Żelazna pięść Olbrzyma

"Żelazna pięść Olbrzyma" Albina Perca to jedna z tych książek, które czyta się powoli, czasem nawet z oporem, a jednak nie można się od nich oderwać. To nie jest proza, która chce się podobać. Ona raczej wystawia czytelnika na próbę, zmusza do wejścia w świat, w którym więcej jest szarości niż barw, więcej pytań niż odpowiedzi. A jednak w tej surowości tkwi coś prawdziwego. Wpadłam w gęstą, duszną atmosferę Dakoty – dzielnicy, w której każdy dzień jest małą wojną, a reguły ustalają ci, którzy potrafią uderzyć najmocniej. To miejsce tętni własnym rytmem – miesza się tu zapach spalonej kawy z dymem papierosów, szeptami z ciemnych zaułków i hukiem zamykanych policyjnych radiowozów. Perc nie napisał po prostu kryminału – stworzył mitologię świata, w którym lojalność jest walutą równie cenną co krew, a siła potrafi stać się religią.

Perc ma dar tworzenia świata, który nie potrzebuje fajerwerków. Dakota — dzielnica, w której splatają się trzy epoki — to miejsce tak zwyczajne, że aż archetypiczne. Czytałam o niej i miałam wrażenie, że to każda polska dzielnica, każdy zakamarek, gdzie w powietrzu unosi się echo dawnych krzywd, a teraźniejszość próbuje udawać, że jest nowym początkiem. Tu naprawdę czuć ciężar historii: powojenne traumy, rozczarowania transformacją, niekończący się lęk o przyszłość.

Co mnie najbardziej poruszyło, to sposób, w jaki autor opowiada o przyjaźni i człowieczeństwie. Nie ma tu nic z ckliwości, nie ma łatwych gestów. Przyjaźń to czasem wspólne picie, czasem kłótnia, czasem zdrada, a czasem milczące bycie obok. Ta książka pokazuje, że więzi międzyludzkie rzadko są czyste — częściej są jak brudne szkło, które jednak wciąż przepuszcza światło. I to światło, choć nieśmiałe, potrafi ocalić.

Tytuł — "Żelazna pięść Olbrzyma" — długo mnie męczył. Czy symbolizuje los, który miażdży człowieka? Czy siłę, której trzeba, by przetrwać? Im bardziej zagłębiałam się w powieść, tym bardziej miałam wrażenie, że Olbrzym to nie jeden bohater, nie jedna postać. To raczej świat sam w sobie — ogromny, brutalny, bezlitosny. A pięść? To nacisk, pod którym wszyscy żyjemy. Czasem nas łamie, czasem hartuje.

Język jest oszczędny, wręcz ostry jak brzytwa – każde zdanie ma swój ciężar, a dialogi brzmią tak, jakby były urwane z podsłuchów albo podsłyszane gdzieś na rogu ulicy. Krótkie akapity nadają narracji rytm bicia serca w momentach największego napięcia. To proza, która nie pozwala odetchnąć i wymaga skupienia, bo mnogość postaci i powiązań tworzy gęstą sieć – ale właśnie ta sieć sprawia, że Dakota wydaje się tak prawdziwa.

Nie jest to książka dla wrażliwych – Perc nie odwraca wzroku od scen przemocy, ale też nie używa jej dla taniego efektu. To raczej brutalne przypomnienie, że w pewnych miejscach przetrwanie zawsze kosztuje. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam za kulisy świata, w którym dobro i zło mieszają się w szarościach, a każdy wybór ma swoje konsekwencje.

Dla mnie „Żelazna pięść Olbrzyma” to nie tylko najbardziej dojrzała książka Perca, ale i jedna z najmocniejszych polskich powieści tego roku – wielowątkowa, odważna, mroczna i tak sugestywna, że nawet po odłożeniu wciąż słyszałam w głowie echo tamtych ulic. To lektura, po której trudno wrócić do lżejszych historii i która zostaje w człowieku na długo.

Informacje dodatkowe o Żelazna pięść Olbrzyma:

Wydawnictwo: WasPos
Data wydania: 2025-07-18
Kategoria: Kryminał, sensacja, thriller
ISBN: 9788382907520
Liczba stron: 428
Język oryginału: polski
Dodał/a opinię: Ewelina Białogołąbek