Burn the Hell. Runda trzecia

Powieść „Burn the Hell. Runda trzecia” Katarzyny Barlińskiej to kontynuacja historii, która od samego początku opiera się na emocjonalnym napięciu, toksycznej relacji i wewnętrznych rozdarciach bohaterów. Trzecia część serii nie próbuje już szokować samą intensywnością wydarzeń — zamiast tego skupia się na konsekwencjach wcześniejszych wyborów i na tym, jak trudne bywa uwolnienie się od przeszłości, nawet gdy bardzo tego pragniemy.

Victoria Joseline Clark próbuje odbudować swoje życie po burzliwym związku z Nathaniellem Sheyem. Autorka pokazuje ją jako bohaterkę zmęczoną, poranioną, ale jednocześnie zdeterminowaną, by wreszcie zaznać spokoju. Jej próba „normalności” nie jest jednak cukierkowa ani idealizowana — to raczej mozolne odcinanie się od wspomnień, ludzi i emocji, które wciąż bolą. Barlińska bardzo trafnie oddaje psychologiczny aspekt ucieczki od traumy: fakt, że nie istnieje magiczny przycisk „usuń”, a wspomnienia — zarówno te złe, jak i dobre — potrafią wracać w najmniej oczekiwanym momencie.

Nathaniel Shey pozostaje postacią skrajnie ambiwalentną. Z jednej strony toksyczny, niszczący i pełen mroku, z drugiej — magnetyczny, przyciągający i niemożliwy do całkowitego wymazania z życia Victorii. Autorka konsekwentnie buduje jego obraz jako kogoś, kto fizycznie znika, ale emocjonalnie wciąż jest obecny. Jego powrót po pięciu miesiącach działa jak iskra wrzucona w tlący się ogień — piękny, ale niszczycielski, dokładnie tak, jak zapowiada opis książki.

Jednym z najmocniejszych punktów „Rundy trzeciej” jest język. Barlińska pisze intensywnie, emocjonalnie i obrazowo. Metafory ognia, płomieni i spalonych mostów nie są tu tylko ozdobą — stają się symbolicznym zapisem stanu psychicznego bohaterów. Narracja momentami bywa ciężka, duszna, wręcz przytłaczająca, ale trudno uznać to za wadę. To świadomy zabieg, który pozwala czytelnikowi poczuć chaos i wewnętrzne rozdarcie Victorii.

Nie jest to książka lekka ani komfortowa. Relacja Victorii i Nathaniela nadal balansuje na granicy destrukcji, a autorka nie próbuje jej usprawiedliwiać ani romantyzować w prosty sposób. Wręcz przeciwnie — pokazuje, jak silne emocje mogą stać się więzieniem, z którego bardzo trudno się uwolnić.

„Burn the Hell. Runda trzecia” to powieść dla czytelników, którzy cenią intensywne historie o emocjach, trudnych relacjach i psychologicznych konsekwencjach miłości, która parzy. To książka, która zostawia ślad — nie zawsze przyjemny, ale z pewnością zapadający w pamięć.

Książka ta opisuje dalsze losy Vic, kiedy ponowie zaczyna spotykać się z Nate. Opisuje dobrze przyjaźń, jaką wielką darzą siebie bohaterowie. Pomimo wszystkich przeżyć albo właśnie dzięki nim ta przyjaźń jest idealnie opisana. Ponad to skomplikowane uczucia   i relacje gółnych bohaterów nadaje ciekawy klimat książce.

Ta książka ma szczególne miejsce w moim sercu. Jestem już na tyle długo z bohaterami, że odczuwam wszystko razem z nimi. Czekam aż będzie dobrze i wkoncu będą mogli być szczęśliwi. Jednak los ma dla nich inne plany i ciagle rzuca im kłody pod nogi. Historia ma w sobie wiele emocji. Złych i dobrych ale w sumie prowadzą one do jednego. Do uczucia które oboje wypierają przez co ta historia nie może się zakończyć. 

Z każda częścią zakochuję sie w tej serii coraz bardziej 

Ta seria jest tak toksyczna i wysysająca energię z człowieka jak relacja tych dwojga głównych bohaterów. I nie jest to obraza. Tak mnie wciągnęły losy tych ludzi, że nie mogę oderwać się od książki, mimo że to książka dla młodzieży a ja jestem już trochę poza tym czasem.

Fakt, zdarzają się momenty, które wołają o pomstę do nieba i są zwyczajnie w świecie przerysowane, sporo powtórzeń, które powodują opadanie rąk, dialogi czasami są nadęte i bez większego sensu ale pomimo tego, powieść ma jakiś potencjał i wzbudza zainteresowanie.

To taka odskocznia od rzeczywistości.

Bywają błyskotliwe teksty, ludzie mają swój charakter i nie są zbudowani z tego samego kawałka plasteliny.