Recenzja książki: Światło szczęścia

Recenzuje: Małgorzata Styczeń

„Światło szczęścia” Érica-Emmanuela Schmitta to czwarty tom cyklu Podróż przez czas — literackiej serii, w której autor z niezwykłą lekkością łączy historię, filozofię i ponadczasowe pytania o ludzką naturę. Tym razem zabiera nas do serca starożytnych Aten, gdzie między mitem a rzeczywistością rozgrywa się opowieść o miłości, wolności i przeznaczeniu.

Głównym bohaterem pozostaje Noam — postać dobrze znana czytelnikom cyklu. To człowiek nieustannie poszukujący sensu, rozdarty między uczuciem a potrzebą odnalezienia samego siebie. W tym tomie staje przed dramatycznym wyborem: aby ruszyć dalej, musi zostawić za sobą dawną miłość. Jego droga prowadzi do Aten — miejsca narodzin demokracji, teatru i filozofii. Tam poznaje Dafne, kobietę symbolizującą nowy początek, nadzieję i inne spojrzenie na szczęście. Na horyzoncie pojawia się także Ksantypa — siostra Dafne, intrygująca i niejednoznaczna, która komplikuje losy bohaterów.

Fabuła rozwija się na tle ateńskiej społeczności i jej surowych praw. Noam zostaje zmuszony do udziału w igrzyskach olimpijskich, a kolejne wydarzenia wystawiają jego przekonania na próbę. Schmitt zadaje pytania o to, czym jest prawdziwa wolność — czy polega na ucieczce od przeznaczenia, czy raczej na odwadze, by je przyjąć i świadomie kształtować własną drogę.

Tematyka powieści jest głęboko filozoficzna, ale podana w przystępny sposób. Autor porusza kwestie miłości, odwagi bycia sobą, odpowiedzialności za własne decyzje, a także napięcia między jednostką a społeczeństwem. Starożytne Ateny stają się zwierciadłem współczesności — mimo upływu wieków pytania o sens życia, cenę szczęścia czy możliwość wpływania na własny los pozostają aktualne.

Styl Schmitta jest jak zawsze elegancki, refleksyjny, a jednocześnie bardzo płynny. Autor potrafi połączyć filozoficzną głębię z emocjonującą fabułą. Narracja ma w sobie coś z przypowieści — jest symboliczna, momentami poetycka, ale nigdy hermetyczna. To literatura, która skłania do zatrzymania się i przemyślenia własnych wyborów.

Podczas lektury towarzyszy ciekawość, napięcie, ale też wewnętrzne poruszenie. Czytelnik razem z Noamem doświadcza wątpliwości, nadziei i lęku przed utratą. To historia, która działa nie tylko na poziomie fabularnym, ale przede wszystkim emocjonalnym i duchowym.

„Światło szczęścia” to powieść historyczno-filozoficzna z elementami przygodowymi i obyczajowymi. Najbardziej docenią ją czytelnicy, którzy lubią literaturę skłaniającą do refleksji, a jednocześnie cenią dobrze poprowadzoną historię i wyraziste postaci. To książka dla tych, którzy w literaturze szukają czegoś więcej niż samej opowieści — szukają pytań.

To piękna, mądra i ponadczasowa historia o odwadze wyboru własnej drogi i o tym, że światło szczęścia nie zawsze znajduje się tam, gdzie się go spodziewamy — warto wyruszyć w tę podróż razem z Noamem.

Tagi: Proza literacka