Recenzja książki: Lulu i Drapek 3. Planeta Kotów — Eugenia Pryszczepa Lulu i Drapek 3. Planeta Kotów

Recenzuje: Aleksandra Iwanek

*współpraca reklamowa*

Kolejna książka dla dzieci i jednocześnie trzeci tom przygód Lulu i Drapka. Najnowszy tom jest obszerniejszy niż daw pierwsze, a nasi bohaterowie są nie tylko starsi, ale też muszą zmierzyć się z poważniejszymi problemami. Cudowna, magiczna i wartościowa podróż na Planetę Kotów, która pozwoli poznać sens przyjaźni, mówienia prawdy, i która pokazuje, że słowa to najpotężniejsza broń.

W klasie Lulu pojawia się nowa uczennica - Basia. Między dziewczynkami bardzo szybko rodzi się przyjaźń, która równie szybko zostaje wystawiona na poważną próbę. Jedno kłamstewko, które zraniło obie strony. Kilka przykrych słów sprawiło, że sprawy zaszyły za daleko, a na domiar złego Drapek znika. Wtedy też młodsza siostra Lulu, przypomina jej o magicznych miejscach, które niegdyś odwiedziła. Dziewczynka wyrusza więc w kolejną niezwykłą podróż, lecz teraz robi to sama, żeby odzyskać przyjaciela. Tak trafia na Planetę Kotów i odkrywa, że odwaga to nie brak strachu, ale gotowość do przyznania się do winy.

Lulu i Drapek powracają, a w zasadzie najbardziej powraca Lulu, która dorasta, i która zaczyna popełniać coraz poważniejsze błędy. Dziewczynka jest już w szkole, gdzie poznaje nową koleżankę, coś co mogło stać się piękną i wartościową przyjaźnią bardzo szybko natyka na przeszkody. Autorka wplata nam tutaj już delikatnie rematy poświęcone hejtowi czy ocenianiu po pozorach. Wprowadza nam tutaj motywy zazdrości, zagubienia, społecznej presji, chęci przypodobania się do rówieśników, kłamstw i jej konsekwencji. Autorka pokazuje jak potrafią ranić słowa, jak rujnują one zaufanie, które później tak trudno odbudować. Oprócz tego, dostajemy też porządną dawkę wiedzy o ekologii, o przyrodzie, o skutkach złego wykorzystywania dóbr planety, dostajemy też proste sposoby jak tym negatywnym skutkom zapobiegać.

Oczywiście oprócz tych poważnych tematów mamy też piękną i wartościową przygodę, ze szczyptą magii czy niezwykłości. Po raz kolejny pojawiają się wcześniej spotkani przyjaciele, którzy pomagają Lulu zrozumieć jej błędy, dają jej wskazówki, ale i sami przyznają się do tych popełnionych przez siebie. Książeczka uczy, że każdy popełnia błędy, każdy może zabłądzić, ale też każdy ma szansę by się poprawić. Dostajemy całą masę wskazówek, pozytywnych wartości, patrzymy jak ważna jest prawda i szczera rozmowa. Dzieci też mogą dostrzec, że każdy jest inny, a ta inność też jest potrzebna i powinna być czymś czego trzeba się wstydzić.

Książka cudowna, lekka i przyjemna, choć poruszająca ważne czy trudne tematy. To lektura dla dzieci w przedziale wiekowym 4-10 lat. To bajkowa historia więc te młodsze dzieci mogą jej z uwagą wysłuchać, a te starsze śmiało mogą ją czytać samodzielnie, bo zdania są proste i zrozumiałe, a te trudniejsze słowa są fajnie wyjaśnione. W lekturze dominuje jednak tekst, więc samodzielne czytanie polecam już dzieciakom dobrze radzącym sobie z czytaniem. Moja pierwszoklasistka jeszcze czuje opory. W książeczce pojawiają się ilustracje, choć to bardziej rysunki czy szkice, jest ich raczej mało, a szkoda, bo szata graficzna z pewnością, spowodowałaby że dzieciaki chętniej by po te książeczki sięgały.

Bardzo polubiłam się z tą serią i mam nadzieję, że moje dzieci też ją polubią, bo póki co nie są przekonani, ale oni jeszcze bardzo dużą uwagę przywiązują do ilustracji. Jako czytelniczka jestem zachwycona historią i przesłaniem jakie niesie, a jako mama uważam ją za wartościową, trochę edukacyjną i potrzebną książeczkę, z której dzieci wyniosą wiele dobrego. Moim zdaniem książka spełnia najważniejsze dla literatury dziecięcej kryteria, czyli zarówno bawi jak i uczy. Polecam całą serię, którą warto poznać zgodnie z kolejnością.