Umbra

„Umbra” to moje drugie spotkanie z twórczością Pauliny Świst i już teraz mogę powiedzieć, że jest to spotkanie znacznie bardziej intensywne i obciążające emocjonalnie niż poprzednie. Autorka po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w świecie prawa, zbrodni i moralnych dylematów, ale w tej powieści idzie o krok dalej – zagłębia się w psychikę bohaterów, w mrok, który nie zawsze można jednoznacznie określić jako zło.

Prokurator Artur Cieniowski i adwokat Zofia Bojarska zostają zmuszeni do współpracy, mimo że łączy ich trudna, niewygodna przeszłość, o której oboje woleliby zapomnieć. Ich relacja opiera się na napięciu, niedopowiedzeniach i wzajemnej nieufności. Nie ma tu miejsca na komfort czy neutralność – są tylko oni i sytuacja, z której nie da się łatwo wycofać.

Bohaterowie zostają odizolowani od świata, pozbawieni kontaktu z innymi ludźmi i zmuszeni do wykonywania kolejnych zadań. Nie wiedzą, kto nimi manipuluje ani jaki jest ostateczny cel tej niebezpiecznej gry. Jedno jest pewne: mogą liczyć wyłącznie na siebie. Każdy krok w stronę prawdy oznacza jednocześnie zejście głębiej w mrok – zarówno cudzy, jak i własny.

„Umbra” to kryminał, ale bardzo daleko mu do lekkiej, rozrywkowej lektury. To książka ciężka w odbiorze, duszna, momentami wręcz niepokojąca. Paulina Świst doskonale buduje napięcie, stopniowo zagęszczając atmosferę i prowadząc czytelnika tam, gdzie nie zawsze chce się zaglądać. Granice dobra i zła rozmywają się tu z każdą stroną.

Styl Pauliny Świst jest dynamiczny, konkretny, pozbawiony zbędnych ozdobników, a jednocześnie bardzo sugestywny. Autorka posługuje się ostrym, momentami chłodnym językiem, doskonale pasującym do brutalnej rzeczywistości, którą opisuje. Dialogi są naturalne i napięte, a tempo narracji sprawia, że trudno odłożyć książkę, nawet na chwilę. W „Umbrze” szczególnie mocno wybrzmiewa atmosfera klaustrofobii i psychicznego nacisku, która towarzyszy czytelnikowi od pierwszych stron.

Największą siłą „Umbry” są moim zdaniem bohaterowie. Artur i Zofia nie są kryształowi, niełatwo ich polubić, ale właśnie dlatego wydają się tak autentyczni. Ich decyzje bywają impulsywne, emocjonalne, czasem moralnie wątpliwe. Autorka nie oszczędza swoich postaci – konfrontuje je z lękiem, poczuciem winy i własnymi słabościami. Relacja między nimi rozwija się w sposób naturalny, bez tanich schematów. To nie jest prosta historia „od nienawiści do miłości”, lecz skomplikowana sieć zależności, urazów i niedopowiedzianych emocji. Każda kolejna próba, której muszą sprostać, obnaża ich coraz bardziej – zarówno przed sobą nawzajem, jak i przed czytelnikiem.

„Umbra” to jedna z tych książek, które czyta się szybko, ale myśli o nich długo po zamknięciu ostatniej strony. Mroczna, intensywna, wymagająca emocjonalnie – zdecydowanie nie dla każdego, ale dla mnie była to lektura bardzo satysfakcjonująca. Jako moje drugie spotkanie z Pauliną Świst, „Umbra” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że autorka potrafi pisać kryminały odważne, nieoczywiste i bezkompromisowe. Jeśli lubicie historie, które nie tylko wciągają fabułą, ale także zmuszają do refleksji nad ludzką naturą i granicami moralności – ta książka zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Informacje dodatkowe o Umbra:

Wydawnictwo: Muza
Data wydania: 2025-11-26
Kategoria: Kryminał, sensacja, thriller
ISBN: 9788328735620
Liczba stron: 320
Dodał/a opinię: Ilona Wolińska

Tagi: Literatura kryminalna i detektywistyczna