Recenzja książki: Callas, moja rywalka

Recenzuje: truskawka2

Carlotta Bellumi była wielką śpiewaczką operową, odnoszącą sukcesy w słynnej La Scali. Gdy po raz pierwszy zobaczyła i uslyszała Marię Callas, zlekceważyła ją. Otyła dziewczyna w grubych okularach, śpiewająca niewielkie rólki. Co to zagrożenie dla niej - uznanej artystki? Dlatego przeżywa szok, gdy kilkanaście miesięcy później spotyka Callas w nowym wcieleniu - jako znacznie chudszą wschodzącą gwiazdę, która powoli ją przyćmiewa. Nowa gwiazda nie pozostawia nikogo obojętnym. Częśc publiczności ją wygwizduje, część oklaskuje. Carlotta nie może się pogodzić, że schodzi na dalszy plan. Zaczyna mieć obsesję na punkcie rywalki. Obwinia ją za swoje niepowodzenia, ignorując kompletnie własne błędy i niedoskonałości. W końcu obie spotyka smutny los. Callas umiera przedwcześnie. Carlotta staje się zgorzkniałą staruszką. Gdy w operze przewodnik po mieście oprowadza gości, słysząc pochwały Callas... pluje na podłogę. Budzi współczucie i obrzydzenie jednocześnie. Jakis czas później umiera w groteskowy sposób. Dostaje zawału serca przez szok wywołany... własnym odbiciem w lustrze.

Carlotta Bellumi to postac fikcyjna, choć trudno w to uwierzyć. Autor tchnął w nią olbrzymią ilość życia. Jest wyjątkowo wyrazista. Mistrzowski portret psychologiczny.

dr Kalina Beluch

Tagi: Proza literacka