Recenzja książki: Rasmus, rycerz Białej Róży

Recenzuje: monotema

Oto kolejny tytuł cyklu o przygodach detektywa Blomkvista i bractwa Białej Róży. Tym razem do grupy przyjaciół dołącza mały Rasmus, który przyjeżdża do miasteczka wraz z ojcem-naukowcem na okres wakacji. Rasmus jest sympatycznym pięcioletnim chłopcem, ale jego pobyt w miasteczku nie zapowiada się spokojnie. Praca jego ojca-naukowca budzi bowiem zainteresowanie grupy przestępców. Pewnej nocy Rasmus i jego ojciec zostają porwani i wywiezieni na wyspę, gdzie przestępcy chcą wymusić na naukowcu wydanie obliczeń dotyczących ważnego wynalazku. 

Uprowadzenie widzą Kalle i jego przyjaciele i natychmiast podejmują oni działania. Podążają tropem porywaczy, utrudniają im życie, krzyżując plany, a ich działania, choć bawią do łez, są nadspodziewanie skuteczne. Oczywiście, niemałą rolę w całej historii odgrywa przyjacielski policjant - posterunkowy Bjork.

Cykl o Blomkviście to wspaniała literatura - dynamiczna akcja, zajmujący wątek kryminalny i dowcipne teksty sprawiają, że książkę czyta się fantastycznie bez względu na wiek. 

Przyznam, że sama nigdy nie zgłębiałam twórczości Lindgren. Moja znajomość jej literackich dokonań ograniczała się tylko do Dzieci z Bullerbyn. Tymczasem okazuje się, że książki Lindgren zupełnie się nie zestarzały, a - co więcej - ich lektura sprawi ogromną przyjemność zarówno najmłodszym, jak i starszym. Nigdy nie jest za późno, by powrócić do świata tej pisarki, by sięgnąć po książki autorki, która po prostu bardzo poważnie traktuje młodego czytelnika.