Recenzja książki: Wilcze sekrety. Tajemnice jeziora Omulew

Recenzuje: dawolusi

Historia, skarb, Mazury i tajemnica, która nie chce zostać zagrzebana pod ziemią. Wilcze sekrety Przemka Kaweckiego to powieść dla tych, którzy lubią, gdy przygoda zaczyna się od mapy, starego bunkra i pytania: co naprawdę zostało po ludziach, których już tu nie ma? Ta książka w niezwykły sposób przybliża zapomnianą historię Mazur, losy autochtonów i powojenne realia regionu. A to nie wszystko!

Autor przedstawia nam dwie płaszczyzny czasowe. Jedna prowadzi do końca drugiej wojny światowej, druga do sierpnia dwa tysiące dziesiątego roku. W tej współczesnej części poznajemy Kubę, studenta historii z Warszawy, który od dzieciństwa fascynuje się regionem, jego opuszczonymi miejscami. Poznajemy również Ines, dziewczynę z Nidzicy. Dla niej te okolice są czymś codziennym, trochę nudnym, zbyt dobrze znanym, z kolei dla Kuby każdy bunkier, leśna droga i stary cmentarz mogą być początkiem opowieści.

Przemek Kawecki stawia na przygodę, choć całość ma także swój mroczny wymiar. Atrakcji nie brakuje: mamy skarb Samsonowa, poszukiwaczy, stare znaki i tropy prowadzące w przeszłość. Mazury są tu pełne śladów po dawnych mieszkańcach, po wojnie i wysiedleniach. A skoro o historii mowa: autor wplata w fabułę informacje o bitwie pod Tannenbergiem, generale Samsonowie, wojennych umocnieniach, Organizacji Todta i wspominanych już bunkrach. Takie smaczki są naprawdę pasjonujące – zwłaszcza, że Kuba zaraża nas swoją ciekawością.

Sam bohater żyje tym wszystkim, nakręca się historią, myśli obrazami. A przy okazji dużo gada, za co można go szczerze polubić. Ines z kolei jest bardziej zdystansowana. Zaczyna pytać, dopowiadać, kwestionować i patrzeć uważniej. Relacja tej dwójki daje powieści potrzebny oddech. Przy całym ciężarze wojny, przemocy i ukrytych interesów czytelnik dostaje też trochę młodzieńczej ciekawości i flirtu.

Nie oznacza to jednak, że Wilcze sekrety są lekką rozrywką. Ta powieść zaskakuje naprawdę mrocznymi wątkami. Wystarczy przywołać tu Szramę, oficera SS odpowiedzialnego za zabezpieczenie tajnych depozytów w mazurskich lasach. To postać brutalna, chłodna i zadaniowa. W jego wątku pojawiają się zastraszanie cywilów, wojskowa konspiracja, ukrywanie archiwów i budowanie siatki ludzi, którzy mają strzec tajemnicy także po wojnie. W ten sposób skarb przestaje być tylko zabawą, ale także czymś skażonym przemocą, lojalnością wobec zbrodniczego systemu i strachem, który można przekazać dalej. Wilcze sekrety przypominają, że żądza bogactwa niszczy człowieka i sprowadza nieszczęście. Skarb ukryty w mazurskich lasach może być skalany, bardzo niebezpieczny. I dlatego niektóre sekrety przeszłości powinny na zawsze pozostać w mroku. Warto również pamiętać, że najcenniejsze nie jest bogactwo, ale wiedza o własnych korzeniach i zrozumienie historii.

Podoba mi się, że Wilcze sekrety łączą przygodę, thriller, lokalną historię, wojenną tajemnicę i opowieść o młodych ludziach, którzy uczą się inaczej patrzeć na świat. Polecam – naprawdę ciekawa propozycja!  

Tagi: Literatura kryminalna i detektywistyczna Crime & mystery: private investigator / amateur detectives