Recenzja książki: Callas, moja rywalka

Recenzuje: truskawka2

Carlotta Bellumi była wielką śpiewaczką operową, odnoszącą sukcesy w słynnej La Scali. Gdy po raz pierwszy zobaczyła i usłyszała Marię Callas, zlekceważyła ją. Otyła dziewczyna w grubych okularach, śpiewająca niewielkie rólki. Co to zagrożenie dla niej – uznanej artystki? Dlatego przeżywa szok, gdy kilkanaście miesięcy później spotyka Callas w nowym wcieleniu – jako znacznie chudszą wschodzącą gwiazdę, która powoli ją przyćmiewa. Nowa gwiazda nie pozostawia nikogo obojętnym. Część publiczności ją wygwizduje, część oklaskuje. Carlotta nie może pogodzić się z tym, że schodzi na dalszy plan. Zaczyna mieć obsesję na punkcie rywalki. Obwinia ją za swoje niepowodzenia, ignorując kompletnie własne błędy i niedoskonałości. W końcu obie spotyka smutny los. Callas umiera przedwcześnie. Carlotta staje się zgorzkniałą staruszką. Gdy w operze przewodnik po mieście oprowadza gości, Carlotta, słysząc pochwały na temat Callas... pluje na podłogę. Budzi współczucie i obrzydzenie jednocześnie. Jakiś czas później umiera w groteskowy sposób. Dostaje zawału serca przez szok wywołany... własnym odbiciem w lustrze.

Carlotta Bellumi, bohaterka książki Callas, moja rywalka, to postać fikcyjna, choć trudno w to uwierzyć. Eric-Emmanuel Schmitt tchnął w nią olbrzymią ilość życia. Jest wyjątkowo wyrazista. Mistrzowski portret psychologiczny.

dr Kalina Beluch

Tagi: Proza literacka