Quantcast

Recenzja książki: Autobiografia

Recenzuje: Justyna Gul

Carpe diem

Uwielbiam żyć. Bywam czasem okropnie zrozpaczona, bardzo nieszczęśliwa, udręczona smutkiem, ale przy tym wszystkim wiem z całą pewnością, że cudownie jest żyć - to słowa Agaty Christie, których prawdziwość potwierdza biografia. Wydana przez wydawnictwo Dolnośląskie książka jest  fascynującą podróżą po życiu i twórczości niezwykłej autorki.
Jej powieści kryminalne, przetłumaczone na ponad sto języków, to wciąż najlepiej sprzedające się tytuły wszech czasów, a „Pułapka na myszy” jest najdłużej wystawianą sztuką w historii teatru. I choć od jej śmierci minęło ponad trzydzieści lat, to za sprawą swoich kryminałów, oraz książki „Autobiografia”, Agata Christie jest wśród nas obecna.
Autorka zaczęła spisywać swoje niezwykłe życie w 1950 roku, a ukończyła piętnaście lat później, w momencie, w którym jeśli chodzi o życie, to jest to już wszystko, co da się o nim powiedzieć. Brak w książce sztywnego trzymania się ram czasowych, niekiedy mała Agata Miller swobodnie igra z dużą, a Agata Christie i Agata Mallowan, kroczą swoimi ścieżkami, ale to wszystko daje tylko autobiografii uroku i smaku.
Agata wspomina swoje szczęśliwe dzieciństwo w domu w Torquay z ojcem grającym w wista, matką - melancholiczką i mądrą cierpliwą nianią u boku. Pisze o spotkaniu ze swoją siostrą, która wróciła z Paryża „ogładzona” i opowiadała pięcioletniej siostrzyczce bajki oraz o wyjeździe do Pau, gdzie spędziła z rodziną prawie pół roku i skąd do Anglii wrócili z Marie Sijé, nową guwernantką i nauczycielką francuskiego u boku. Może z uwagi na to, iż w najbliższym sąsiedztwie Agaty nie mieszkały żadne dzieci w jej wieku, dziewczynka mogła rozwijać swoją niezwykłą fantazję, tworząc w wyobraźni Szkołę oraz uczęszczające do niej dziewczynki Ethel, Annie, Isabel, Elsie, Ellę i Sue oraz Verę. Wymyślając je, wzorowała się na kopiach obrazów z Królewskiej Akademii, które jej babcia miała w swoim domu w Ealing. Te wyimaginowane panienki towarzyszyły Agacie przez długie lata, oczywiście w miarę jej dorastania zmieniając swoje usposobienie.
Śmierć ojca, kiedy dziewczynka miała jedenaście lat, stanowi koniec pewnego etapu w jej życiu. Pozostawiła za sobą świat dzieciństwa, bezpieczeństwa i beztroski, by wkroczyć na kraj świata rzeczywistego. Wówczas pojawił się pierwszy utwór autorki, wiersz dotyczący tramwajów.
Autorka, której motto od najmłodszych lat brzmiało spróbuj raz wszystkiego, zabiera czytelnika w podróż do Paryża, gdzie pobiera nauki w pensji dla dorastających panien, poznajemy też Rudy’ego, chłopaka, który zauroczył Agatę i spotkania z którym staną się kolejnym punktem przełomowym. Od tej pory rozstałam się kultem herosów - pisze w autobiografii – zaczęłam myśleć o młodzieńcach jako o młodych mężczyznach. Okres nauki w Paryżu to również pierwsze rozczarowanie i rozwianie nadziei, co do zostania wielką pianistką. Takie niepowodzenie we wczesnej młodości przydało się jednak autorce w przyszłości - nauczyło ją, że ze swoim usposobieniem nie powinna myśleć o wystawianiu się na pokaz, a paraliżująca trema podczas wystąpień wyklucza praktycznie jakąkolwiek działalność związaną z audytorium.
Kolejne lata to podróż do Kairu, pierwsze oświadczyny kapitana Hibberda i kolejne, młodzieńca poznanego na statku płynącym do Wenecji. W 1911 roku wspomina lot aeroplanem oraz pierwsze nagrody za wiersze. Dowiadujemy się, że to zwyczajna nuda skłoniła Agatę do napisania opowiadania, a „Dom piękności” choć za arcydzieło trudno było uznać, zapowiadało interesujący rozwój umiejętności. Wkrótce też pojawiły się następne teksty: „Zew skrzydeł”, „Samotny Bóg” i inne oraz pierwsza powieść – „Śnieg na pustyni”.
Agata opisuje również wojenne czasy, podczas których jako salowa pracowała w angielskim szpitalu oraz… wyszła za mąż za Archiego. Również wtedy narodziła się myśl o napisaniu kryminału, a szansą dla „Tajemniczej historii w Styles” były znajomości jej męża w wydawnictwie Methuena. Kolejne odmowy osłabiały pewność siebie, do chwili, kiedy BodleyHead - po dwóch latach - zaprosił ją na spotkanie. I choć w związku z podnieceniem wywołanym końcem wojny, powrotem Archiego, wspólnym życiem i macierzyństwem pisanie zupełnie wyleciało jej z głowy, udawała się na spotkanie pełna nadziei. Był to pierwszy sukces i start do długoletniej kariery, która przyniosła światu „królową kryminału”.
„Autobiografię” Agaty Christie, opublikowaną po raz pierwszy rok po śmierci autorki, czyta się niczym najlepszą powieść. Mamy tu wszystko - romanse, dwie wojny światowe, bogate życie towarzyskie, egzotyczne podróże, i oczywiście pisarstwo. Autorka udowadnia, że motto „Carpe diem” jest jej nadzwyczaj bliskie; robiłam to, co chciałam robić - pisze. Może zatem to jest sposób na szczęśliwe życie?

Kup książkę Autobiografia

Sprawdzam ceny dla ciebie ...

Zobacz także

Zobacz opinie o książce Autobiografia
Książka
Autobiografia
Agata Christie
Inne książki autora
Morderstwo na polu golfowym
Agata Christie0
Okładka ksiązki - Morderstwo na polu golfowym

Zabójca w celu zmylenia policji zaplanował zamordowanie samego siebie. Czy detektyw Poirot i tym razem przeprowadzi błyskotliwe śledztwo? Podejrzanych...

Godzina zero
Agata Christie0
Okładka ksiązki - Godzina zero

Godzina zero to moment, w którym zostaje popełnione morderstwo. Jednakże odliczanie zaczyna się dużo wcześniej - w chwili zaplanowania zbrodni....

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Tamten utracony świat
Alina Staneczek
Tamten utracony świat
Jeden dzień
Katarzyna Rygiel
Jeden dzień
Nagual Julian
Robert Noble
Nagual Julian
Stitchrays. Moda na szydełko
Paula Palczewska; Oliwia Palczewska
Stitchrays. Moda na szydełko
Złociejowo
Katarzyna Ryrych;
Złociejowo
Lwów
Mirek Osip-Pokrywka
Lwów
Przebudzeni
Elżbieta Śnieżkowska-Bielak
Przebudzeni
Spadek nieboszczyka
Iwona Mejza
Spadek nieboszczyka
Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy