Bezimienna

Lektura "Bezimiennej" to moje drugie spotkanie z serią Josie Quinn. W tomie drugim towarzyszymy Josie Quinn w rozwiązaniu sprawy tytułowej bezimiennej - kobiety odnalezionej w okolicy domu narzeczonego Josie - Luke'a. Dziewczyna twierdzi, że nie wie kim jest i sprawia wrażenie, że nie ma pojęcia skąd wzięła się w tym miejscu. Josie, kierowana intuicją nie do końca wierzy w taką wersję wydarzeń. Wkrótce okazuje się, że sprawa jest złożona i wiąże się zarówno z zaginięciem narzeczonego pani komendant jak i porwaniem nowonarodzonego dziecka nieżyjącego już męża Josie (w zrozumieniu obyczajowej częsci serii warto czytać tomy po kolei). W drugim tomie obserwujemy walkę Josie i jej zespołu o odnalezienie Luke'a i porwanego noworodka, a także jej wewnętrzne rozterki związane z odkryciem obecności obcej kobiety w domu narzeczonego i zmianą jego zachowania przed zaginięciem. 

Czy Luke odnajdzie się cały i zdrowy, jaką rolę odegrał w całej sprawie oraz jaki związek ze sprawą bezimiennej mają wplatane pomiędzy rozdziałami urywki doniesień prasowych dotyczące wypadków różnych pozornie nie powiązanych osób? Tego dowiecie się podczas lektury.

Josie Quinn coraz bardziej mnie intryguje. Jestem ciekawa dalszych jej losów zarówno w sferze zawodowej jak i prywatnej. Seria zawiera wszystko, co w kryminałach lubię najbardziej - ciekawe sprawy kryminalne, element zaskoczenia i wprowadzenie bohatera, który mąci nam w głowie. Uwielbiam też element powieści obyczajowej, który powoduje, że poniekąd zaprzyjaźniamy się z główną bohaterką i z ciekawością sięgamy po kolejne tomy aby towarzyszyć jej w dalszych jej losach.

Po znakomitym pierwszym tomie serii z detektyw Josie Quinn miałam ogromne oczekiwania wobec kontynuacji. „Zaginione dziewczyny” bardzo mi się podobały – nie tylko ze względu na wciągającą intrygę kryminalną, ale przede wszystkim dzięki głównej bohaterce. Josie Quinn szybko zyskała moją sympatię: jest niepokorna, uparta, a jednocześnie pełna empatii i wewnętrznych pęknięć, które czynią ją niezwykle autentyczną. Styl Lisy Regan – dynamiczny, obrazowy, a przy tym emocjonalny – sprawił, że przez książkę dosłownie się płynęło. Dlatego po „Bezimienną” sięgałam z ekscytacją i nadzieją, że autorka utrzyma wysoki poziom.

Josie Quinn zostaje wezwana do domu położonego na obrzeżach Denton. To, co zastaje na miejscu, od pierwszych chwil budzi grozę: ciężko ranna samotna matka walczy o życie, a jej nowo narodzone dziecko znika bez śladu. Chaos i napięcie potęguje obecność tajemniczej młodej dziewczyny, próbującej uciec z miejsca zdarzenia. Dziewczyna nie pamięta, kim jest ani dlaczego się tam znalazła – jest przerażona, zdezorientowana i wyraźnie straumatyzowana.

Dla Josie od samego początku nie jest jasne, jaką rolę odgrywa nieznajoma: czy to świadek, podejrzana, czy kolejna ofiara brutalnych wydarzeń. W miarę rozwoju śledztwa detektywka natrafia na trop prowadzący do kliniki leczenia niepłodności i tajemniczej pomyłki sprzed lat. List ujawniający ten błąd łączy zaginione dziecko oraz bezimienną dziewczynę z serią zabójstw, które wstrząsnęły całym hrabstwem.

Sprawa szybko przestaje dotyczyć tylko jednego porwania. Josie odkrywa sieć zależności, w której splatają się pragnienie macierzyństwa, poczucie krzywdy, obsesja i zemsta. Detektywka staje przed dramatycznym wyborem: czy wolno poświęcić bezpieczeństwo jednego dziecka, aby uratować wiele innych? Czas działa na niekorzyść śledczych, a każdy błąd może kosztować kolejne niewinne życie.

