Bury i Bary. Wilk z lasu i pies ze schroniska

Czy dzikość i oswojenie mogą mówić jednym głosem? Aleksandra Struska-Musiał w książce Bury i Bary. Wilk z lasu i pies ze schroniska udowadnia, że tak. Opowiada o dwóch czworonożnych, których życie potoczyło się zupełnie inaczej. Jedno dorasta w lesie, drugie w ludzkim domu. Choć dzielą ich światła miast i cień drzew, łączy ich coś więcej niż wspólne pochodzenie - wrażliwość, potrzeba bliskości i prawo do własnego miejsca na ziemi. Autorka prowadzi dwutorową narrację: przeplata historię Barego, psa znalezionego w kartonie pod drzwiami schroniska, i Burego, wilka, który poznaje świat w leśnej norze. Dzięki niemu czytelnik obserwuje, jak różne mogą być drogi dwóch tak podobnych istot - jedna naznaczona troską człowieka, druga nieustanną walką o przetrwanie. Obie równie ważne i potrzebne, bo ukazują dwa oblicza życia: bezpieczeństwo i wolność. Historia kierowana do dzieci i ozdobiona cudownymi ilustracjami autorstwa Marty Rydz-Domańskiej wciąga od pierwszych chwil. A emocji nie brakuje. Mały Bary, drżący w chłodnym kartonie, i Bury, wtulony w futro matki - to kontrast, który porusza. Baremu się udaje, bo został znaleziony i otoczony miłością. Musi jednak podporządkować się pewnym zasadom, co w jakimś sensie ogranicza jego wolność. Z kolei Bury żyje w świecie dzikiej przyrody, która bywa bezlitosna i wymagająca. Nagrodą jest jednak właśnie owa wolność i życie w zgodzie z własnymi instynktami. Myślę, że to bardzo ciekawa kwestia do

...
(czytaj dalej)