Drugi wątek

Okładka książki pasuje do całej kolekcji. Wydanie mniejsze, kieszonkowe. Wiele lat przeleżała na półce i czekała na przeczytanie, więc jest nieco zniszczona przez czas. Drobny druk, cieńsze kartki, ale taka to domena małych formatów. 

Kolejne zderzenie z autorką w tym roku. Mogę wydawać się nudna, ale wszystko dzięki Malwinie z Instagrama, która swoim wyzwaniem zmotywowała mnie do przeczytania tej kolekcji. Gdyby nie to, pewnie nigdy nie sięgnęłabym po te egzemplarze i tak by czekały, nie wiadomo dokąd... ;) z piórem autorki, co niejednokrotnie już podkreślałam, mam problem. Raz jej książki nudzą mnie, raz irytują bohaterami, zaś w innym przypadku jestem tak zaintrygowana, że aż trudno się oderwać. Pokręcona ta relacja... W tym przypadku nie wiem, co mam myśleć. Niby było w porządku, ale całość jakoś mi tak minęła przez palce i sama nie wiem... Tak, zwrot "nie wiem" będzie chyba wyznacznikiem tej lektury. ;) 

Bohaterowie jak zwykle pokręceni, w szczególności Joanna, nasza główna bohaterka i autorka zarazem. Teraz mamy takie postacie, które są zwyczajne, a jednak przytrafiają się im nadzwyczajne przygody. Mimo wszystko są dobrze wykreowane, każdy z nich jest inny. Myślę, że osoby, które zaczytują się w kryminałach Chmielewskiej akceptują ich, a ci, którzy się przymierzają, spojrzą na nich z cierpliwością. ;) 

Akcja jest naprawdę dynamiczna, sporo się dzieje. Mamy tru0a, nawet nie jednego. Myślę, że dzięki temu czas z nią szybko Wam zleci i mimo wszystko, spodoba się Wam bardziej niż mi. Na pewno dzięki fabule też można stwierdzić, że historia jest dopracowana, niczego jej nie brakuje. 

Reasumując uważam, że to niezła powieść przygodowa, lekki kryminał, który może wciągnąć nie jednego czytelnika. Uważam, że nie jest zła, ale moim zdaniem nie jest najlepsza z dorobku, ale i najgorsza też nie. ;) Musicie jednak sami zdecydować czy czytać tę książkę, czy jednak dać sobie spokój.

Ja mam mieszane odczucia. 

Joanna - główna bohaterka wielu książek Chmielewskiej (a zarazem jej Alter ego), jak zwykle wikła się w aferę kryminalną i automatycznie staje się podejrzaną, co motywuje ją do prób rozwiązania sprawy na własną rękę.

Zaskakująca, przezabawna i wciągająca - typowa lektura Chmielewskiej.

Dziwna sprawa z tą Chmielewską... Czyta się te jej książki bez większych niepokojów duchowych, czasem się pośmieje, a czasem, jak w przypadku "Drugiego wątku", wcale, nie obgryza się paznokci, nie siedzi się jak na szpilkach z napięcia... i i tak się te książki uwielbia. Dziwne jest też to, że bohaterowie u Chmielewskiej są zawsze ci sami albo tacy sami i nikomu to nie przeszkadza. Nie wiem. Noże to kwestia jej nieśmiertelnego klimatu absurdu, który pojawia się bez wyjątku w każdej jej książce, ale nie da się obok nich przejść obojętnie. To chyba już po prostu klasyk i nie można na niego patrzeć jak na książki współczesne. A jako że to klasyk - polecam. Tak po prostu, bo warto.

Lekka, dowcipna i zabawna książka, w której nawet trup nie ściele się gęsto. W sam raz do przeczytania w jedno popołudnie. Oczywiście, jak podczas czytania wszystkich kryminałów Chmielewskiej, nie ma co liczyć na literaturę wyższych lotów, ale czasami nastaje taki czas w życiu, w którym trzeba przeczytać powieści relaksujące, zabawne i "ogłupiające". Dla mnie najlepsze do tego typu zadań są właśnie kryminały Joanny Chmielewskiej.