Recenzja książki: Atlantis Rising 2: Miasto demonów

Recenzuje: Damian Kopeć

Rozpalić ogień,‭ ‬żeby rozświetlić mrok

Uciekli przed demonami na wyspę.‭ ‬Zaczęli rozbudowywać osadę, jednocześnie otaczając ją murami.‭ ‬Bez pomocy Merlina‭ – ‬inteligencji wielowymiarowej‭ – ‬i jego maszyn‭ ‬byłoby‭ ‬to co najmniej mocno utrudnione.  

Elan wie,‭ ‬że demony zrobią wszystko, by usunąć ludzi ze świata, w którym żyją.‭ ‬Teraz ma trochę czasu, aby zastanowić się, jak temu zapobiec.‭ ‬Przy okazji może zastanowić się‭ ‬też‭ ‬nad‭ ‬swoim‭ ‬życiem,‭ ‬nad wyborami,‭ ‬relacjami z innymi.‭ ‬By studiować tajemniczą księgę‭ ‬Droga rycerza.‭ ‬Okazuje się jednak,‭ ‬że czasu‭ ‬wcale nie jest tak wiele‭ ‬i znów trzeba zacząć działać.‭ ‬Elan ma spotkanie w Śnieniu‭ – ‬tajemnicza Trójca daje jej wybór:‭ ‬walka bądź ucieczka ze świata opanowanego przez demony.‭ ‬Elan‭ ‬wybiera walkę‭ – ‬decyduje się wyruszyć do Lemurii‭ – ‬ludzkiej metropolii,‭ ‬która stała się stolicą demonów. Rządzi nią demonessa, jaśnie pani Ser’Goth. Elan‭ musi zapobiec przybyciu na Ziemię Starszych,‭ ‬których boją się nawet demony.‭ ‬Ma zniszczyć element przygotowywanego portalu.‭ ‬Pozostali na wyspie muszą zaś zlikwidować‭ ‬inny jego‭ ‬element‭ ‬tworzony‭ ‬przez demony na wyspie niedaleko Atlantydy.‭

Jaśnie pani (przez niektórych zwana jaśnie suką) Ser’Goth‭ – ‬królowa‭ ‬ziemskiego dominium‭ ‬i demon Drugiego Kręgu – wyczuwa,‭ ‬że coś się zmieniło.‭ ‬Coś zagraża jej‭ ‬dalekosiężnym‭ ‬planom.‭ ‬Musi wziąć sprawy w swoje‭… ‬szpony,‭ ‬a przed przybyciem Starszych udać się zapobiegawczo na podbój kolejnego świata.‭ ‬Nie wie tylko,‭ ‬że na jej drodze stanie pewna drobna dziewczyna.  

Cykl‭ ‬Atlantis Rising nabiera rumieńców.‭ ‬Drugi tom pod jakże jednoznacznym tytułem‭ ‬Miasto Demonów przynosi wiele niespodzianek oraz sporo towarzyszących im i przydatnych wyjaśnień.‭ ‬Powoli‭ ‬trafiają na swoje miejsce kolejne klocki w układance i czytelnik może lepiej orientować się w zasadach rządzących światem powieści.‭ ‬Lepiej poznajemy demony,‭ ‬historię upadku ludzkości i walk potężnych sił w różnych wymiarach wszechświata.‭ ‬Nie jest to wszystko‭ ‬zbyt‭ ‬ważne i‭ ‬poważne‭ – ‬to raczej mieszanka mitu o Atlantydzie,‭ ‬luźnych odwołań do biblijnego Edenu i walki‭ ‬jasnych‭ ‬aniołów z upadłymi,‭ do magicznej mocy słów‭ (‬runy jako język kwantowy!‭)‬,‭ ‬mitu samotnego nieustraszonego bohatera‭ (‬nastolatki‭) ‬zmieniającego losy świata.‭ ‬Wszystko podane w lekkim popkulturowym sosie.‭ Chwilami sceny są nie tyle straszne, co groteskowe.

W‭ ‬Mieście Demonów‭ ‬pojawiają się nowe postaci i to one dają‭ ‬tej‭ ‬powieści powiew świeżości.‭ ‬Chodzi zwłaszcza o dwójkę braci, Brokerra i Sindri,‭ ‬którzy‭ ‬mają wiele wspólnego z‭ ‬Kernem.‭ ‬Ich ironiczny,‭ ‬wisielczy, czarny stoicki humor zmienia wydźwięk wielu scen i przełamuje ich patos scen.‭ ‬Merlin okazuje się coraz bardziej groteskowy‭ – ‬ów widmowy‭ ‬wirtualny‭ ‬starzec bawi swoimi pomrukami i prawdziwie ludzkimi humorami,‭ ‬jakże podobnymi do tych u nastolatki, nękanej burzą hormonów.‭ ‬Dzieje się sporo.‭ ‬Jest miejsce na walkę,‭ ‬na iskrzące dialogi,‭ ‬na straszenie okropnymi demonami, na powtarzanie pewnych myśli jak mantry.‭ ‬Jest dużo niewyrafinowanej,‭ ‬a jednak mającej swój urok rozrywki.‭ ‬Tom jest dużo lepszy niż‭ ‬Rycerze Atlantydy.