Recenzja książki: Gołębiarka

Recenzuje: Małgorzata Styczeń

„Gołębiarka” Katarzyny Polanowskiej to powieść, która dotyka bardzo czułej struny – tej związanej ze stratą, bólem i próbą odnalezienia siebie na nowo, kiedy świat nagle rozpada się na kawałki. Autorka nawiązuje do prawdziwej tragedii – katastrofy budowlanej podczas Targów Gołębi Pocztowych w Katowicach – i na jej tle buduje poruszającą, intymną historię dojrzewania w cieniu żałoby.

Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Klara, która w jednej chwili traci całą rodzinę. Zostaje sama z niewyobrażalnym bólem i poczuciem pustki. Wyjazd na Mazury, pod opiekę wuja i jego syna, staje się dla niej nie tylko zmianą miejsca, ale przede wszystkim próbą nauczenia się życia od nowa. Mazurska przestrzeń – spokojna, surowa, pełna natury – kontrastuje z chaosem, który Klara nosi w sobie.

Relacje między bohaterami są tu niezwykle ważne. Wuj, zamknięty w sobie i naznaczony własnymi doświadczeniami, oraz jego syn – próbujący odnaleźć się w nowej sytuacji – tworzą wokół Klary delikatną, choć nieidealną przestrzeń bezpieczeństwa. Pojawienie się Fryderyka wnosi do tej historii światło. Ich relacja nie jest przesłodzona ani banalna – rodzi się z bólu, z potrzeby bycia zauważonym i zrozumianym. To uczucie dojrzewa powoli, dając Klarze nadzieję, że nawet po największej tragedii można jeszcze poczuć ciepło.

To powieść obyczajowa z mocnym ładunkiem emocjonalnym, skierowana szczególnie do czytelników wrażliwych na historie o stracie, odbudowie i pierwszej miłości. Spodoba się zarówno młodszym odbiorcom, którzy odnajdą w Klarze swoje lęki i niepewności, jak i dorosłym, dla których będzie to opowieść o sile przetrwania i kruchości życia.

Podczas czytania towarzyszy smutek, momentami wręcz ciężar nie do udźwignięcia, ale też cicha nadzieja. Są chwile wzruszenia, złości na niesprawiedliwość losu, a potem powolne, ostrożne ocieplenie serca. Autorka pokazuje, że żałoba nie znika – ona zmienia kształt, a człowiek uczy się z nią żyć.

„Gołębiarka” przypomina, że nawet z największych ruin można odbudować siebie, choć wymaga to czasu, odwagi i drugiego człowieka obok. To historia, która boli, ale też daje ukojenie. Jeśli szukacie poruszającej, emocjonalnej opowieści o miłości rodzącej się z cierpienia i o sile, jaką daje bliskość – warto po nią sięgnąć.

Tagi: obyczajowe