafferi są prawdziwi. Colette istniała w rzeczywistości. Janet Flanner to autentyczna postać. Aurora Sand żyła naprawdę - i wszystkie te osoby pojawiły się w przedstawionej historii. Cała reszta pochodzi z mojej wyobraźni" No właśnie dlatego zainteresowałam się tą książką, porwanie prawdziwe z czasów przed wojny - może być ciekawie, sama rzeczywistość tamtych czasów. Ale to nie do końca o tym. Nawet jakby to byłoby zmyślone ten wątek byłby ciekawy. Mamy tu dziennikarkę Amerykańską, ambitną chcącą robić coś więcej niż kolumny towarzyskie, udało jej się przenieść do europy i pisać artykuły polityczne, ale to też nie o tym. Mamy tu młodą kobietę próbującą pogodzić się z własną tożsamością, poznaje tajemniczego mężczyznę i wybucha romans mimo okoliczności...... to też nie do końca o tym. Jest tu zastanawianie się o tym co będzie jutro, w rzeczywistości wojennej o prześladowaniu nieco, ale to też nie o tym Właśnie o to chodzi jest za dużo tematów, z których można zrobić ciekawe książki, niemniej dopiero od ok 100 strony coś się zaczyna dziać. Bez emocji choć ciekawe zdania są. przebiegłam przez większość książki tylko wzrokiem inaczej nie dałabym rady jej przeczytać. Mocno się rozczarowałam, na tle innych historii wojennych czy to wyobrażonych czy to prawdziwych wypada źle "Siedzimy w przygnębiającym mroku. Jak ty wytrzymujesz w tym mieście? Tu brakuje światła. Nie ma światła na niebie. Nic, tylko ponure niebieskie światło w domach. Wszędzie panuje taka ciemność." - z książki ja nie potrzebuje światła bardzo jasnego i historii ku pokrzepieniu serc ale, niech ta ciemność będzie treściwa. A tym czasem bardzo się zmęczyłam mimo że na lekturę przeznaczyłam ledwie kilka godzin. historia przedstawia za dużo wątków ciekawych, ale pokazanych zbyt powierzchownie, tak mogę podsumować całość

Informacje dodatkowe o Ostatni pociąg do Paryża:

Wydawnictwo: PWN
Data wydania: 2014-09-30
Kategoria: Historyczne
ISBN: 978-83-7705-645-5
Liczba stron: 320
Dodał/a opinię: arven1989