Recenzja książki: Jestem Nina

Recenzuje: zaczytaj_chwile

„Jestem Nina” autorstwa Wioletta Klimkiewicz to opowieść o kobiecie, która po stracie męża musi nauczyć się oddychać na nowo. To historia ciszy po burzy – tej zewnętrznej i tej, która rozgrywa się w sercu.

Nina próbuje poukładać świat po śmierci ukochanego męża. Daje przestrzeń synowi, angażuje się zawodowo, prowadzi aktywny tryb życia. Z zewnątrz – silna, poukładana, gotowa iść dalej. W środku – kobieta, która wciąż walczy z demonami dzieciństwa i z lękiem przed kolejną stratą.

Jej małżeństwo z Kacprem było oparte na miłości – szczerej, dojrzałej, prawdziwej. Wspólne rodzicielstwo, codzienność, wsparcie. Wszystko wydawało się stabilne. A jednak w chwili, gdy do jej życia wraca przeszłość, pojawia się rysa i cień zdrady. Wątpliwości, których nie można już rozwiać spojrzeniem w oczy ani prostą rozmową.

Autorka subtelnie dawkuje wspomnienia z młodości Niny – czasy narzeczeństwa, pierwszych uniesień, budowania wspólnego świata. Te retrospekcje kontrastują z teraźniejszością, w której pojawia się niepokojące pytanie: czy można naprawdę znać drugiego człowieka?

Rozsądek podpowiada, by nie rozdrapywać przeszłości. By zachować piękne wspomnienia i nie niszczyć ich podejrzeniami. Ale serce domaga się prawdy. Nawet jeśli jej cena może okazać się zbyt wysoka.

Wątek powrotu kobiety z przeszłości burzy dotychczasowy porządek. Każda informacja chwieje fundamentem życia, które wydawało się stabilne a teraz zaczyna przypominać domek z kart.
Autorka w mistrzowski sposób buduje analityczna ścieżkę wspomnień – bez sensacji, bez przesady. To emocjonalny niepokój, który rośnie powoli, niemal niezauważalnie i kruszy pewność.

Wyjazd do Włoch – do słonecznego Rzymu – miał być oddechem od bolesnych zagadek. Próbą oczyszczenia umysłu i serca. Jednak nawet tam Nina nie ucieknie od oczekiwania i niepewności. Nowo poznane osoby, szczere rozmowy i konfrontacja z własnym bólem otwierają przed nią inną perspektywę. Jednak czasem, aby iść dalej, trzeba najpierw przyznać się do własnego cierpienia.

To powieść o kruchości zaufania. O tym, że bycie z kimś przez całe życie nie oznacza poznania go w pełni. O codzienności, która usypia czujność. O pierwszej miłości, która potrafi rzucić cień nawet po latach. Ale przede wszystkim to historia o wyborze.
Czy warto zastąpić miłość nienawiścią?
Czy poznanie prawdy zawsze przynosi ukojenie?
Czy podejrzliwość chroni serce, czy je niszczy?

„Jestem Nina” nie daje prostych odpowiedzi. Nie podaje recepty na szczęście ani instrukcji, jak uchronić się przed zdradą. Zostawia czytelnika z refleksją, że życie to ciągła równowaga między zaufaniem a ostrożnością, między pamięcią a pragnieniem nowego początku.

To poruszająca, dojrzała opowieść o kobiecie, która musi zdecydować, czy pozwoli przeszłości zdefiniować swoją przyszłość. O bólu, który uczy. I o nadziei, która pojawia się wtedy, gdy odważymy się spojrzeć prawdzie w oczy – nawet jeśli drżą nam dłonie.