Azyl

Faulkner pisać potrafił jak mało kto. "Azyl", ten klasyk literatury amerykańskiej, to książka z rodzaju tych, które ja na własny użytek nazywam "brudnymi", to takie dzieła, po których przeczytaniu muszę natychmiast fizycznie porządnie umyć ręce, ponieważ mam wrażenie, że cały syf, brud i zepsucie w nich zawarte przykleiło mi się do rąk i z daleka cuchnie i swędzi. 

To też jedna z tych książek, która w trakcie czytania, co kilka kartek podrywa mnie z fotela, każąc obiec pokój dookoła i powtarzać: o cholera, no niemożliwe, ale jak to?. "Azyl" to książka wywołująca kaskady emocji, naprawdę rzadko mi się zdarza przeczytać aż tak dobrą pozycję. 

I ten język, niemal poetycki, a jednocześnie dostosowany do każdej postaci. Miejscami prosty czy wręcz prostacki, kiedy z dialogów ewidentnie wybrzmiewa patologia, najniższe instynkty i totalne zdziczenie. 

Nasz polski poeta, krytyk literacki i tłumacz, Zbigniew Bieńkowski powiedział kiedyś o prozie Faulknera:

"Faulkner zszedł do piekła patologii i ukazał współczesny świat w całym chaosie, w całym wrzasku, w całej wściekłości"

I  ja się z tym w zupełności zgadzam.