Recenzja książki: Biały Szkwał

Recenzuje: Danuta Awolusi

Za oknem wiosna, a ja właśnie przeczytałam powieść, której akcja toczy się na Mazurach – absolutnie cudownych i kojących. I od razu mi lepiej! Biały Szkwał Katarzyny Grochowskiej to piękna i głęboka historia z tajemnicą w tle. A kto kocha konie, ten zachwyci się jeszcze bardziej!

Alicja, dziennikarka z Warszawy przyjeżdża na Mazury, aby zbadać historię siwego konia, nazwanego Białym Szkwałem. Koń pojawił się po tragicznym huraganie sprzed osiemnastu lat, a mieszkańcy zaczęli łączyć go z tamtą katastrofą. W oczach części z nich stał się symbolem nieszczęścia. Tak zrodziła się legenda, za którą kryć się może zupełnie inna historia.

Gdy Alicja dociera do Popielna, od razu natyka się na stajnię, w której mieszka Biały Szkwał. Koń niezwykły, o skomplikowanej i niejasnej historii.

Bywa gwałtowny, porywisty. Nikt nie potrafi przewidzieć, w którym momencie jego spokój zamieni się w coś dzikiego i nieokiełznanego. Parę chwil gniewu i wszystko wraca do normy. (…) To wyjątkowy twór natury, tak samo jak biały szkwał. Ale my w rodzinie wołamy na niego Siwy.

Biały Szkwał staje się w tej powieści metaforą, lustrem, w którym odbijają się ludzkie lęki i uprzedzenia. Łatwo stworzyć legendę, która może maskować ludzkie słabości, złe decyzje. Alicja jako dziennikarka jest nieco zawiedziona tym, że opowieść o Białym Szkwale to jedynie podrasowana plotka, ale jej dociekliwość sprawia, że z czasem zacznie wydobywać z napotkanych ludzi więcej ciekawych faktów. Czy dowie się, dlaczego mieszkańcy opowiadają, że w folwarku mają miejsce rzeczy dziwne i niewytłumaczalne?

Właścicielką folwarku jest Judyta, niezbyt chętna do ujawniania prawdy. A kiedy dowiaduje się, jak Alicja ma na nazwisko, staje się jeszcze bardziej skryta. To kobieta, która sporo przeszła, a przez dawne wydarzenia straciła po części serce do swojego pensjonatu. Czuje się samotna i wyraźnie przed czymś ucieka. Myślę, że to ona, obok Białego Szkwału, stanowi serce tej historii.

Alicja nie przyjeżdża sama. Towarzyszy jej partner, Oskar, oraz siostra, Nikola. To dla bohaterki miłe oparcie. Dzięki nim się nie poddaje. Tymczasem każdy dzień przynosi nowe fakty i sekrety. A bohaterka daje nam się poznać jako osoba wrażliwa i dobra, która swoją dziennikarską pracą nie chce nikogo skrzywdzić.

Ta powieść ma wiele mocnych stron. Przepiękne Mazury są tu uchwycone z czułością, ich moc przenika na karty książki. Bohaterowie są bardzo prawdziwi, pełni emocji, skrywanego bólu. Nie są też jednoznaczni, mają swoje dobre i ciemne strony. Widać je tak dobrze, bo autorka mocno stawia na warstwę psychologiczną postaci. Możemy zrozumieć ich motywacje, współczuć im i kibicować. A to wszystko spina bardzo ciekawa i wciągająca fabuła, naprawdę trudno się od lektury oderwać.

Biały Szkwał to historia o odpowiedzialności, poczuciu winy, o tym, jak trudno przyznać się do błędu. O toksycznych relacjach, ale też o tym, że po burzy zawsze może wyjść słońce. Pod warunkiem, że zmierzymy się z prawdą. Potęga przyrody i piękno koni nadają tej opowieści niezwykły czar. Być może sprawi on, że w tym roku zapragniecie odwiedzić Mazury. Polecam!

Tagi: Proza literacka Literatura przygodowa Literatura obyczajowo-rodzinna