Złamana przysięga

Opinia 15

               Cykl Kroniki Pradawnego Mroku jest jednym z tych, które rosną wraz z czytelnikiem. Co prawda przeskok nie jest tak duży jak np. w Harrym Potterze, ale wystarcza, by przestać myśleć o postaciach w kategoriach dzieci. Stopniowe rozwijanie się postaci Toraka, Ren i nieco szybsze dorastanie Wilka, sprawiają, że odczuwamy ich obecność jako kilkuletnią więź przyjaźni.

               Zawsze intrygowały mnie tatuaże i choć sama żadnego nie mam, to pomysł oznaczeń klanowych okazało się jednym z bardziej działających na wyobraźnię aspektów ówczesnego prawa. Nakłuwanie twarzy w paski, kółka i zygzaki, rysowanie skomplikowanych kształtów na ciałach czarowników czy zaznaczanie pierwszego krwawienia, to niesamowicie oddająca tamtejszy klimat charakteryzacja. Twarz ozdobiona takimi symbolami wygląda zupełnie inaczej. A dla mnie zarówno blizny jak i tego typu tatuaże są symbolem życiowych przejść i doświadczeń, bardzo żałuję, że w obecnym społeczeństwie są oznaką buntu i nie przystają młodym kobietom.

"Z gwiazd wyłonił się cień i Rip wylądował na gałęzi sosny, a jego czarne oczy były wpatrzone w Renn.

Pozdrowiła go krakaniem, a on zrobił pętlę w powietrzu i wylądował na jej ramieniu z głośnym trzepotem skrzydeł. Szpony ptaka wbiły się w jej kaftan, sztywne pióra dotknęły policzka. Renn wydała gardłowy dźwięk, a Rip uniósł dziób i w odpowiedzi rozłożył skrzydła."

               Piękno stylu pisarskiego Michelle Paver potrafi powalić czytelnika na kolana, powyżej znajduje się jedynie jego mała próbka. Ale brawa należą się nie tylko mojej ukochanej autorce, w końcu za pewną część tego efektu odpowiada tłumacz - Krzysztof Mazurek. Połączenie ich pracy wywiera na mnie piorunujący efekt i nie ma znaczenia, który raz sięgam po ich tekst.

               Oprócz piękna stylu, można znaleźć w nim również sporo wzruszających momentów, takich jak ten, w którym Wilk odkrywa, że Torak nie jest jednym z nich, albo gdy załamany chłopak przysięga pomścić swojego przyjaciela, czy miłość czteronożnego przyjaciela do Ciemnofutrej. Można również znaleźć w niej prawdę o bezcelowości zemsty, kiełkującą, szczenięcą miłość i trudności wieku dorastania.

                Z dumą muszę stwierdzić, że w pewnym momencie pisarka inspiruje się naszym, polskim Parkiem Białowieskim i nawet wspomina o nim w podziękowaniach. Piękno ojczystego kraju zrobiło wrażenie na tej, obecnie już światowej, twórczyni fantasy. W takich momentach czuję ten sam rodzaj satysfakcji, co wtedy, gdy Polska zdobywa pierwsze miejsce w zawodach. A może ze względu na moje dość małe zainteresowanie oglądaniem sportu, w przejawach literackich duma jest nawet większa.

                Każda z części Kronik Pradawnego Mroku zawiera swój własny, odrębny mikroklimat, w pierwszej jest to las, w drugiej morze, w trzeciej zmarzlina lodowa, w czwartej jezioro, a w piątej dominuje motyw głębokiego lasu, czyli puszczy. Z każdym nowo poznanym terenem, przyroda zdaje się odkrywać kolejną kartę swojej niezachwianej perfekcyjności i różnorodności. Warto sięgnąć po ten cykl chociażby po to, żeby zdać sobie z tego sprawę.

                 Piąty tom serii jest równie wspaniały, co cztery poprzednie i z pewnością powinno sięgnąć po niego wszyscy czytelnicy wcześniejszych części. Bez najmniejszych obaw - polecam!

Informacje dodatkowe o Złamana przysięga:

Wydawnictwo: inne
Data wydania: 2010 (data przybliżona)
Kategoria: Albumy
ISBN: 9788374146708
Liczba stron: 328
Dodał/a opinię: Zuzanna Bukowska