Dwie siostry. Saga warszawska, tom 7

“Czuła, jakby na barkach dźwigała jakiś wielki kamień, brzemię”.

Joanna i Odetta Demelówny to siostry o zupełnie odmiennych temperamentach. Joanna jest rozsądną, oddaną pracy lekarką, Odetta to wrażliwa marzycielka, studiująca na Akademii Sztuk Pięknych. Mimo różnic obie zwracają uwagę na przystojnego młodego lekarza, Stefana Sucheckiego. Gdy ich ojciec, inżynier Wacław Demel, wyrusza do Lwowa, by zorganizować stację nasłuchową monitorującą sytuację na wschodzie pogrążonym w rewolucyjnym chaosie, spragniona przygód Otusia postanawia mu towarzyszyć. W podróży spotyka charyzmatycznego, przystojnego pilota, Maksa Szeptyckiego. Tymczasem odradzająca się po I wojnie światowej Polska zmaga się z ogromnymi wyzwaniami. Do Warszawy powraca z internowania w Magdeburgu Józef Piłsudski, którego poruszające przemówienie rozbudza nadzieję w sercach rodaków. Jednak sytuacja kraju pozostaje napięta, nieustalone granice i groźne sąsiedztwo bolszewickiej Rosji budzą coraz większy niepokój. W obliczu nadciągającego konfliktu Polska przygotowuje się do wojny. Nad Europą unosi się także widmo epidemii hiszpanki, choć nadzieję przynosi niedawno odkryty lek – aspiryna.

Z prawdziwą przyjemnością oddałam się lekturze — fabuła prowadzona jest płynnie, z wyczuciem, a narracja przenosi czytelnika w sam środek wydarzeń sprzed ponad wieku, tuż po zakończeniu I wojny światowej. Autorka ma lekkie, barwne, pełne wdzięku i subtelnego humoru pióro. Jej bohaterowie są prawdziwi, wielowymiarowi, obdarzeni emocjami i słabościami, które czynią ich bliskimi sercu. Na pierwszy plan wysuwają się kobiety — odważne, niepokorne, pragnące żyć po swojemu mimo społecznych ograniczeń i dominacji mężczyzn. Obok postaci fikcyjnych pojawiają się te historyczne, tworząc wiarygodną, pulsującą życiem mozaikę epoki.

Na całym świecie szaleje epidemia grypy zwanej „hiszpanką”, która zbiera tragiczne żniwo. A w Polsce odzyskana niepodległość powinna przynieść upragniony spokój, rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej skomplikowana. Ścierają się różne poglądy i wizje przyszłości, coraz wyraźniej wybrzmiewają nastroje antysemickie, aż w końcu wybucha wojna polsko-bolszewicka, odciskając swoje piętno także na losach bohaterów. Na tle tych burzliwych wydarzeń rozgrywają się ludzkie losy – pełne namiętności, dramatycznych wyborów, błędów i nieoczekiwanych momentów szczęścia, które pojawiają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy. Miłość i jej różne oblicza. Autorka ponownie pochyla się nad losem kobiet. Choć mają już prawo głosu, wciąż muszą mierzyć się z nierównością i lekceważeniem, które przenika niemal każdą sferę ich życia. Zbyt często są niedoceniane, spychane na dalszy plan, traktowane z pobłażliwością. Codzienność pełna kontrastów, z jednej strony dobrobyt, dostatek, a z drugiej bieda i ubóstwo. Praca w szpitalu, oddanie personelu, cierpienie pacjentów.

Wartościowa, mądra, niosąca refleksję opowieść. Znakomicie łączy obyczajowość z prawdą historyczną. Jej wydźwięk jest bardzo aktualny. Każdą z części można czytać oddzielnie, ja polecam cały cykl. Tatiasza i jej książki:)