Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. Tom 10. Fala

Seria kryminalna Katarzyny Wolwowicz z Olgą Balicką w roli głównej to jeden z najciekawszych cykli w polskim kryminale ostatnich lat. Choć moją przygodę z nią zaczęłam nietypowo – od szóstego tomu – szybko wciągnęłam się w ten mroczny, pełen napięcia świat. Wolwowicz potrafi budować intrygę z precyzją godną najlepszych autorów gatunku, a jej największym atutem pozostaje bohaterka – policjantka z krwi i kości, silna, niejednoznaczna, zmagająca się nie tylko z przestępcami, lecz także z własnymi demonami. Autorce udało się stworzyć serię, która dojrzewa z każdym kolejnym tomem – psychologicznie, stylistycznie i emocjonalnie. „Fala”, dziesiąta odsłona cyklu, jest tego najlepszym dowodem.

Olga Balicka, zmuszona do przerwy w pracy po poważnym wypadku, próbuje odzyskać siły w nadmorskim kurorcie Fala. Choć ma odpoczywać, jej natura śledczej nie pozwala jej siedzieć bezczynnie. Wkrótce odkrywa, że za spokojną fasadą miasteczka kryją się tajemnice znacznie mroczniejsze niż szum fal i zapach morza.

W tym samym czasie Dorota Jasna, pracowniczka więzienia i opiekunka schorowanych rodziców, staje u progu życiowych rozliczeń. Spotkanie z tajemniczym więźniem, zwanym Hannibalem, wystawia jej moralność na próbę i zmusza do zadania sobie pytania, gdzie kończy się empatia, a zaczyna niebezpieczna fascynacja złem.

Tymczasem w Jeleniej Górze dochodzi do brutalnego odkrycia – zbrodni przypominającej sprawy, które uznano za dawno rozwiązane. Losy Olgi, Doroty, Hannibala i Marii Łagowskiej, lekarki medycyny sądowej, splatają się w sieć zależności, w której każdy skrywa coś przed innymi.

„Fala” to powieść kryminalna napisana w charakterystycznym dla Katarzyny Wolwowicz stylu – oszczędnym, ale niezwykle sugestywnym, pełnym emocji i psychologicznych niuansów. Tym razem szczególnie mocno wybrzmiewa w niej motyw winy i odpowiedzialności – zarówno w kontekście prowadzonego śledztwa, jak i osobistych decyzji Olgi Balickiej. Miałam wrażenie, że autorka z jeszcze większą precyzją niż wcześniej łączy wątki kryminalne z emocjonalną głębią postaci, doskonale balansując między warstwą śledczą a psychologiczną. Dzięki temu powieść nabiera wyjątkowej intensywności i wykracza daleko poza ramy gatunku.

Olga Balicka to bohaterka, która bardzo dojrzała na przestrzeni serii. Widać w niej przemianę – od surowej, zamkniętej w sobie śledczej do kobiety, która coraz częściej dopuszcza do głosu refleksję i empatię. Lubię w niej to, że nie jest idealna. Wolwowicz pokazuje jej słabości, chwile zwątpienia i wewnętrzne pęknięcia, dzięki czemu Balicka pozostaje postacią prawdziwą i bliską czytelnikowi. Momentami miałam wrażenie, że towarzyszę jej nie tylko w pracy, ale też w życiu – w cichych chwilach, gdy musi zmierzyć się z własnym sumieniem.

Równie dopracowane są postacie drugoplanowe – członkowie zespołu śledczego i osoby związane z ofiarą. Każda z nich ma swój głos, charakter i motywacje. Dzięki temu świat przedstawiony jest pełniejszy, a historia nabiera głębi. Lubię ten sposób, w jaki Wolwowicz pozwala każdej z postaci zaistnieć, nawet jeśli pojawia się tylko na chwilę – nic tu nie jest przypadkowe.

„Fala” zachwyca też gęstym, niepokojącym klimatem. Nadmorskie krajobrazy, opisane z niezwykłym wyczuciem, idealnie współgrają z tematyką winy, straty i oczyszczenia. Wolwowicz ma niezwykły dar obserwacji – potrafi jednym zdaniem oddać nastrój miejsca i emocje bohaterów, tak że łatwo w ten świat po prostu wejść.

Styl autorki pozostaje konsekwentny: precyzyjny język, realistyczne dialogi i świetnie zarysowane tło społeczne sprawiają, że wszystko brzmi naturalnie. „Fala” nie epatuje brutalnością – choć nie brakuje tu mrocznych momentów, napięcie wynika raczej z tego, co ukryte pod powierzchnią: z tajemnic, niedopowiedzeń i emocji, które narastają z każdą stroną. Bardzo cenię to, że tempo akcji jest idealnie wyważone – kiedy trzeba, przyspiesza, ale nigdy nie traci równowagi między dynamiką a refleksją.

To kolejny dowód na to, że Katarzyna Wolwowicz potrafi utrzymać wysoki poziom serii. Choć „Fala” to już dziesiąty tom, nie widać w niej znużenia – przeciwnie, mam wrażenie, że autorka z każdym kolejnym tomem coraz śmielej sięga po nowe emocje i tematy. Dla mnie była to lektura intensywna, poruszająca i bardzo satysfakcjonująca. Cenię tę serię nie tylko za misternie skonstruowane intrygi, ale też za to, że autorka nie boi się pokazywać swoich bohaterów w momentach słabości i zwątpienia. Olga Balicka pozostaje dla mnie jedną z najciekawszych kobiecych postaci we współczesnym polskim kryminale – silna, ale nie niezniszczalna; ambitna, a jednocześnie pełna ludzkiego ciepła.

Czytając „Falę”, miałam wrażenie powrotu do dobrze znanego świata, ale też odkrywania czegoś nowego. I właśnie to najbardziej cenię w prozie Wolwowicz – jej zdolność łączenia znajomych motywów z nową energią i świeżymi emocjami. Każdą kolejną część czytam z tą samą ciekawością co poprzednie, a może nawet większą. Jeśli następne tomy utrzymają ten poziom, seria z Olgą Balicką na długo pozostanie jedną z najlepszych we współczesnym polskim kryminale. To książka, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też skłania do refleksji – a dla mnie to największy komplement, jaki można dać powieści kryminalnej.

Informacje dodatkowe o Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. Tom 10. Fala:

Wydawnictwo: Zwierciadło
Data wydania: 2025-10-15
Kategoria: Kryminał, sensacja, thriller
ISBN: 9788381327190
Liczba stron: 300
Dodał/a opinię: Ilona Wolińska

Tagi: Klasyka kryminału