Recenzja książki: Światło szczęścia

Recenzuje: Olga Majerska

szukałem siebie 

w dalekich drogach

ponad czasami 

ponad uczuciami 

w jutrach, które minęły 

w słowach, które przylgnęły 

do serca 

szukałem siebie 

w jej oczach 

w jej oddechu

a ona

zapisała we mnie życie 

z miłości stworzyła okrycie

 

szczęście to światło 

okruchy pięknych dni

wciąż niepozbierane

nosi spełnienie 

na ramionach okrytych 

i rodzi pocieszenie 

mieszka w dniach 

które przed nami

i w cichych snach 

ostatnimi łzami 

zostawia wspomnienie

 

przez wieki 

przez miejsca 

podążam za losem 

a on mi podarowany 

te wszystkie straty 

gdy chwieją się światy 

i szept serc niezachwiany

bez światła 

bez ciebie 

jestem tu cieniem 

 

Świat ma rozpostarte ramiona. A ludzie od zawsze w nich zamknięci. Od wieków nieustannie trwa miłość. Człowiek do niej przylega. Miłość poszukiwaniem siebie w innej duszy. Miłość trwaniem, gdy wszystko się kruszy. Poświęceniem. Każdym drżeniem. Nieustającym. Nigdy się niekończącym. 

 

Gdy świat zastyga, światło rozjaśnia cienie. Nie oślepia, a jaśnieje blaskiem delikatnym. Światło to szczęście. Ciche i trwałe, gdy wokół burza. W cierpieniu pocieszenie. Delikatne wzruszenie. Dusza nosi je w dłoniach wraz z ciszą. Z nadzieją i oczekiwaniem na siebie. 

 

Szczęście to nie nagroda. Nie przypadek ani pewność. To wypadkowa wyborów człowieka. Noam przemierza wieki, by odnaleźć siebie. Starożytna Grecja, Ateny, Delfy to nie tylko historyczne tło. To miejsca przemiany. Obserwacji i dotykania egzystencji życia. Filozofia Sokratesa, wiersze Safony, teatr grecki, igrzyska olimpijskie, wojna peloponeska to obecne w tej powieści historyczne wątki. Na nich autor oparł jej podwalinę. I zrobił to w tak intrygujący sposób, że ani przez chwilę mnie nie nużyły. 

 

Kolejne nowe doznanie czytelnicze za mną. I choć oczekiwałam więcej emocji, więcej emocjonalności, to było warto w to wejść. Uwielbiam Érica-Emmanuela Shmitta za „Oskara i panią Różę”. Tutaj to zupełnie inna jego odsłona. Nie do końca mi bliska, ale wartościowa. 

„Światło szczęścia” to czwarty tom cyklu „Podróż przez czas”, który można czytać bez znajomości poprzednich.

Tagi: Proza literacka