„Bezimienna”, drugi tom serii z Josie Quinn, wywarła na mnie niezwykle silne i poruszające wrażenie. To kryminał, który nie tylko wciąga sensacyjną intrygą, ale przede wszystkim uderza w emocje — cicho, konsekwentnie i z ogromną siłą. Lisa Regan nie traktuje gatunku jedynie jako intelektualnej łamigłówki; dla niej to przede wszystkim opowieść o ludziach, ich wyborach, traumach i konsekwencjach, które potrafią ciążyć przez całe życie.

Motyw dramatycznej pomyłki w klinice leczenia niepłodności został wykorzystany w sposób wyjątkowo wyważony i poruszający. Autorka unika taniej sensacji czy szokowania na siłę, stawiając zamiast tego na empatię i zrozumienie ludzkiego cierpienia. Emocje bohaterów są namacalne — ból, rozpacz, poczucie straty i gniew przenikają niemal każdą scenę, sprawiając, że trudno pozostać obojętnym wobec tej historii.

„Bezimienna” trzyma w napięciu od pierwszych stron i nie pozwala czytelnikowi złapać oddechu aż do samego finału. Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że potrafi doskonale balansować między dynamiczną akcją a psychologiczną głębią postaci. Szczególnie mocno wybrzmiewa rozwój Josie Quinn — bohaterki niepokornej, impulsywnej, często działającej na granicy ryzyka, a jednocześnie niezwykle ludzkiej. Josie zmaga się z własnymi wątpliwościami, emocjonalnym chaosem i ciężarem odpowiedzialności, który momentami niemal ją przygniata. Jej wewnętrzne konflikty i moralne dylematy nadają opowieści autentyczności i sprawiają, że każda jej decyzja rezonuje z czytelnikiem.

Na szczególną uwagę zasługuje tempo narracji — szybkie, intensywne, ale nigdy chaotyczne. Autorka umiejętnie dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy intrygi i prowadząc czytelnika coraz głębiej w mrok tej historii. Napięcie narasta z każdą stroną, a finał nie tylko zaskakuje, lecz także zmusza do refleksji i na długo pozostaje w pamięci.

W „Bezimiennej” Lisa Regan porusza trudne i niezwykle istotne tematy: macierzyństwo, tożsamość, granice moralnych wyborów oraz cenę, jaką czasem trzeba zapłacić za sprawiedliwość. Dzięki temu książka nie jest jedynie wciągającym kryminałem, lecz także emocjonalnie obciążającą opowieścią, która zostawia czytelnika z pytaniami bez prostych odpowiedzi.

Drugi tom serii z Josie Quinn utwierdził mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z jedną z ciekawszych współczesnych serii kryminalnych — mroczną, intensywną i niezwykle angażującą emocjonalnie. Dla mnie „Bezimienna” okazała się bardzo udaną i dojrzałą kontynuacją. Jeśli ktoś polubił pierwszy tom, z pewnością się nie zawiedzie. A jeśli dopiero planujecie poznać Josie Quinn — zdecydowanie warto!

Świetna 

Druga część cyklu o Josie Quinn wydaje mi się zdecydowanie lepsza od pierwszej części. Akcja jest płynniejsza, atmosfera duszna i niestandardowy pomysł na fabułę. W wypadkach lub dziwnych okolicznościach ginie kilkoro młodych ludzi. Pozornie nic ich nie łączy. Dodatkowo zostaje uprowadzony partner Josie i noworodek. Czyim jest synem? Gdy Josie pozna prawdę to jak zareaguje? Czy będzie w stanie bezstronnie prowadzić śledztwo? Dużo się dzieje, atmosfera gęstnieje i dodatkowo budzą się różne emocje. W śledztwie pojawią się bogaty biznesmen, który nie liczy się z nikim i ma własną wizję na rzeczywistość. Kim jest i co ma sumieniu? Co wydarzy się w prywatnym życiu głównej bohaterki? Dobry kryminał napisany prosto i solidnie.