Recenzja książki: Dom ze szkła

Recenzuje: maitiri_books

"Dom ze szkła" to thriller psychologiczny, który zaczyna się dość spokojnie, a mimo to od pierwszych stron czuć, że coś jest bardzo nie tak. Oparty jest na prostym pomyśle, który skądś kojarzę, chociaż nie pamiętam, skąd. Bogata, idealna rodzina, śmierć niani, dziecko będące świadkiem tragedii. Dziecko, które milczy. Im dalej w fabułę, tym lepiej widać, że nic tu nie jest oczywiste, a każde nowe odkrycie zamiast cokolwiek wyjaśniać komplikuje sytuację coraz bardziej.

Poczucie niepokoju pojawia się w powieści bardzo szybko i właściwie nie znika do końca. Dom Barclayów jest z zewnątrz luksusowy, perfekcyjny i uporządkowany, ale w środku jest plastikowy, zimny, nienaturalny i wręcz sterylny. Motyw domu pozbawionego szkła naprawdę robi wrażenie. Niby jest to drobiazg, ale jednocześnie jest to coś, co wywołuje bardzo konkretne uczucie dyskomfortu. Od początku czujemy, że ta rodzina nie żyje normalnie i że ta ich idealność jest tylko fasadą.

Fabuła w dużej mierze opiera się na niedopowiedzeniach i stopniowym odkrywaniu sekretów. Nie jest to thriller pełen dynamicznych scen akcji, napięcie budują wspomniane niedopowiedzenia, tajemnice i duszny klimat. Każda postać ma coś do ukrycia, każdy przedstawia inną wersję wydarzeń i z czasem zaczyna się podejrzewać dosłownie wszystkich. To jedna z tych historii, przy których co kilka rozdziałów zmienia się zdanie na temat tego, kto mówi prawdę.

Bardzo dobrze wypada w powieści Rose. Dziewięcioletnia dziewczynka, która przestaje mówić po śmierci niani i zaczyna zbierać ostre przedmioty, to postać jednocześnie tragiczna i niepokojąca. Trudno ją jednoznacznie ocenić. Momentami budzi współczucie, a chwilę później pojawia się w głowie myśl, że może jednak należy się jej bać. Ten wątek jest jednym z najbardziej zapadających w pamięć elementów książki. Równie ważna jest Stella, prawniczka reprezentująca interes dziecka. Nie jest idealna ani niezniszczalna. Ma własne doświadczenia i traumy, które wpływają na sposób postrzegania przez nią tej sprawy. Dzięki temu jej zaangażowanie wydaje się wiarygodne i łatwo jej kibicować.

Styl autorki jest prosty i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Nie ma tu zbędnych opisów ani dłużyzn, a kolejne rozdziały kończą się w taki sposób, że chce się czytać dalej. Tempo powieści jest jednak nierówne. Początek jest bardzo wciągający, natomiast środkowa część wyraźnie zwalnia i skupia się bardziej na analizie sytuacji oraz na psychologii postaci niż na akcji. Z jednej strony pozwala lepiej poznać bohaterów, z drugiej może sprawić, że napięcie na chwilę opadnie. Za to końcówka ponownie przyspiesza i spina większość wątków. Zakończenie nie jest aż tak satysfakcjonujące, jak sądziłam, że będzie. To zwyczajne zamknięcie sprawy, które wprawdzie daje odpowiedzi, ale nie jest to nic spektakularnego.

To solidny thriller psychologiczny o rodzinnych sekretach, manipulacji i o granicach, które ludzie są w stanie przekroczyć, żeby chronić siebie i swoich bliskich. Świetny jest tu klimat, relacje między bohaterami i poczucie nieufności wobec wszystkich postaci. Polecam 💛

Tagi: Thrillery i suspens